Spelmagazijn > Nederlands > Menu > Evenementen > De Uitdaging > De Uitdaging 10 > The making of...

Titel (5K) Evenement

Datum: 23 juni 2007
Locatie: Amstelveen
Organisatie: Ronald I en Rutger

De Uitdaging 10

The making of...

Rutger en ik (Ronald I) hadden de Uitdaging 9 gewonnen en hadden de taak op ons genomen om de 10e Uitdaging te organiseren. Om onszelf een beetje onder druk te zetten, besloten we een datum te prikken en eens te informeren of deze datum geschikt was. Voor sommige mensen bleek hij niet geschikt, dus hebben we wat alternatieven aangeboden. Uiteindelijk kozen we voor 23 juni 2007. Later vielen er echter helaas nog weer enkele deelnemers af, die deze datum uiteindelijk toch niet konden. Jammer, want daar hadden we nu juist de datum op geselecteerd.

Toen konden we gaan nadenken hoe we het zouden opzetten. Al snel besloten we er echt een jubileum editie van te maken. Zo hadden we een thema waar we veel dingen aan konden hangen. We konden verwijzen naar oude Uitdagingen en we konden het getal 10 gebruiken. De keuze van de startplaats hing af van de keuze van de eindlocatie. Er werd nog even gedacht om ergens een zaaltje te regelen, maar uiteindelijk viel toch de keus op het huis van Rutger. We besloten ook maar meteen een limiet van 15 teams te stellen. Niet alleen voor de eindlocatie, maar ook voor het nakijken van alle antwoorden.

De inschrijving werd gestart en er werd een kleine bijdrage aan de deelnemers gevraagd, zodat een inschrijving niet al te vrijblijvend was. Het aantal inschrijvingen kwam niet echt op gang, dus werd er nog even geïnformeerd naar teams die wel interesse toonden. Dat had succes. Ondertussen verzamelden we overal en nergens de nodige vragen en opdrachten. Ook was het tijd om de startplaats te bepalen. De plaats moet makkelijk bereikbaar zijn, er moeten voldoende winkels en zijn, het liefst allemaal dicht bij elkaar, er moeten veel mensen zijn en ga zo maar door. De duovragen van Uitdaging 9 vonden we erg leuk, maar bleken niet zo makkelijk te implementeren.

Om de deelnemers toch in beweging te krijgen, dacht ik aan de sneltram. We zouden een deel van de vragen langs de route van de sneltram doen. Tien vragen werden hier aan opgeofferd. Een zondagje reizen met de sneltram, bracht al snel de nodige opdrachten. De SMS opdrachten uit de vorige Uitdagingen waren ook goed bevallen. We besloten de posten hiervan ook langs de route van de sneltram te maken, zodat de deelnemers min of meer gedwongen hiervan gebruik zouden maken. Bijkomend voordeel was dat OV-gangers nu eens in het voordeel zouden zijn.

Het werd tijd om structuur in de vragen te brengen. We definieerden 18 categorieën en allebei probeerden we 5 vragen per categorie te verzinnen: 1 eenvoudige, 1 normale, 1 moeilijke, 1 doe en 1 verzamel vraag/opdracht. Niet in alle categorieën ging dat even makkelijk, want niet in elke categorie waren we goed thuis. We controleerden elkaars vragen en schrapten de makkelijke, onzinnige of dubbelzinnige. Uiteindelijk vielen er helaas ook nog wel enkele interessante vragen af.

Ik schreef alle vragen met een verhaaltje aan elkaar, terwijl Rutger op zoek ging naar oude Uitdagingsbandjes. We wilden proberen daar leuk gebruik van te maken. De keuze was trouwens al snel op een bandje gevallen. Daar was het allemaal mee begonnen. Tevens konden we het dan gemakkelijk zelf opnemen en de laptopgebruikers hadden er ineens een handicap bij. We besloten wel alle deelnemers ruim van tevoren in te lichten.

Het opnemen was nog een hele klus. De apparatuur kon niet alles wat we wilden. Al met al zijn we tussen de 6 en 7 uur aan het opnemen geweest. De uitgeschreven tekst werd niet helemaal gevolgd, maar was wel een goede leidraad. De echte vragen werden wel voorgelezen, om grote fouten te voorkomen. Toch blijft het altijd lastig om een vraag duidelijk en ondubbelzinnig te stellen. En over de uitspraak van sommige moeilijke woorden maar te spreken.

We wilden nog iets nieuws verzinnen voor de afbeeldingen. We hebben de afbeeldingen wel eens meegekregen. Die kon je dan eenvoudig aan andere mensen laten zien om hulp te vragen. In de negende Uitdaging stonden de plaatjes op internet. Daardoor werd het makkelijk om deze aan vrienden en familie op afstand te laten zien. We kozen voor een middenweg: foto's ophangen op een locatie. De apotheek waar Corrie werkt wilde wel meewerken. Daar zouden we de afbeeldingen ophangen. De teams moesten maar zien hoe ze de afbeeldingen aan anderen lieten zien.

Ook wilden we graag wat interactie tussen de teams. Dus werden opdrachten bedacht die gezamenlijk gedaan moesten worden. Geen idee of dat goed uit zou pakken. De foto-opdrachten zijn natuurlijk ook altijd leuk. De digitale camera is inmiddels ingeburgerd, maar toch wilden we nog afdrukken op papier. We lieten vrij op wat voor papier. Plaatjes fotograferen, bijvoorbeeld van internet, was niet de bedoeling. En om foto's op afstand te laten maken en te mailen, wilden we ook niet. Daarom stelden we dat op elke foto een koppelgenoot zou moeten staan.

Tot slot moest de stress bij de start flink worden opgevoerd. Het leek ons leuk de teams direct te splitsen of in ieder geval hun planning in de war te sturen. De keuze viel op de sneltram. Ze moesten iemand van de organisatie naar een onbekende bestemming volgen om daar een bonusopdracht te krijgen. Een flitsend begin van de dag.

Ook over het nakijken werd nagedacht. 1.000 vragen controleren vraagt veel tijd. Er werd besloten de arbeidsintensieve vragen eerder te laten inleveren. Dan hadden we rustig de tijd om deze uit te zoeken, te tellen en te beoordelen. Er werden tellers geregeld, die ons kwamen assisteren. De verwachting was dat die best een tijd bezig zouden zijn, dus moesten de deelnemers worden beziggehouden. Natuurlijk moesten alle antwoorden worden doorgenomen, maar misschien was het leuk om bepaalde dingen gezamenlijk door te nemen, zoals de doe-opdrachten: het kruipen door een visitekaartje en het tekenen van Nederland. Dan ziet iedereen meteen het resultaat. Ik wist bij 999Games een stapel tasjes te regelen, zodat we de koppels een beetje konden sturen bij het inleveren. Om de deelnemers wat meer onder druk te zetten om de inlevervragen echt in te leveren, besloten we de eindlocatie nog geheim te houden. Voor het geval een koppel echt niet de moeite wilde nemen om de inlevervragen te komen inleveren, of als ze om een of andere reden die post zouden missen, verzorgden we een noodenvelop. Uiteraard stond er een straf op het openen van deze envelop.

Het maken van alle controlelijsten, het uitwerken van de vragen en de antwoorden vraagt verdacht veel tijd. Als je dan nog extra bonusopdrachten verzint, dan maak je het jezelf wel erg lastig om alles op tijd af te krijgen. Bandjes dupliceren, hoesjes maken, e-mails versturen... Om de spanning van tevoren een beetje op te bouwen, hielden we de startlocatie nog een beetje geheim. Stukje bij beetje maakten we deze bekend. Rutger ging aan de slag met de excel sheet van Enrico om deze geschikt te maken voor de tiende Uitdaging. Deze sheet zou alle tellingen regelen en ook nog wat leuke statistieken genereren. Enkele dagen voor de Uitdaging waren we eindelijk klaar.

Omdat het erg slecht weer was in de laatste week en ook de voorspellingen niet al te goed waren, moest Rutger onverwacht de woonkamer ontruimen en boven een telkamer regelen. We wilden niet gokken op een partytent in de tuin die helemaal zou verregenen. Esther zou de catering van de zaterdag voor haar rekening nemen. Verschillende soepen met stokbrood, broodjes met knakworst en diverse salades. Daar moesten de deelnemers het wel mee kunnen redden.

Het resultaat

De dag zelf. 's Morgens vroeg Rutger ophalen en naar Amstelveen. Controleren bij de apotheek of de foto's er hingen. Dan wachten op de teams. Eén voor één kwamen de teams zich melden om daarna weer te verdwijnen voor een kopje koffie o.i.d. Toen de starttijd naderde misten we nog één koppel. Dat bleek nog in de sneltram te zitten. De andere teams kregen hun tasje en na een groepsfoto mochten ze deze openen. Sommige koppels begonnen direct te luisteren, anderen liepen weg. Toen ze de informatie over de start hadden gelezen, kwamen de meeste teams weer terug in de omgeving van de start.

Een bewaker kwam informeren wat we hier deden. Een activiteit moet namelijk van tevoren worden aangemeld. Tevens waren er vragen gesteld over het maken van foto's en de muziekapparatuur van de deelnemers. Toen we vertelden dat het alleen een startpunt van een spel was en dat we elk moment zouden vertrekken, bleek het verder geen probleem te zijn. Een kwartier na de start vertrokken we en inderdaad kwamen er 2 koppels achter ons aan. Even later bleek dat er deelnemers van zeker 6 koppels ons gingen volgen. Even de spanning opvoeren bij de sneltram. Welke kant gaan we op? Waar stappen we uit? Hoeveel strippen moet je stempelen? Wie van de organisatie stapt er uit? Ook het laatste koppel wist nog op tijd het tasje op te halen en ze konden meteen weer de sneltram in.

Na enkele haltes stapten we toch uit en kregen de koppels hun bonusopdracht. Sommige koppels gingen direct weer terug, anderen bleven op het perron zitten luisteren. Nu hadden we alle tijd om bij de eerstvolgende bonuspost te komen. We hadden meer tijd dan gedacht, dus bij de bonuspost moesten we flink wat tijd doorbrengen. De snackbar bleek helaas dicht te zijn. We moesten nu onder een afdakje schuilen voor de zware regen. Arme deelnemers. De SMS-jes kwamen goed aan, want veel deelnemers wisten de post te vinden. Van enkele ervaren teams kregen we opmerkingen over de verzamelopdrachten. Die waren niet zo leuk. De nieuwe deelnemers waren allemaal razendenthousiast en flink gestresst. Ondanks hun "voorbereiding" bleek het veel zwaarder dan verwacht. Leuk om al die verhalen te horen.

Daarna op weg naar post twee. Met de sneltram waren we er redelijk snel. Esther was er al met de auto, de tafel en de stoeltjes. Ze vroeg toestemming om onder een afdakje te gaan zitten. We stonden tegenover de viskraam, die uiteraard erg nieuwsgierig was wat we allemaal deden. We hadden twee puzzels voor de deelnemers, een redelijk makkelijke en een moeilijke. Koppels die met z'n tweeën kwamen hadden dus wat voordeel. In eerste instantie wilden we puzzel 10 doen, maar die bleek veel te moeilijk. Het werd beginnerspuzzel 4 van Cover Your Tracks. Maar ook deze bleek erg lastig voor de deelnemers. Er kwamen dit keer niet zo veel teams langs. Jammer, maar begrijpelijk. Nu misten wel veel teams het café Zullen We.

Rutger kon nu naar huis om alles in orde te maken, terwijl Esther en ik naar het startpunt gingen om de spullen in ontvangst te nemen. Ook daar moesten we weer wachten. Dat wachten was best vermoeiend en niet zo handig ingepland. Uiteindelijk kwamen de teams en het was leuk om weer even bijgepraat te worden. Toen we alle tasjes hadden, konden we ze naar de auto verslepen. Ze waren al met al nog best zwaar. In Uithoorn was Bas al aangekomen en even later volgden Sonja en Michiel ook. Het tellen van de inhoud van de tasjes viel erg mee. De eerste scores waren bekend. We konden zelf nog even eten en de tellers werden geïnstrueerd. Opnieuw was het wachten.

Toen begon het druk te worden. De deelnemers kwamen snel achter elkaar binnen. Hawai outfit controleren, nagels controleren, consumpties controleren, tasjes innemen en doorspelen naar boven. Uiteindelijk ook wat strafminuten noteren. Aangezien ikzelf geen antwoorden controleerde, raakte ik de feeling met de resultaten een beetje kwijt. Ook bleek het niet handig om twee tasjes per koppel te hebben. Niet iedereen had alles goed gescheiden gehouden. Hopelijk hebben we niets gemist. Toen ook de journaliste en de fotograaf van de krant waren gearriveerd en iedereen had gegeten, konden we aan de gezamenlijke opdrachten beginnen. Het bleek lastig om dat goed centraal te houden, maar uiteindelijk is dat toch gelukt en hadden we alle resultaten. Ondertussen waren de tellers flink opgeschoten. Het werd al laat en er bleek helaas geen tijd om alle antwoorden gezamenlijk door te nemen. Dat was wel jammer. Gelukkig had ik ze ook op papier, dus reikte ik die maar uit. Natuurlijk kwamen daar nog de nodige reacties op, waarvan een aantal terecht. Die konden nog worden meegenomen in de telling.

De winnaars hadden een behoorlijke voorsprong, zodat het resultaat niet op de beoordeling van één vraag zou aankomen. De uitreiking van de prijzen en de presentjes voor de tellers verliep een beetje rommelig. Iedereen was toe aan het einde. Gelukkig was het de hele avond droog gebleven, zodat we in de tuin hadden kunnen zitten. Langzaam maar zeker dropen ook de teams af en konden wij ook even rustig zitten.


De Uitdaging 2007


 

Andere Uitdagingen in Spelmagazijn:

Terug naar De Uitdaging

Naar boven / Naar menu

 

 Spelmagazijnby Ronald Hoekstra - 2007