Spelmagazijn > Nederlands > Menu > Spellensessies > Phoenix 2004.4

Titel (5K) Spellensessies 
Phoenix 2004.4

- Spellensessies van de spelgroep Phoenix uit Leiden, geschreven door Armand en anderen -

De Stichting Spelgroep Phoenix promoot spellen in zijn algemeenheid en draagt bij aan het ontwikkelen en verspreiden van kennis en vaardigheden ten aanzien van spellen. Hiertoe legt zij contact met derden op het gebied van spellen om onderling informatie, kennis en vaardigheden over spellen uit te wisselen via bestaande en in te stellen kanalen. Ook maakt zij afspraken met derden ter verkrijging van spelmateriaal, stelt zij zich ter beschikking voor promotieactiviteiten ten aanzien van spellen, organiseert zij spelbijeenkomsten op basis van open participatie en ondersteunt zij activiteiten van derden op het gebied van spellen.

24 november 2004

Locatie: in het Denksportcentrum in Leiden. Het spelverslag heeft dit keer iets van een schaakavond en gedurende de hele avond werd er ook veel schaak gespeeld in de meest bizarre varianten. Daarnaast zat een groep zeer intensief Outpost te spelen onder leiding van Bram S. en links en rechts werden nog wat kleine andere spellen gespeeld. Het was dus weer gezellig. Bij deze bedank ik Rob voor zijn bijdrage aan het verslag:

Rob schrijft: "Abstracte spellen hebben altijd een warm plaatsje in mijn hart. Of het nou Mancala spellen, schaakvarianten of andere klassieke spellen zijn, ze zijn me even lief. En natuurlijk zijn varianten op klassiekers of nieuwe abstracte spellen (Gipf serie!) erg spannend om te ontdekken en te spelen. Daarom was ik twee weken verheugd om te vernemen dat op 24 november Superschaak gedemonstreerd zou worden. Van tevoren had ik al wat informatie op internet opgezocht (www.superschaak.nl), wat me achteraf een voorsprongetje bleek te hebben gegeven. Toen ik ook nog zag dat Armand Mad Chess van Abacus had meegenomen, besloot ik om deze avond tot een schaakavondje om te dopen."

Henk van Haeringen had mij twee weken eerder benaderd met de vraag of Phoenix eens wilde kennis maken met Superschaak. Henk heeft deze versie van schaak ontworpen omdat hij niet gelukkig is met het feit dat schaken verworden is tot een spel waarbij alles draait om de openingstheorie: de spelers overhoren als het ware elkaars kennis op het gebied van de openingstheorie. Henk heeft binnen de bestaande kaders van het schaak een aantal nieuwe stukken ontworpen, die als alternatief kunnen worden gebruikt om de openingstheorie met betrekking tot schaak te doorbreken. Henk probeert ook grootmeesters kennis te laten maken Superschaak en sommige zijn enthousiast. Henk had enkele borden en verschillende stukken meegenomen om te laten zien wat Superschaak nu inhield. Na een algemene uitleg en wat basistheorie werd er een begin gemaakt.

Rob schrijft: "Na de uitleg van de regels en stukken van Superschaak door Henk van Haeringen ben ik met Arie een partij begonnen. Al vroeg merkte ik dat ik de loop van de Keizerin en de Prinses door elkaar neigde te halen. De Keizerin lijkt aan de bovenkant namelijk erg op een Loper, maar loopt als Toren+Paard; en de Prinses lijkt aan de bovenkant op een Toren, maar loopt als een Loper+Paard. Al snel in de opening brak me dat op: ik moest m'n sterkste stuk, de Amazone (Dame+Paard) laten slaan door de vijandelijke Prinses. Het zag er een tijdje slecht voor me uit, maar Arie had nog meer moeite dan ik om de nieuwe stukken in het geheugen te prenten. Het was duidelijk voor ons beiden nog wennen aan de vorm en de loop en de mogelijkheden van de nieuwe stukken. Hier bleek mijn 'voorbereiding' zich uit te betalen. In het middenspel lukte het mij de vijandelijke Amazone op geniepige wijze terug te slaan, en we gingen een eindspel in van Loper en Veteraan (=Koning+Paard) tegen Loper en Toren. Uiteindelijk bleek mijn Toren op de open rijen en kolommen sterker dan de Veteraan die duidelijk actieradius te kort kwam. Arie gaf op."

Klaas en ik probeerden samen ook in een eerste partij onze weg te vinden. Het is in de eerste beurten echt enorm wennen aan de bewegingen en de invloedssfeer van de nieuwe stukken, maar gaandeweg verliep dit beter. Na een eerste potje dat Klaas glansrijk won, bleek in een tweede spel dat we de bewegingen van de stukken veel beter begonnen te doorzien. Vervolgens ontstond het plan om Superschaak te combineren met Mad Chess. Mad Chess is een mengvorm van schaken en Shogi, Japans schaken. Net als bij Shogi worden in Mad Chess geslagen stukken eigendom van de tegenstander en kunnen vervolgens weer terugkeren op het bord op de meest vreemde plaatsen. De combinatie van Superschaak en Mad Chess leverde een hele hoop moeilijkheden op, maar het wonderlijke was dat de spelregels op alle punten normaal toepasbaar bleven. Binnen het bizarre spel waren we toch aan het schaken. Iets dat later nog eens door Rob moest worden uitgeprobeerd.

Rob schrijft: "Superschaak is een leuke variant op het schaakspel. Ik ga het zeker nog vaker spelen en misschien ben ik wel aanwezig op het Corusschaaktoernooi waar dit spel gespeeld gaat worden op 29 januari 2005. Ondertussen had ik van Armand vernomen dat hij Superchess gemixt had met Mad Chess, hetwelk inderdaad een bizar spel opleverde. 

Na het superschaak liet Arie zien dat hij op het Spellenspektakel Nightmare Chess van Bruno Faidutti had gekocht. Ik had er ooit over gelezen, dus ik was een gewillig 'slachtoffer' om dit spel uit te proberen. Voor wie het spel niet kent: het is een toevoeging van een aantal kaarten aan het schaakspel. Naast of in plaats van het zetten van een stuk kan je ook een kaart uitspelen. Deze kaart heeft invloed wat er op het bord gebeurt. Denk bijvoorbeeld aan: een veld mag niet meer betreden worden, bouw een muurtje waar niemand overheen kan lopen, loop met een stuk twee keer etc.. Uit de hele stapel kaarten haalden we verschillende kaarten totdat we in maximaal 100 punten hadden; een soort deckbuilding à la Magic dus. In het begin was het nog wat aftasten. Ik had een aantal kaarten in de hand die vooral in het eindspel wat leuker waren, zoals "breng een geslagen stuk weer terug in het spel".

 Beiden speelden we nog weinig kaarten uit, maar gaandeweg verliep het van een geordend potje schaken uit tot een spel dat wat meer trekken van een chaotische bende. Uiteindelijk bleef Arie met een aantal kaarten zitten waar hij weinig meer mee kon, en kon ik mijn sterkste kaarten uitspelen. Het werd een walk-over. Ook dit was weer een leuk spel. We hadden even genoeg van schaken en samen met Arie, Armand en Klaas ging ik een potje Number One spelen. Zie voor een beschrijving van dit spel het verslag van 27 oktober. Arie won, ik verloor, Armand noemde Klaas Claus, meer kan ik er niet over vertellen.

Daarna ben ik met Guido Nightmare chess gaan spelen. Guido begon zich in te dekken door regelmatig te roepen dat hij eigenlijk niet kon schaken enzo. Uiteindelijk was het toch wel een leuk potje. Ik had een stuk minder sterkere kaarten dan in mijn eerste potje met Arie. Guido daarentegen had willekeurig een aantal kaarten van de stapel gepakt, maar wist ze zeer effectief in te zetten. Ik kwam langzaamaan achter te staan en toen ik met mijn Loper een pion wilde slaan, speelde Guido een kaart die de rollen omdraaide: de pion bleef staan en de loper ging van het bord. Inderdaad, dit spel is niks voor mensen die graag een strategie over de langere termijn willen uitzetten. Deze zet van Guido was de ommekeer in de wedstrijd. Mijn stukken verdwenen langzaamaan één voor één van het bord en ik probeerde het tij nog te keren door de spectaculaire kaart "Earthquake" te spelen. Bij deze kaart mag je het spelbord een kwartslag draaien. Ik had de bedoeling om twee van mijn pionnen direct te promoveren tot Dame om zodoende kansen te creëren, maar het pakte dramatisch uit. Guido haalde meer Dames dan ik, mijn kaart die slaan verplicht stelt werd teruggewezen en ik werd uiteindelijk simpel mat gezet.

Na wat smeken mijnerzijds was Guido vervolgens niet de beroerdste om Mad Chess met me te spelen. Daarmee werd mijn schaakvariantenavond compleet. Zijn klaagzang ("ik ken dit spel eigenlijk niet") werd nu tot mantra verheven. Hij voelde natuurlijk aan dat zonder kaarten en de bijbehorende chaos er aanspraak op zijn intellectuele vermogens gedaan zouden worden. En als je maar lang genoeg tegen jezelf zegt dat je iets niet kan, gaat het nog gebeuren ook. Guido hield woord: hij had wit en speelde 1.4 d5 2. Pc3 d4 (G: "o ja, daarom kon dat niet") 3. Lb5+ c7. Een goede verstaander weet nu al wat voor potje dit wordt. De loper was snel ingeleverd en nu kwam de leuke kwaliteit van Mad Chess aan het licht: bij dit spel worden de geslagen stukken niet in de doos gedaan, maar kunnen ze, bij wijze van zet, worden ingevoerd in je eigen leger. Dus als je een toren slaat, is de tegenstander niet alleen een toren armer, maar ben jij ook een toren rijker! Voor de mensen die bekend zijn met Shogi (Japans schaken) is dit een bekend fenomeen. Het spel wordt daardoor sneller, agressiever en een stukken verliezen is minder erg (je slaat 'm namelijk vroeg of laat toch wel een keertje terug). Ik had al wat ervaring met Shogi en dat deed Guido de das om. Ik ruilde af tot ik meer en zwaarder materiaal in voorraad had dan hij, offerde de verdediging rond zijn koning weg en begon toen met een serie drops zijn koning op te jagen totdat die verstikte tussen zijn eigen stukken. Ik voelde me een gelukkig mens. Ik sloot de avond af met een potje Crazy Derby. Het werd heel spannend: Guido, Judith en ik hadden slechts een punt verschil ten opzichte van elkaar, maar de winst ging naar Klaas die uiteindelijk ruim won."

Tot zover het verslag. 

Armand

De volgende avond is 8 december 2004.

Spelgroep Phoenix overzicht


27 oktober 2004

Locatie: in het Denksportcentrum in Leiden. Nog ruim een maand te gaan voor St.Nicolaas, toch klopte vol verwachting mijn hart toen ik bij het Denksportcentrum aan kwam om te spelen. Een week na Essen, welke nieuwe spellen zouden er allemaal liggen, vroeg ik mij af? Welke spellen konden we ontdoen van de plastic wrapping? Bij welke spellen zouden we voor het eerst sinds de fabriek de doos open doen en haar geheimen ontraadselen? De tafel, normaliter al vol met spellen, was nog extra voller gestapeld en het was duidelijk dat veel mensen hun nieuwe spellen vers uit Essen hadden meegenomen. Het was wederom druk vanavond en op een aantal tafels ontdekte ik onbekende spellen. Tevens bleek dat er bezoekers waren, die Guido via een website in de VS (www.boardgamegeek.com) had verteld dat Phoenix in Leiden speelt. Ik had zelf Battlestations in Essen gekocht en meegenomen, maar omdat ik geen tijd had om de regels goed door te nemen, bleef de doos verder dicht de hele avond. Ik bedank Rob voor zijn bijdrage aan dit verslag.

 Ik ging het spel Funkenslag spelen, een spel dat in Essen hoge ogen gooide en hoge verwachtingen losmaakte bij het kopende publiek. In dit spel is het de bedoeling om steden te verbinden d.m.v. jouw elektriciteitsnet en je elektriciteitscentrales. Je begint met het plaatsen van een huisje op een stad. Je kunt aansluitingen kopen in steden aangrenzend aan jouw andere huisjes, door een aansluitprovisie (staat op het bord tussen de steden vermeld) te betalen en door het plaatsen van een nieuw huisje in betreffende stad (tegen op het bord geldende tarieven in de stad). Per stad mag maar een (1) speler een (1) huisje plaatsen, tot het moment dat iemand 7 steden heeft aangesloten, dan ontstaat er liberalisering van de energiemarkt en mag iedere speler, mits hij/zij een huis in een aangrenzende stad [Dat is niet noodzakelijk -red.] heeft, een extra huisje bijplaatsen in een stad van een ander. Naast het inkopen van aansluitingen moet je ook centrales kopen om je steden te kunnen voorzien van energie. Een zeer goed uitgedacht systeem van veilingen (dit systeem is te complex om even uit te leggen in een spelavondverslag) zorgt ervoor dat het geluksfactor bij het kopen van de centrales beperkt blijft. In het begin van het spel zijn er alleen maar goedkope centrales te kopen. Tenslotte, moet je brandstof inkopen om je centrales draaiende te houden en zodoende je aansluitingen te kunnen voorzien van licht. De goedkopere centrales hebben een slechte (verbruik per geleverd vermogen) verhouding en je zult veel brandstof moeten inkopen om relatief weinig huisjes te kunnen voorzien van stroom. Ook het inkopen van brandstof is op elegante wijze uitgedacht. Kort samengevat brandstof wordt gaandeweg het inkopen van een brandstofsoort door je tegenstanders steeds duurder, waarbij de speler met de goedkoopste centrales als eerste mag inkopen. Hierdoor zul je tijdens het aansluiten van de steden en inkopen van centrales zeer goed op je geld moeten letten, want anders kan het voorkomen dat je centrales niet kunnen draaien omdat je geld voor brandstof op is. Er zijn vijf verschillende centrales (kolen-, olie-, huisvuil- en uranium- gestookt en windturbines) die ieder een eigen brandstof gebruiken, dus met wat tactisch spelen kan je er voor zorgen dat jouw centrales op andere brandstof lopen dan die van je tegenstanders, waardoor het inkopen van brandstof niet zo duur is. Tenslotte, windturbines produceren energie gratis, maar kosten meer dan ‘traditioneel’ gestookte centrales. Naarmate het spel vordert komen er zwaardere centrales beschikbaar welke efficiënter omgaan met brandstof en in staat zijn meer huisjes te voorzien van energie. Je mag overigens maar drie centrales in het spel hebben, koop je een 4e dan verdwijnt de goedkoopste [Je mag toch zelf kiezen ? -red.] uit het spel. Aangezien we wat moeite hadden met de Duitstalige handleiding, duurde het even voordat we konden spelen, maar gaandeweg het spel bleek dat de regels makkelijker waren dan we eerst dachten. En al gauw waren we bezig elkaar dwars te zitten. Echter we maakten een cruciale fout, waarbij de tegenstanders begonnen te bouwen in duurdere gebieden en was ik vanuit Essen ( ja, ja ;) ) in een goedkope deel van Duitsland beginnen te bouwen. Het was voor mij makkelijker hierdoor om meer geld te kunnen steken in duurdere en efficiëntere centrales, tot ik met twee grote windmolenparken en een olie gestookte centrale veel geld overhield om te bouwen. Bertram richtte zich vooral op zijn kerncentrale, Davy had wat pech en moest dankzij twee kolencentrales veel geld betalen om deze draaiende te houden. We moesten na 90 minuten helaas stoppen, omdat ik bijtijds weg moest.

Op de achterzijde van het spelbord staat ook de kaart van de VS, dus als je uitgekeken bent op Duitsland, kan je in de VS je geluk beproeven. Ik verwacht dat de uitgever van het spel ervoor zal kiezen om in elk land, waar het spel vertaald en uitgebracht gaat worden, een kaart van dat land erbij te doen. Het is natuurlijk veel leuker om je eigen land te spelen. Onze eerste indruk van dit spel is dat het een leuk spel is, waarbij het thema verfrissend is en het spelsysteem lijkt te voorkomen dat iemand er te snel, te goed voor staat. Maar we zullen het nogmaals moeten spelen om een goed oordeel te kunnen vellen. Rob schrijft: “Eerst hebben we Number One gespeeld, van Alex Randolph. Ik vond het een beetje lijken op Nachbarn qua sfeer. Armand schrijft over Number One: “Het spel heeft een bijzondere geschiedenis. Het is na het overlijden van Alex Randolph uitgebracht als een buiging ten afscheid door de overige leden van het team van Venice Connection. Leo Colovini, een van de leden van Venice Connection vertelde mij dat het voor het team ook moeilijk was geweest om een weg te vinden hoe dit laatste geesteskind van Alex definitief moest worden vorm gegeven. Hij gaf aan dat de mensen van uitgeverij Mespi dat goed hadden aangevoeld. Voor mij was erg opmerkelijk om te zien dat Leo emotioneel werd toen hij sprak over het spel. De betrokkenheid bij het spel en bij het verleden met Alex zit duidelijk diep van binnen. Overigens begreep ik van Leo dat er nog meer ideeën van Alex zijn blijven liggen, waar ze naar willen kijken. Number One kent een heel eenvoudig speelsysteem. Er zijn 3 speelfiguren in 4 kleuren, in klein, midden en groot. Klein beweegt 1 veld, middel 2 velden en groot 3 velden op een zeskantig bord waarin een soort ronde koffiebonen in een gat liggen. Kom je op een gat, dan druk je de koffieboon eruit. Een veld zonder koffieboon, mag niet worden betreden en dus wordt het veld steeds moeilijker om te belopen. Wie als laatste zijn kleine speelfiguur nog kan zetten wint het spel.” Rob vervolgt: “Daarna speelden we TaYü van Niek Neuwahl, en dat had voor mijn gevoel wat weg van Meander van Justus van Oel. Het spel ziet er zeer gelikt uit, wat ook blijkt uit de nieuwsgierige blikken van spelers van andere tafels op het moment dat die passeerden. Het lijkt een beetje op Mah Jongg, allemaal stenen die gestapeld zijn tot een muurtje. Een voor nemen de deelnemers stenen van de muur en leggen ze op het veld met als doel zoveel mogelijk verbindingen van de ene naar de andere kant te leggen. De spelers die tegenover elkaar zitten vormen daarbij een team en mogen niet communiceren tijdens het leggen van de stenen. Dit leidde aanvankelijk natuurlijk tot ‘Hints-achtige’ taferelen, verdachte kuchjes op spannende momenten en schoppen onder tafel, maar gelukkig wisten we ons gedurende de rest van het spel te beheersen. Daar waar je probeert samen te werken met je teammaat en de verbindingen zoveel mogelijk in je voordeel te leggen, probeer je met hetzelfde steentje de tegenstanders zoveel mogelijk tegen te werken. Het spel ontwikkelde zich aardig, en daar waar we bij Number One steeds dachten "O, we zitten al in de eindfase", bleek het spel hier langer te duren dan ik ingeschat had. Aan het eind werd het ongemeen spannend. Joris en ik stonden 2 punten voor en Armand en Nienke waren een ware inhaalrace begonnen. Op een gegeven moment legde ik een steen neer die automatisch een punt voor de tegenstanders opleverde en geen punt voor ons, en Joris kon zich niet meer inhouden: de spanning werd teveel en we gingen toch communiceren, zal ik maar zeggen. Ondertussen probeerden Nienke en Armand alles om maar een laatste verbinding te maken en zo het spel gelijk te trekken. En ineens was het over. Ik had de eer de laatste steen te kunnen leggen en de steen die daarop werd getrokken kon nergens meer terecht. Althans, Joris en ik zagen dat direct. Omdat Nienke en vooral Armand nog in de Ontkenningsfase zaten, bleven ze nog een kwartier lang zoeken naar openingen in de stelling (voor de geïnteresseerden: informatie over rouwverwerking en alle stadia daarbij, zie de volgende website: http://www.supervisionair.nl/elisa_.htm ). (Volgens Van Dale:ont·ken·ning (de ~ (v.), ~en) 1 het ontkennen => negatie 2 ontkennende uitspraak => nee fa·se (de ~ (v.), ~n/~s) 1 stadium) Samengevat: een leuk spel dat ik zeker nog een keer wil spelen. “

Edwin

De volgende avond is 10 november 2004. Het verslag hiervan kun je vinden op de website van Spelgroep Phoenix.

Spelgroep Phoenix overzicht
Naar boven / Naar menu

Spelmagazijnby Ronald Hoekstra - 2004