Spelmagazijn > Nederlands > Menu > Spellensessies > Phoenix 2004.3

Titel (5K) Spellensessies 
Phoenix 2004.3

- Spellensessies van de spelgroep Phoenix uit Leiden, geschreven door Armand en anderen -

De Stichting Spelgroep Phoenix promoot spellen in zijn algemeenheid en draagt bij aan het ontwikkelen en verspreiden van kennis en vaardigheden ten aanzien van spellen. Hiertoe legt zij contact met derden op het gebied van spellen om onderling informatie, kennis en vaardigheden over spellen uit te wisselen via bestaande en in te stellen kanalen. Ook maakt zij afspraken met derden ter verkrijging van spelmateriaal, stelt zij zich ter beschikking voor promotieactiviteiten ten aanzien van spellen, organiseert zij spelbijeenkomsten op basis van open participatie en ondersteunt zij activiteiten van derden op het gebied van spellen.

29 september 2004

Locatie: in het Denksportcentrum in Leiden. 17 mensen hadden zich verzameld bij het Denksportcentrum voor een avondje spelen. Tevens aanwezig was de Wig, auteur van het spel ‘The Race to the Stars’, die met een prototype van het spel aanwezig was voor een demonstratie. Hierbij een bedankje aan Evertjan voor zijn bijdrage aan het verslag. 

Ik schoof aan bij de tafel van Tamara, Judith en Wig, die net aan een ronde The Race to the Stars wilde beginnen. Wig was halverwege zijn uitleg, maar zonder al te veel moeilijkheden pakte ik het principe van het spel op en kon ik aan de hand van een paar voorbeelden begrijpen wat de bedoeling is. Kort samengevat, jij bent een Aardse mogendheid die als eerste een bemande missie of een ruimtestation wil bouwen bij Alpha Centauri, een relatief dicht bij de zon gelegen gele ster. Je bouwt raketten door van de stapel kaarten te trekken. Raketten zijn opgebouwd uit maximaal drie trappen en een lading (satelliet, bemande vlucht of een ruimte station). De trappen van de raket geven boost ( voortstuwing per trap en eventuele extra wordt opgeteld) aan je ladingen (je totale voortstuwing min de ‘voortstuwingskosten’ van je lading bepalen hoe ver je kan komen) en door grotere raketten te bouwen komen je raketten verder in het planetenstelsel. Je kunt in de eerste paar ronden kiezen uit missies naar de Aardse dampkring en de maan en als je een echte zware raket hebt Venus, Mars, een maan bij Jupiter of naar een maan bij Saturnus. Met z’n drieën zijn er twee planeten verwijderd uit het spel om het speelbaar te houden. De eerste die een van de drie ladingen in de baan om een van de doelmanen/planeten kan krijgen verdient met zijn actie bonuskaarten die op de doelen zijn vermeld. Je wilt als eerste bij planeten aankomen omdat je extra technologie, advanced en very advanced, nodig hebt om naar Alpha Centauri te komen. Via deze verbeterde technologieën krijg je de mogelijkheid om herbruikbare onderdelen voor je raket te vinden, of de mogelijkheid om ‘FTL (faster than light)’ technologie in handen te krijgen, want om Alpha Centarui te bereiken moet je ‘Quantum physics en Quantum mechanica’ in handen krijgen. Dit alles door middel van de verbeterde technologieën. Het spel speelt eenvoudig en makkelijk weg. Je trekt aan het begin van je beurt een van de technologie kaarten, je schiet raketten vanaf de Aarde weg, je verzamelt bonuskaarten (als je raket z’n doel bereikt) en je kan per beurt aan je raketten één uitbreiding bij bouwen. Het lijkt zo simpel, maar dan komen de pestkaarten om de hoek kijken met als ultieme rampscenario: ‘Launch pad explosion’, of te wel BOEM! Deze boem is zodanig dat je gehele raket, inclusief onder normale omstandigheden herbruikbare onderdelen, op de aflegstapel verdwijnt… Ik begon met een paar 1ste trappen, maar geen lading in hand, waardoor ik in het begin wat achter liep op Tamara en Judith,die beiden vrolijk hun raketten in een baan om de Aarde kregen. Maar al gauw lukte het mij om mijn eerste raketten af te vuren en met wat geluk wist ik een satelliet, een bemande vlucht en een ruimte station in een baan om Venus te krijgen, wat mij extra bonuskaarten opleverde. Judith had echter een veel betere strategie want zij had steeds meer geavanceerde technologie in handen waardoor haar rakketen verder vlogen en ook zwaardere ladingen (een satelliet kost 1 voortstuwing, een bemande vlucht kost 2 en een ruimtestation kost 3 voortstuwing) mee kon nemen. Zij was ook als eerste in staat om een bemande missie naar Alpha Centauri, maar toen werd het lot haar ongunstig want ik kon een ‘Launch Pad Explosion’ spelen op haar raket. Na een tijdje werd het een nek aan nek race tussen Judith en mij om de eerste raket naar Alpha Centauri te krijgen, uiteindelijk lukte het mij om een satelliet in een baan om die ster te krijgen, maar om te winnen moet je een bemande vlucht of een ruimte station sturen. Judith lukte het wederom als eerste een raket te lanceren naar Alpha Cenrauri, toen wederom het noodlot toesloeg en ik een Launch Pad Explosion (er zit er maar een in het spel, dus ik had zeer veel geluk!) speelde. Intussen was mijn eigen raket klaar om gelanceerd te worden en hoewel Tamara en Judith hun best deden om mijn raket te stoppen, bereikte ik als eerste Alpha Centauri. 

Evertjan schrijft: "Ik heb deze spelavond drie spellen gespeeld. Ik ben begonnen met een nieuw spel van The Gamemaster. De Ontembare Stad was best wel aardig ondanks dat we een fout maakten aan het begin. Het is een spel waar iedereen gebouwen in een stad bouwt. Je start je beurt met een kaart van de stapel omdraaien en als het een gebouw is van het type waar je er al een van hebt (nijverheid, handel, burgerij en stad) dan levert een gebouw van dat type je inkomsten op. 

Dit zijn een aantal stenen(geld) waarmee je gebied en gebouwen kunt kopen. De gebouwen leveren ook punten op. Diegene met de meeste punten wint. [Dat moet zijn: De speler die als eerste een bepaald aantal punten bereikt, wint het spel. -red.] Het spel was aardig/leuk weergegeven maar had wel een aantal lastige delen. Het score track bevatte vakjes die niet mee deden en dat was soms lastig. Ook kon je met 2 spelers tot 10 punten meer scoren wat mij zelf onwaarschijnlijk lijkt. Het spel zelf lijkt me wel leuk, echt iets wat ik nog een keer wil spelen met de juiste regels. Wij begonnen met 3 gebouwen op het bord waarbij de gebouwen willekeurig getrokken werden. Eigenlijk begin je zonder gebouwen op het bord, maar wel met gebouwen in je hand. Gevolg van de start opstelling was dat iedereen heel snel geld had. Vervolgens had ik de pech om met belasting al mijn geld kwijt te raken. Dit was een zware tegenslag. Probleem was ook dat we soms meerdere gebeurtenis kaarten achter elkaar kregen. Hierna heb ik met Klaas, Simone en Arien het spel Maharadja gespeeld. Dit was een leuk spel. ik ben begonnen met de twee straten aan de zijkant te bezetten (straten met maar een dorp), het idee was dat ik daarmee al twee keer twee steden verbonden had. Door vervolgens de twee dorpen onder aan het bord te bezetten had ik een totaal van 4 verbonden steden. Mijn doel aan het begin van het spel was tweeledig, ik probeerde zoveel mogelijk paleizen in het midden te bouwen (ik slaagde erin om dat in 3 van de 7 steden te doen) en om zo veel mogelijk steden te verbinden. Opvallend was dat het een keer voorkwam dat Simone als enige in een stad aanwezig was, zij kreeg toen 5 goud extra. Een andere opvallende actie van haar was dat ze een beurt twee keer een stad omlaag schoof, een heel slimme actie die ik nog niet bedacht had. Ook werd er actiever gebruik gemaakt van het omlaag schuiven van de stad en het wisselen van karakter. Meest opvallende was dat we een bord situatie kregen waar een speler de middelste wegen beheerste en doordat er maar een huisje per dorp stond gebruikte iedereen die weg. Dat was voor mij een beetje een tegenvaller. Uiteindelijk heb ik net gewonnen. Arien had me kunnen inhalen maar kwam net 2 goud tekort.” 

Tamara, Judith en Edwin vervolgden de avond met een luchtig spelletje Fluxx. Er zijn geen regels, behalve een: je trekt een kaart van de stapel, je speelt een kaart uit je hand. De kaart kan een nieuwe regel zijn (dan geldt vanaf dat moment deze regel), een verzamelkaart (om combinaties te kunnen maken waarmee je kan winnen), een pestkaart (bijvoorbeeld ruil een verzamelkaart met iemand) of een overwinning-regelkaart (of te wel diegene die een bepaalde combinatie van verzamelkaarten op tafel heeft wint). Een leuk spel, waarbij de variabelen van het spel met elke beurt veranderen. We speelden uiteindelijk 3 potjes Fluxx. 

Evertjan: “Ik heb de avond afgesloten met het Puerto Rico kaartspel met Klaas, Simone en Johannes. Eerst heb ik het spel uitgelegd aan Johannes en vervolgens gestart. Dit keer ging het wat minder. Ik begon weliswaar met de Bibliotheek en ik had ook vrij snel de combo produceer één meer (Aquaduct) en verkoop één meer (Handelshuis). Die laatste is eigenlijk best een aardige combo (zeker met twee Zilvermijnen) aangezien je dan in een beurt ineens van productie 8 kaarten kan krijgen. Voeg daarbij en kaart van de raadsheer en je hebt al twee meer dan je mag hebben (aangenomen dat je met 0 kaarten begon). Het ging denk ik fout omdat ik mij blind staarde op de Prefectuur. Dit is (zeker met 4 spelers) een zeer goede kaart maar je moet hem wel snel krijgen. Ik stond op een gegeven moment voor de keus Prefectuur of Zilvermijn en net op het moment dat de productie interessant werd. Ik bouwde de Prefectuur maar had waarschijnlijk de Zilvermijn moeten bouwen. Ik weet niet wat de eindstand precies is (ik moest snel weg om de bus/trein te halen), maar geloof dat Simone eerste was en Klaas tweede. Klaas had mij wel ruim verslagen (ik had de laatste beurt meteen bouwmeester moeten nemen in plaats van nog meer kaarten verzamelen aangezien dit laatste Klaas nog een "6" gebouw opleverde. 

Er werd volop gespeeld, van de andere tafels heb ik helaas geen verslag ontvangen. 

De volgende spelavond is op 27 oktober.

Edwin

Spelgroep Phoenix overzicht


15 september 2004

Locatie: in het Denksportcentrum in Leiden. Een gezellige avond in het Denksportcentrum, waar 14 mensen zich verzameld hadden voor een avond spelen. Er stond een rij te wachten om Armand te feliciteren met zijn verjaardag, maar nadat iedereen een zetel had gevonden en de spellen op tafel waren verschenen konden we beginnen. Met dank aan Evertjan voor zijn bijdrage. 

Ik ( Edwin) schoof aan bij de tafel van Birgit, Guido en Joris waar ze net met Pueblo waren begonnen. Armand was samen met 5 anderen begonnen aan het spel Princes of the Renaissance en achter in de zaal waren Tamara, Evertjan, Klaas en Peter ook al reeds aan het spelen. Evertjan schrijft hierover: “Ik heb die dag twee spellen gespeeld. Het eerste was een spel genaamd ‘Die Sieben Siegel’ een spel waar ieder een aantal kaarten heeft en aan de hand van die kaarten moet inschatten hoeveel slagen hij (of zij) kan maken. Als het je lukt heb je 0 punten maar elke slag meer of minder geeft je strafpunten. Leuk is dat je ook voor de saboteur kunt kiezen. Hiermee scoor je punten als andere mensen meer slagen maken dan ze verwachten. Volgens sommige van de mensen waar ik mee speelde leek het op boerenbridge. Het was wel een aardig spel waarbij je dus enerzijds de slagen van een ander wil gebruiken om kaarten te dumpen maar aan de andere kant wil voorkomen dat die teveel punten (slagen) krijgt. Ik vond het zelf minder, juist omdat het zo aan kaarten doet denken. Enerzijds vind ik kaarten niet zo leuk en aan de andere kant kom ik eerder naar een speldag om (onbekende) spellen te spelen en in ieder geval geen kaartspellen.” 

Edwin schrijft: “Pueblo is een leuk drie dimensionaal spel waarbij je gevormde blokken dusdanig moet neerleggen dat de kanten zo min mogelijk te zien zijn door een indiaan die de bouwkunsten van de spelers beoordeelt in zijn rondgang om het gebouw. Er werd in eerste instantie geprobeerd zo laag mogelijk bij de grond te blijven, want elke verdieping hoger die de indiaan ziet kost strafpunten en de bedoeling is om zo min mogelijk punten te behalen. Je hebt een gekleurde blok, deze kost punten als de indiaan ‘m ziet en een kleurloze blok die je kunt gebruiken om je eigen kleur af te dekken. Omdat het blokje een vreemde vorm heeft, is het lastig om goede plekken te vinden om deze neer te leggen en naar mate het spel vordert wordt het steeds lastiger om uit de strafpunten te blijven. De Indiaan wordt door de speler langs de rand van het bord verschoven en ook hier ontstaat een strijd, want iedereen wil de anderen zo veel mogelijk strafpunten geven, terwijl je ervoor wilt zorgen dat jij zo min mogelijk strafpunten verzamelt. Edwin krijgt het in eerste instantie voor elkaar om zijn twee gekleurde blokken in een kubus te plaatsen, maar kwam daarna vervolgens niet meer uit met zijn stukken. Birgit werd gedwongen om een blok langs het wandelpad van de indiaan te leggen en ving hier ook een fors aantal strafpunten mee. Guido had de eer het hoogste punt te bereiken op het bord, en hoewel hij door de medespelers van harte werd gefeliciteerd met deze prestatie, was de indiaan minder gecharmeerd en deelde forse strafpunten uit. Joris had uiteindelijk de beste strategie gekozen en wist dankzij slim inspelen op de eeuwige rivaliteit tussen Birgit en Guido ervoor te zorgen dat niemand hem een loer kon draaien en uiteindelijk ging hij met de minste strafpunten en de winst er van door.” 

Armand schrijft: “We waren begonnen met een spelletje Bamboleo als opwarmertje. Op een soort schilderspalet staan allemaal vreemd gevormde stukken en de opzet is zoveel mogelijk van deze stukken van het schilderspalet af te halen. Niemand had het spel ooit gespeeld, dus het was tijd voor een experiment. In de doos zitten twee ballen, een grote en een kleine, waar het schilderpalet op kan balanceren. De grote is iets eenvoudiger in gebruik, dan de kleine. Dit werd al snel ervaren in ons tweede spelletje waar we met de kleine bal gingen spelen. Was het eerste spelletje vrij eenvoudig verlopen en had iedereen veel stukken van het palet kunnen afnemen. Nu ging dat geheel flink mis en lag het palet al na het afnemen van het eerste stuk op tafel. Dus werd de boel nog een keer opgezet en toen werd er voorzichtiger gespeeld. Balanceren bleek uiteindelijk best moeilijk. Op voorstel van Bram gingen we vervolgens verder met Princes of the Renaissance.” 

Evertjan vervolgt zijn verslag: “Hierna ben ik met Tamara, Klaas, Iris en Peter Piratenbaai gaan spelen. Dit is een makkelijk spel (qua regels dan) waar veel geluk bij komt kijken. Het is een spel die de Warhammer spelers onder ons wel zal aanspreken aangezien je ook hier met een hoop dobbelstenen moet gooien. Iedere speler speelt de kapitein van een schip (een piraat). Je schip bestaat uit 4 delen die je met geld kan ophogen. Zeilen zorgen ervoor dat je eerst schiet.  

Bemanning en Kanonnen geven je aanvalskracht weer (laagste aantal geldt) en je romp geeft weer hoeveel schatkisten je kunt vervoeren. Er zijn een aantal plaatsen op het bord waar je schatten, geld, punten en kaarten kan krijgen. Vervolgens kun je daar delen van je schip kan ophogen. Ook is er een eiland waar elke schat een punt oplevert. Aan het begin van je beurt kies je een eiland uit om naar toe te gaan. Als je daar alleen bent krijg je gewoon bovenstaande ‘upgrades’. Als je er met een ander bent moet je vechten en net zo lang tot je als enige overblijft. Dit betekent dat de ander een van de 4 delen op 0 heeft staan. Het probleem is de grote hoeveelheid geluk. Je gooit met dobbelstenen en bij 5 of 6 schiet je raak. Toch gooi je niet vaak genoeg om de invloed van kans te verminderen zoals bij Brittanië. Enerzijds is dat jammer maar aan de andere kant is het ook wel aardig, je kunt je voorstellen dat de kapitein een dutje zat te doen. Ik dacht aan het begin dat ik het goed begrepen had en gezien had dat het ruim (de romp) het minst belangrijk was. Die was dus ook erg zwak. Toen we echter in de eerste beurt allemaal op hetzelfde eiland waren bleek mijn fout. Mijn romp werd er vrij snel afgeschoten ondanks dat ik best een snel en sterk schip had. Dit toont meteen aan hoe je vecht, je schiet meestal gewoon op dat deel wat het zwakst is. Ik dacht al dat ik het kon vergeten. Met name het schip van Klaas leek wel sterker en sterker te worden. Ik wist echter terug te komen en met een aantal slimme zetten toch een sterk schip op te bouwen. Vervolgens begon het einde te naderen. In de op de drie-na-laatste beurt bevond ik me met een aantal anderen op een eiland met 5 schatten. Het ging mij om de schatten en ik won ook wel maar ik had na het gevecht maar ruimte voor 1 schat. Dit was toch wel jammer. Aan het eind bleek ik echter toch gewonnen te hebben. Ik denk dat het een leuk spel is voor kinderen en dat volwassenen het ook best kunnen spelen. Het is echt een gezinsspel. Voor een spelavond is het echter wat minder geschikt. Alhoewel ik moet zeggen dat ik het best nog een keer wil spelen maar dan met de juiste regels. We hadden namelijk een aantal regels niet juist gedaan, bijvoorbeeld dat je steeds op het volgende sterkste schip na jou moest schieten. Dit laatste betekende dat je nooit kon reageren op het schip dat op je schoot. Ook is het me nog niet duidelijk of de kanskaarten zoveel invloed hebben. Toen ik het speelde had ik bijna geen kanskaarten en won ik toch.” 

Armand vervolgt: “In Princes of the Renaissance heb je te maken met Italiaanse steden waar iedereen een bepaalde machtspositie probeert op te bouwen. Dat loopt via allemaal bijzondere mechanismen. In beginsel koop je macht via verschillende systemen. Je kunt in het spel kiezen voor strijd tussen bepaalde gebieden, maar daarbij kun je de strijd laten plaatsvinden tussen twee andere partijen, zodat er zelf niet bij betrokken bent. Je raakt ook geen legers kwijt. Het spel en zijn systemen zijn interessant, maar met een volle bezetting aan spelers duurt het spel erg lang. Ik had wat moeite met het doorgronden van de mechanismen in eerste instantie, maar het is zeker een spel dat ik nog een keer wil spelen.” 

Edwin: “Na Pueblo, gingen we Puerto Rico, het kaartspel spelen. De regels zal ik overslaan, iedereen weet hopelijk hoe het gespeeld wordt ;) Joris begon sterk doordat hij in de beurt van de raadsheer altijd twee kaarten kon pakken. Zeker in het begin is dat een goed kaartje. Ik begon te sparen voor een zilvermijn die ik in mijn handen kreeg, want de opbrengst van zo’n mijn is minimaal 2, maximaal 3. Al snel kreeg ik er een aquaduct (een extra productie tijdens de opzichterfase) en een marktplaats bij ( een extra product verkopen tijdens de handelaarsfase), dus ik kon mij vooral concentreren op het pakken van de bouwmeester of goudzoeker, want de handelaar noch opzichter waren voor mij nuttig. Birgit wist het armenhuis te bouwen en kreeg van iedereen medelijden als zij weer eens met 0 of 1 handkaart de bouwfase uitkwam. ‘Ach gut, wat ben je arm, hier neem een kaart.’ Op een gegeven moment wist ik er een kapel en een tweede zilvermijn bij te spelen en kon ik vrijelijk de echt dure gebouwen gaan bouwen, want we zaten inmiddels tegen de eindfase aan. Guido was vooral bezig met het bouwen van monumenten, maar hij kon de ‘monumenten winstverdubbelaar’ maar niet vinden om extra punten te krijgen van zijn bouwwerken, want heel gemeen had ik de twee kaarten onder mijn kapel geschoven… Vooral dankzij deze sneaky actie en een paleis (alle paarse gebouwen leveren een extra punt op) wist ik te winnen.” Na dit spel gingen Birgit en Guido naar huis. Tamara, Iris, Peter en Klaas vervolgden de avond met Demarrage, waar ik helaas geen verslag van heb ontvangen. 

De volgende spelavond is op 29 september.

Edwin

Spelgroep Phoenix overzicht


18  augustus 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het lag in de verwachtingen dat het deze avond wat rustiger zou zijn, de finale van “Hoogie” met het zwemmen om 19:30u en wat al niet verder ter TV kwam aan Olympische festiviteiten. Om 19:15u was er al een tafel aan het spelen, Maharadja en vertrok Armand naar zolder om een tafel te bemannen. Ik dank hierbij Evertjan en Vincent voor hun bijdragen. Mijn excuses voor de late verwerking van het verslag, de afgelopen weken waren nogal hectisch verlopen. Des al niet te min, het verslag van de 18e. 

Ik begon de avond samen met Vincent, Tamara en Joris met het spel Drunter und Drüber, in 1991 al reeds spel van het Jaar! Vincent schreef het volgende hierover: “Als gevolg van een kleine file onderweg waren we iets verlaat, dat deerde niet aangezien nog niemand aan het spelen was. Echter beneden stond men wel op het punt om aan te vangen met het spel Maharadja waar Martijn, die met mij was meegereden meteen aanschoof. Dit spel stond namelijk op zijn interesselijstje. Zelf heb ik van dit spel niks meegekregen, maar op de terugweg vertelde Martijn mij dat het wel een leuk spel was, maar weer niet zo leuk om aan te schaffen. Al had het misschien wel meer potentie dan dit ene potje had laten zien. Voordat ik mijn eerste spel begon, hadden we nog eerst even gekeken hoe onze nationale held PvdH als eerste aantikte op de 100 meter vrij. Met een goed gevoel liepen we naar boven om een spel uit te zoeken. Boven was Armand al met twee andere spelers aan de slag gegaan met een spelletje. Samen met Tamara, Joris en Edwin besloten we op aanraden van Armand het spel ‘Drunter und Drüber’ te spelen. Hierbij krijgt iedereen enkele wegen toegewezen om op het spelbord neer te leggen om daar vervolgens de huisjes op het bord mee te pletten of juist te behouden. Dit ligt aan de opdracht die je aan het begin van het spel krijgt toegewezen. Degene die aan het eind van het spel zijn opdracht het beste heeft uitgevoerd en dus ook de meeste punten heeft behaald is de winnaar. Daarbij komt de bijzonderheid dat als je met een door jou aangelegde weg een wc-hokje plet, er eerst gestemd moet worden of deze wel geplet mag worden. Tamara had de opdracht om alle 3-punten-huisjes veilig te stellen, ik moest de 4-punten-huisjes beschermen, Joris moest zorgen dat zo min mogelijk huisjes werden geplet en Edwin moest de grijs gekleurde huisjes behouden. Tijdens het spel was al snel duidelijk dat Joris alle huisjes wou veilig stellen, hij probeerde zo veel mogelijk wegen dood te laten lopen zodat er geen huisjes geplet meer konden worden. Dit lukte aardig, vooral in de eindfase van het spel, toen was het echter al te laat. Er waren te veel huisjes vernield om hem te laten winnen. Gaandeweg waren er ook aardig wat 3-punten-huisjes vernield, waardoor Tamara ook geen aanspraak op de overwinning kon maken. Bij het stemmen van 1 of twee wc-hokjes delfde ze helaas het onderspit waar ook meteen een 3-punten-huisje bij sneuvelde. Edwin had er voor gezorgd dat er flink wat grijze huisjes overeind waren gebleven, echter aan het einde van het spel stonden er nog meer 4-punten-huisjes overeind, zodat ik als winnaar werd uitgeroepen. Een licht, maar erg vermakelijk spel met als leuk spelelement het stemmen bij het willen pletten van de wc-hokjes. Het had ook de spellenprijs van 1991 in Duitsland weten te veroveren.” 

Beneden waren aan de eettafel waren Klaas, Evertjan, Martijn, Mirjam en Guido begonnen met Maharadja. Evertjan schrijft hierover: “Ik ben begonnen met een spel Maharadja, samen met Guido, Klaas en Martijn, later schoof Mirjam ook aan. Het spel is best wel aardig, het gaat over een Maharadja die door India reist. De spelers zijn architecten die in de stad waar de maharadja is de meeste punten proberen te scoren. Dit gebeurt door het hebben van huizen en paleizen in die stad, als je er zelf ook bent scoor je een punt extra. De maharadja gaat vervolgens gewoon naar de volgende stad maar de architecten moeten via het platteland reizen en komen zo langs dorpen. Je mag echter alleen langs dorpen waar gebouwen staan en als ze niet van jou zijn moet je geld betalen. Verder heeft iedere speler aan het begin van de ronde een schijf in zijn hand waar hij aangeeft welke zetten hij wil doen (vergelijkbaar met El Grande). Mogelijke acties zijn: huisjes uit voorraad nemen, huisje verplaatsen, huisjes plaatsen (2), paleis plaatsen, paleis en huis plaatsen, ruilen van architect, volgorde van maharadja veranderen, 2 goud krijgen. Paleizen bouwen is het doel van het spel maar deze kosten 12 goud terwijl ze in een stad even zwaar tellen als huizen die maar 1 goud kosten. Uitzondering is het centrale paleis, die is bij een waardering in een stad 3 maal zoveel punten waard als een huis. Elke speler speelt een architect met twee eigenschappen: hoe snel hij aan de beurt is en een speciale eigenschap. Het spel zelf. Iedereen die het speelde had het nog nooit of lang geleden gespeeld. Ikzelf had er wel het e.e.a op internet over gelezen en daaruit opgemaakt dat geld een probleem is. Het spel zelf ging aardig en iedereen zette zijn dorpjes op de weg naar de eerste/tweede stad waar de maharadja naartoe zou gaan. Ikzelf bouwde in de eerste stad 4 huizen met het idee dat dit mij een hoop geld zou opleveren en weinig zou kosten. Dat klopte wel alleen had ik daardoor weinig huizen meer in voorraad. Tijdens het begin van het spel werd er verder weinig gewisseld van architect. Ook viel op dat de eerste architect helemaal niet gekozen werd. Aan het eind van het spel werd er veel geschoven in de route van de maharadja en helaas was de laatste stad er een van Mirjam. Het eindresultaat was zo dat Mirjam net 6 goud meer had. Ik heb het volgende idee over het spel: 1. Ik denk dat het nuttig is om de dorpen te bezetten die de twee linker/de twee rechter steden verbinden, evenals een van de twee linker met een van de twee rechter. Als je dit lukt heb je namelijk al 4 van de 7 steden met elkaar verbonden. verder kan het soms beter zijn om een stad over te slaan, met name als je een laag nummer hebt aangezien je in de volgende stad waarschijnlijk wel het centrale paleis kan bouwen. In principe moet je 7 van de 10 beurten een paleis bouwen, dit betekent ook dat je 7 van de 10 keer eerste of tweede moet zijn in een stad om het geld te verzamelen.” 

Op zolder waren Armand en Judith begonnen met Pueblo. Voor Judith was dit een nieuw spel. Armand: “Na een korte uitleg gingen we van start en waar Judith in het begin nog zoiets had van waar moet ik de blokjes nou neer zetten, werd met het bouwen al vlug duidelijk waar nu precies de problematiek zat. 

Maar het ruimtegebrek leidde ertoe dat Judith teveel in de hoogte ging bouwen, hetgeen haar erg veel schadepunten opleverde.” Vincent: “Vervolgens hebben we met zijn vieren twee potjes Da Vinci code gespeeld. In het begin leek het me veel overeenkomen met Mastermind, maar die gelijkenis ging niet helemaal op. Ieder krijgt vier stenen in het begin, zwart of wit, met daarop een cijfer van 0 tot 11 (er zijn ook twee ‘jokers’ zwart en wit met een -). Deze houdt men gedekt voor zich, waarbij de anderen moeten raden welke cijfers je hebt. Je moet je cijfers op volgorde leggen zodat enigszins, door naar je eigen stenen te kijken, je kan redeneren welke cijfers je tegenstanders hebben staan. In het begin is het soms gokken maar wanneer er meer cijfers worden geraden kan door logisch denken de code van een tegenstander ontrafeld worden. De jokers zijn overal neer te zetten wat het berekenen van de posities weer moeilijker maakt. Tijdens het eerste potje gingen we aardig gelijk op, maar door een paar gelukkige gokjes wist ik uiteindelijk iedereens code te ontcijferen. Het tweede potje begon ik met 4 witte tegels. Dit bleek echter niet een hele goede strategie. Tamara was met een joker aardig goed op dreef en had al enkele cijfers van onze codes weten te achterhalen. Er waren echter nog enkele cijfers niet te achterhalen anders dan puur gokken, zodoende ging de beurt verder. Uiteindelijk wist Edwin 2 beurten later met flink wat hersengekraak ieders code te ontcijferen terwijl er in zijn beurt toch nog aardig wat cijfers verhuld waren. Na het spelen van de Da Vinci code haakte Joris af en ging huiswaarts. 

Vervolgens had Tamara een onbekend spel van een kleine uitgever uit Duitsland gekozen. Bij dit spel moest je met allerlei verschillende vormen op het vierkante speelbord een soort kunstwerk gaan vormen. Tijdens het spel moest je een totaal van vijf opdrachten kiezen. Deze opdrachten bestonden uit het aansluiten van een x-aantal vormen van dezelfde kleur. De opdrachtkaart vermeld hoeveel stukken dat zijn (3,4,5,6+). Na het pakken van een opdrachtkaart schat je jouw kansen in op het voltooien van die opdracht en zet je er 5, 10 of 15 punten op in. Gedurende het spel mocht je beperkt en onder enkele voorwaarden met reeds neergelegde vormen gaan schuiven. Tamara wist te melden dat alhoewel je niet eindeloos kon schuiven de meeste mensen ruim voldoende hadden aan de limiet (tot 10x schuiven). Achteraf bleek dat Tamara van 3 verschillende kleuren de opdracht had gekozen om 6 of meer vormen aan elkaar te leggen. Deze opdrachten zijn een stuk eenvoudiger dan bijvoorbeeld 3 vormen aan elkaar te leggen daar je tegenstander er zo weer een vorm aan kan leggen waardoor jij niet meer aan je opdracht voldoet. Heb je een 6-opdracht eenmaal voltooid, dan is het een stuk moeilijker om de zes stukken weer uit elkaar te trekken. Ik kon geen enkele 6-opdracht vinden en begon dus flink te schuiven om de vele aantal vormen die aan elkaar lagen weer uit elkaar te halen om groepen te vormen in het door mij gewenste aantal. Het leek vechten tegen de bierkaai want al voor het eind zat ik aan de 10x schuiven. Edwin had tijdens het spel één 6-opdracht getrokken en had ook enkele van zijn andere opdrachten weten te behalen, bijvoorbeeld 4 of 5 gelijkgekleurde vormen aan elkaar. Daar de puntentelling zo werkt dat je voor een 6-opdracht ook 6 extra punten krijgt (5 opdracht = 5 punten, etc.) en daarbij de punten die je bij die opdracht had ingezet (variërend van 5 tot 15 punten) had Tamara een glorieuze overwinning behaald met de 2e en 3e plaats op grote achterstand. Uiteindelijk hield ook Edwin het voor gezien. 

Tamara en ik hebben toen nog een potje ‘Lost Cities’ gespeeld, waarbij Tamara verkeerd gokte met geel waar ze ook nog eens een joker had gespeeld. Hierdoor kwam ze alleen daardoor al op -18 punten. Ook de overige kleuren brachten haar niet de hoge cijfers die ze nodig had. Met blauw wist ze precies op 0 punten uit te komen, wat jammer was, want als ik het me goed herinnerde had ze daar 3 jokers op liggen. We hadden maar één potje gespeeld i.p.v de drie die gespeeld zouden moeten worden. Dit vanwege het feit dat er enkele uitgespeelde spelers naar boven kwamen hollen die aan een nieuw spel toe waren. Toen waren er opeens zeven man die aan een nieuw spel wilden beginnen. Spellen met zeven spelers zijn schaars en de tijd was al ver gevorderd, wat voor sommigen ook nog eens inhield dat het een niet al te lang spel moest zijn. Toen werd de keus wel heel beperkt, waardoor 4 man beneden een nieuw, voor mij onbekend kaartspel zijn gaan spelen. Samen met Evertjan en Klaas heb ik nog een potje Puerto Rico kaartspel gedaan. Spannend was het wel, alleen niet voor mij. Ik lag in korte tijd al op grote achterstand. De mooie, goede gebouwen werden zowel door Klaas en Evertjan gepakt en gebouwd. Deze hadden op een gegeven moment bijna dezelfde kaarten liggen. Echter Evertjan had het 6-gebouw dat voor elk produktiegebouw 2 extra punten geeft alsmede het paleis wat 1 punt extra oplevert per 4 reeds behaalde punten. Klaas had de 6-gebouwen triomfboog en het gebouw dat elk paars gebouw een extra punt bezorgt. Dit was echter niet genoeg en Evertjan won met 46 tegen 42. O ja, en 27 voor mij.” Vanuit Evertjans perspectief bezien: ”Vervolgens heb ik met Klaas en Vincent het Puerto Rico kaartspel gespeeld. Dit was een leuk spel maar liep aardig gelijk op. Ik had aan het begin al een prefectuur en wist die als startspeler ook meteen te bouwen. Klaas wist ook vrij snel een prefectuur te bouwen. Vervolgens ging het tussen Klaas en mij vrij gelijk op. Hij en ik bouwden beide een bibliotheek, hij ging op weg naar de triomfen overwinning (zuil, ridder en standbeeld) en dat ding waar alle paarse gebouwen 1 punt waard zijn, terwijl ik ging voor de gilde hal en het paleis. Klaas had zowel voor de gebouwen 2 en voor de 6-gebouwen 3 punten meer maar mijn paleis leverde me 9 punten meer op wat mij een totaal gaf van 46 punten tegen 40 van klaas en 27 van vincent (met 8 kaarten onder de kapel). Zowel ik als Klaas hadden dus vooral dure gebouwen gebouwd. (Ik had bijvoorbeeld ook een zilvermijn, de ridder, de standbeeld en een markthal (1 meer bij verkoop van een goed).” 

Het was een drukke en leuke avond. Er is veel gespeeld ondanks de vele mooie sportmomenten op de televisie. 

Edwin

Spelgroep Phoenix overzicht


7  augustus 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Een sessie bestemd voor langdurige spellen. Evert-Jan schrijft: Advanced Civilization is een spel waar veel mensen van houden en een van de beste spellen over oude beschavingen. Elke speler heeft de rol hebben van leider van een van de beschavingen die aan de Middellandse Zee zaten, beschavingen als Babylon, Egypte, Afrika (Carthago), Italië, Ilirië, Kreta en Azië. Het is jouw taak om je volk beschaafd te maken. Dit gebeurt door te zorgen dat ze technologieën, bijvoorbeeld literatuur, metaalbewerking, potten bakken en wetten, verkrijgen. Deze technologieën geven je voordelen tijdens het spel. Om deze technologieën te verkrijgen moet er echter geld verdiend worden. Dit gebeurt door monopolies te krijgen van goederen (kaartjes). Goederen krijg je tijdens elke ronde (1 van elke soort) en de hoeveelheid is afhankelijk van hoeveel steden je hebt (meer steden is meer goederen). Met deze goederen krijg je echter ook rampen mee. Als je goederen hebt kun je de rampen verhandelen met andere spelers. Hierbij geldt dat je zoveel kaarten kan verhandelen als je wilt maar dat het er minstens 3 moeten zijn. Verder moeten 2 van de kaarten kloppen. Dat betekent dat er meestal 3 kaarten verhandeld worden waarvan je van twee weet wat het is en waarvan de derde een ramp is of een ander laag kaartje. Het doel is om de meeste punten te scoren, dit is meestal afhankelijk van de technologieën die je hebt. Er is echter ook een tijdslijn waarop je vooruit gaat en waar je kan zien hoe geavanceerd je beschaving is (je gaat van brons- naar ijzertijd). 

Het spel zelf: Ik vertrok op die zaterdag van huis terwijl de zon nog scheen maar tegen de tijd dat ik in Leiden was (rond half een) ging het al regenen. Het gevolg was dat ik een beetje nat bij Armand thuis kwam. Vervolgens hebben we met zijn vieren (ik, Guido, Armand en Johannes) zitten wachten op de andere spelers. We verwachten oorspronkelijk Bram en Iris maar alleen Iris is gekomen en Bram meldde zich af. Gedurende de wachttijd hebben we nog naar twee andere spellen gekeken, Shogun en A Game of Thrones. Maar toen Iris kwam zijn we met Advanced Civilization begonnen. Guido mocht eerst kiezen en wilde eerst Egypte nemen maar besloot uiteindelijk toch om met Kreta te spelen zodat Iris met Egypte kon spelen (Iris had het spel nog nooit gespeeld). Vervolgens koos ik Azië (of Assyrië, ik weet nooit welke het is). Johannes nam Illirië en Armand nam Italië. Het begin van het spel was zoals te verwachten, Guido had wat moeite en moest snel boten bouwen. Ook werden er grenzen afgesproken. Opvallendst was de gespannen houding tussen Armand (Italië) en Johannes (Ilirië). Deze houding had tot gevolg dat Armand te laat in Afrika kwam en Iris (Egypte) bijna geheel Afrika opslokte. Tijdens de handelsronde werd dat weer voor een deel opgelost aangezien toen de rampen langskwamen Iris een burgeroorlog kreeg en bijna de helft van haar eenheden kwijt was (alles buiten de Nijldelta). Helaas had ze hierna ook nog een epidemie terwijl ze op de meeste van haar landjes maar één stam had staan. Voor dit laatste moet je uitkijken aangezien je bij epidemie een stam achter moet laten betekend dat dat je steden moet gaan reduceren. Hierna ging het spel verder.  

Opvallend was dat ik tijdens het spel bijna nooit aangevallen heb en ook weinig aangevallen ben. Dit benadrukt maar weer dat het geen vechtspel is (als je een ander aanvalt, verlies je meestal). Met mij ging het best wel goed terwijl Armand en Johannes het het hele spel lastig gehad hebben. We hebben het spel uiteindelijk niet uitgespeeld maar op het moment dat we stopten had ik wel een voorsprong en mijn persoonlijke verwachting was ook wel uiteindelijk te winnen (op het moment dat we stopten stond ik voor). Dit was tevens het moment dat Guido een burgeroorlog kreeg.

Het was opvallend dat tijdens dit spel met 5 spelers ik beter handelde dan Guido. Meestal als we beiden spelen (en er 6 of 7 spelers zijn) handelt hij iets beter (verdient meer punten). De reden dat hij normaal beter handelt is dacht ik dat hij meer risico neemt. Eventuele reden dat ik het nu beter deed is dat hij met Kreta speelt, wat altijd toch lastig is en dat er minder mensen mee speelden. Vooral dit laatste speelde een rol aangezien dat betekent dat niet alle goederen in een ronde in het spel komen. 

Ik wil nu een overzicht geven van wat ik denk dat redenen zijn dat mijn handel altijd zo goed gaat. 1. het is belangrijk om te letten op alle kaarten die je krijgt. Ik vermoed dat de meeste spelers bij een ruil zoiets hebben van: ik moet die kaart hebben, en de tweede kaart is wat om te zorgen dat de waarden van de kaarten gelijk is. Dat terwijl je heel goed een zilver en een brons kan ruilen tegen een graan en een zout. Wat je terug krijgt lijkt minder maar als het de laatste kaarten van je monopolie zijn is het wel nuttig. Tevens is het veel nuttiger als je wat kan met de tweede kaart die je krijgt. 2. Bij de handel moet je eigenlijk een situatie creëren dat je aan de start van een ronde een deel van een monopolie set al in je hand hebt. Dit betekent dat er namelijk deze ronde twee goederen zijn die interessant zijn, de set die je al hebt en de nieuw te maken set. Tevens is de kans dat die goederen niet al te duur zijn omdat het niet opvalt dat je er zoveel hebt. 3. Ik ga zelf meestal voor de kaarten met waarde 6 en hoger. Voordeel hiervan is tweezijdig, enerzijds heb je er minder nodig voor een monopolie (dit betekent dat je er ook minder in je hand hoeft te houden als je ze bewaart voor een volgende ronde). Anderzijds ruilen mensen vaak 1 op 1 en hoge kaarten leveren dan relatief meer op (zie ook punt 1, meeste mensen staren zich dood op hun monopolie). 4. Tenslotte hebben veel mensen de neiging om de halve verzameling voor de volgende ronde in te leveren bij het kopen van technologie aangezien ze dan net genoeg punten hebben. Dit moet je natuurlijk niet doen, meestal is het beter om dan andere dingen te kopen. Dit kost je namelijk een hoop punten de volgende ronde. 5. Het is altijd goed om bij het handelen zo veel mogelijk kaarten in je hand te hebben. Het beste is daarom om toch 5 tot 6 kaarten over te houden. Meer kaarten in je hand betekent dat je meer goede ruilen kan doen die ook weer meer monopolies opleveren. Met deze tips van Evertjan sluiten we voor deze keer af. 

Spelgroep Phoenix overzicht


4 augustus 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was druk op 4 augustus. Negentien spelers en twaalf daarvan aten mee voorafgaande aan de spelavond. Een record aantal eters dus! Na de pastasalade met feta en stokbrood met eigengemaakte kruidenboter gingen Bram S., Joris, Machiel en Tamara in de keuken beginnen aan een spelletje Puerto Rico. Tamara schrijft hierover: "Bram S. legde het spel uit aan Joris, die het nog niet eerder had gespeeld. Judith schoof iets later aan en miste een deel van de uitleg. Dit werd echter gedurende het spel gecompenseerd door haar steeds bij bepaalde spelsituaties extra uitleg te geven. Bram had al snel tabak te pakken en een tabaksfabriek en ook Joris begon voortvarend met de koffie en de koffiebranderij. Beiden konden steeds bij de handelaar flink wat geld bij elkaar krijgen. Hierdoor konden zij vlot aan de wat duurdere gebouwen komen. Ook Tamara had al vrij snel koffie en een koffiefabriek. Zij had echter vaak de pech met de handelaar na Joris te komen, die zijn koffie dan al aan het handelshuis had verkocht. Toen op een zeker moment Bram de fabriek kocht, was hij voor de rest niet meer in te halen. Op dat moment produceerde hij al 4 verschillende goederen en elke keer dat de opzichter werd gekozen, liep hij binnen. Judith ging 2 rondes hierna voor dezelfde strategie, terwijl Joris meer heil zag in een werf. Machiel tenslotte kocht zich op een zeker moment een haven, hetgeen hem ook geen windeieren heeft gelegd. Tamara had steeds net te weinig geld voor de interessantere dure gebouwen en toen ze eenmaal geld had, waren de leuke gebouwen al weggekaapt. Uiteindelijk eindigde Bram op de eerste plaats en Tamara op de laatste plaats. Tijd voor revanche dus...." 

Evertjan, Iris, Bram, Marieke R. en Rob waren ondertussen in de tuin (verreweg de prettigste plaats vanwege de temperatuur) begonnen aan een spelletje Morgenland. Evertjan schrijft hierover: " We vonden het warm genoeg (en windstil genoeg) om buiten te zitten en dat hebben we dan ook gedaan. Ik wilde het graag spelen en Iris ook aangezien zij het in de kast had staan. De rest wilde ook wel. Morgenland is een spel van Richard Breese, de maker van de Key serie (Keydom, Keytown, Keywood and Keythedral). Morgenland is een remake van Keydom. Het is een spel wat zich in de Arabische wereld afspeelt. Alle spelers hebben een aantal fiches (1 tot 9 zonder de 3) en kunnen daarmee bieden op acties. Er zijn drie groepen van acties: Grotten: hier slapen de draken en kunnen de schatten (geld) verkregen worden. Welke schatten er zijn, hoeveel en in welke van de 5 ruimten is elke keer anders. Stad: hier kunnen mensen op 4 acties/gebouwen bieden: 1. magiekaarten shop, eerste krijgt er twee en geeft er een aan de speler op de tweede plaats. 2. artefacthuis, winnaar mag twee artefacten uitspelen 3. markt winnaar wisselt een schat voor 3 schatten 4. kamelentent, winnaar is nu startspeler (wint als het gelijkspel is) Paleis, deze bestaat uit twee ruimten: 1. poort, iedereen wiens nummer op het fiche lager is als de poortwachter moet het verschil bijbetalen of mag het paleis niet in. 2. paleiszalen (5) hier koop je artefacten. de winnaar mag er een kopen en de kosten zijn zoveel dezelfde schatten als er op het fiche staan. Hier speel je dus meestal lage fiches en is het erg belangrijk wat de spelersvolgorde is. De artefacten bepalen de winnaar, diegene met de meeste wint. Daarnaast geven de artefacten ook nog speciale eigenschappen tijdens het spel. Aan het begin was het nog een beetje aftasten aangezien we niet precies wisten of we het goed deden. Zo waren er twee die op het artefactengebouw boden in de eerste ronde terwijl iedereen maar een artefact had. Het wordt helemaal leuk wanneer mensen artefacten hebben aangezien er artefacten zijn die zorgen dat een van je fiches verdubbelen of dat je ineens een extra fiche hebt van waarde drie. Het spel zelf hoeft niet al te lang te duren, meestal 5 tot 6 ronden (het stopt als de artefacten op zijn en er zijn er altijd stapeltjes van 5. Het lijkt me wel interessant om het met twee of drie te spelen aangezien het aantal paleiskamers dan afneemt en het dan leger op het bord is. Al met al was het een leuk spel wat zeker voor herhaling vatbaar is." 

Evertjan vervolgt: “Vervolgens zijn we Banana Republik gaan spelen. Dit is een spel waar de spelers elke ronde geld leggen bij een van de kandidaten (voor president) elke kandidaat is een hoeveelheid punten waard maar hoeveel is geheim. Als je aan je beurt bent mag je twee dingen doen. Eerst leg je een kaart bij een kandidaat en vervolgens kijk je onder een kandidaatkaart of onder de kaarten van de spelers die erbij liggen. Dit wordt bijgehouden door blokjes bij de kandidaten of bij de kaarten. Kaarten vallen uiteen in: banana's (geld) en dollars (geld), moordenaar (vermoord de kandidaat), bodyguard (beschermt kandidaat), journalist (dollars waardeloos) Ik wist aan het begin meteen al waar een 24 punten kandidaat was en een 12 punten. De derde kandidaat was ook 24 punten en ik dacht dan ga ik gewoon voor deze drie (er zijn in het totaal 8 kandidaten). De eindstand was dat Rob gewonnen had, ik werd echter gedeeld tweede met Marieke." 

Tamara schrijft over Transamerica: "De sterkste schakel van het vorige spel, Rob dus, mocht beginnen. Rob vertelde ons ondertussen uitgebreid over zijn bezoek aan de studio van Chazia Mourali, waar hij had meegedaan aan het spelprogramma ‘De zwaktste schakel’. Van Tamara's revanche kwam niet zo veel, aangezien ze in de eerste ronde al 7 punten achterstand te verwerken kreeg. Evertjan was al erg vlot bij zijn 5 plaatsen. Rob en Iris konden de schade beperkt houden. Ook de tweede en de derde ronde werden voor Tamara geen succes. Bijna tuimelde haar locomotief van het scorespoor af, toen werderom Evertjan als eerste al zijn steden had verbonden. De vierde ronde werd Tamara uiteindelijk fataal; Iris was dit keer het snelst en bezorgde Evertjan een behoorlijk aantal strafpunten. Nog net wist Evertjan het spel te winnen en Tamara ging met de poedelprijs naar huis." Evertjan schrijft over het bewuste spelletje Trans America: "Tenslotte heb ik nog met Rob, Tamara en Iris Trans Amerika gespeeld. Ik vond het wel leuk maar het viel me op dat ik drie van de vier keer won. De eerste keer had ik echt geluk met 4 van de 5 steden die dicht bij elkaar liggen, (Atlanta, Boston, New York en nog een geloof ik). Ook de tweede keer had ik geluk. Ik verwachte te verliezen, aangezien ik dacht dat een ander wel net voor me zou winnen maar dat gebeurde niet. De laatste keer had ik in zoverre pech dat ik bijna de hele tijd naar andere mensen aan het bouwen was in plaats van zelf mijn eigen steden te verbinden. Dat terwijl je natuurlijk eigenlijk in het spel je eigen steden aan moet sluiten en moet hopen dat andere mensen ondertussen jouw steden ook aansluiten of naar jouw steden toe bouwen. Vervolgens was het ongeveer 10 uur en hebben Iris en ik van Rob een lift naar het station gehad. Deze keer was ik dus lekker op tijd thuis." 

Op zolder was het feest echter nog volop gaande. Vico had daar voorafgaande aan de spelavond samen met Johannes Twilight Imperium opgezet en ze waren dat vervolgens na het eten samen met Guido, Vincent en Monique gaan spelen. De activiteiten in de ruimtehandel waren enorm groot. Voor Vincent en Monique was het een eerste kennismaking en Vincent was dermate enthousiast over het spel, dat hij een dag later al informeerde of het verstandig was het spel via E-bay te kopen waar het voor een zacht prijsje werd aangeboden. Vincent schrijft over Twilight Imperium: Zowaar hadden we weer eens tijd gevonden voor een leuke spellenavond en wel bij Armand thuis. Rond zeven uur aangekomen, was iedereen nog de laatste restjes van hun maaltijd aan het veroberen. Maar al snel werd al rondgeschreeuwd wie er een spelletje wou spelen, en wel het spel Twilight Imperium. Het spel was bij ons niet bekend, maar aangezien we op avonden als deze vooral nieuwe spellen willen proberen, melden wij ons aan als medespelers. Even later kwam de mededeling dat de speelduur soms wel 12 uur kon bedragen. Slik! Bekomen van de schrik bleek het voornamelijk de bedoeling om het geheugen op te frissen bij reeds bekende spelers en het spel zelf niet af te maken. Na de slaapzakken weer terug gelegd te hebben in de auto gingen we aan tafel. Aan die tafel zaten vijf spelers waaronder Johannes, Guido, Vico, Monique en ikzelf. Eerst moesten we ons door de spelregels heen worstelen. Gelukkig hadden Vico, Guido en Johannes het al vaker gespeeld en hoefde niet het hele boekwerk te worden doorgespit. Na een beknopte uitleg door Vico met de mededeling dat de kleinere details wel naar boven kwamen tijdens het spelen, gingen we van start. Kort gezegd beschikt iedere speler over een bepaald soort ras die allemaal hun eigen kenmerken hebben. De één is zwaar oorlogsgezind (in dit geval het ras van Guido, Guido zelf trouwens ook) en de ander is meer technologisch ontwikkeld. Zo heeft ieder ras dus zijn specialiteit die je moet proberen het best te benutten. Ieder ras beschikt over een eigen stukje melkweg met enkele planeten. Dit wordt weergegeven op één tegel die aan de buitenkant van het speelveld wordt neergelegd. Echter begin je eerst van binnenuit alle overige tegels neer te leggen die andere planeten kunnen bevatten, asteroid velden e.d. Alle tegels worden verdeeld over het aantal spelers zodat iedereen enkele tegels op de voor hem beste manier neer kan leggen. Vervolgens kon het spel beginnen. Het doel van het spel is door uitbreiding van je planetenstelsel en ontwikkeling van technieken steeds een stukje te groeien totdat je een bepaald einddoel hebt bereikt waar iedereen naar toe moet groeien om het spel te winnen. Degene die dat het eerst bereikt heeft, heeft gewonnen. Je kan natuurlijk ook gewoon de rest uitmoorden! Het uitbreiden van je planeten doe je door middel van het bezetten van die planeten, of het vernietigen van een tegenstander op een planeet om die vervolgens over te nemen. Hierdoor moet je een vloot bouwen die dit kan bewerkstelligen. Elke planeet brengt geld op waarmee je deze vloot kan bekostigen alsmede het kopen van technologieën. Ook brengt een planeet politieke invloed met zich mee. Deze invloed heb je nodig om je stem te laten doen gelden bij de politieke ronde als er een (wet)voorstel wordt gedaan. Hoe meer invloed, hoe meer kans dat jou stem doorslaggevend is. Elke beurt wordt gezamenlijk uitgevoerd waarbij alleen het verplaatsen van de vloot en het vechten daarmee individueel wordt geregeld. Genoeg uitleg gegeven, op naar het daadwerkelijke spelverloop. Guido had een oorlogszuchtig ras gekozen en werd vervolgens ook bevangen door diezelfde neigingen. Hij had een bepaalde expansiedrift in ogen waarbij zijn leger al gauw dreigende vormen begon aan te nemen. Helaas was hij ook nog eens vlak naast mij gepositioneerd, met daarbij de melding dat ik (for my own safety) maar niet die planeten moest bezetten waar hij ook wel een oogje op had. Ik trok mij daar niet al te veel van aan en begon rustig wat planeten in te nemen. Daarbij breidde ook Vico en Monique hun imperium aardig uit, maar vooral Johannes zat stilletjes op de achtergrond een leger van omvang te bouwen en ook her en der de nodige planeten in te nemen, terwijl hij nog wel met enkele asteroid fields was omgeven. Kennelijk had ik toch beter naar Guido moeten luisteren want opeens stond hij zomaar tussen mijn thuis planeetjes met een aardige vloot. Ikzelf had niet echt veel verdediging staan. Dat was een verloren zaak....... of toch niet? De dobbelstenen begonnen te rollen en Guido had niet gezien dat ik daarvoor vlug wat dobbelstenen van het spel had verruild met wat van mijn verzwaarde dobbelstenen. Zijn vloot werd vervolgens weggevaagd met geen enkele verliezen aan mijn kant. De dobbelstenen waren natuurlijk niet verzwaard, maar ze hadden het zomaar kunnen zijn, zo slecht gooide Guido, zo hoog gooide ik. Hiermee was Guido wel opeens het leeuwendeel van zijn vloot kwijt waardoor hij opeens wel werd bedreigd door het oprukkende leger van Vico en dat van mij, wat nu wat adem had gekregen. Johannes breidde rustig verder uit zonder onnodige risico's te nemen waardoor Monique een beetje gevangen zat tussen het imperium van Johannes en dat van mij, zodoende verstrekte zij vooral de verdediging in plaats van verder uit te breiden. Zoals gezegd kwam Vico langzaam Guido's kant op waarop een zware strijd plaatsvond, waarbij eigenlijk geen enkele winnaar uit voortkwam. Ze hadden zich beide kapot gevochten waardoor hun vloot zodanig was ingekrompen dat ze weinig gevaar meer vormden. Het resterende leger van Vico op zijn thuis planeten werd nu bedreigd door Johannes die steeds verder groeide. Zodoende zag Vico zich ook genoodzaakt tot de verdediging. Inmiddels was de klok al een eind doorgelopen en hebben we uiteindelijk een soort van laatste ronde gespeeld waarbij het beeld niet erg veel verandere met als hiervoor. Johannes is toen maar tot winnaar uitgeroepen, daar hij de beste positie had op het moment van gestopt te zijn met het spel. Al met al maar een enkel spel gespeeld die avond, maar wel erg vermakelijk. Tot een volgende keer, Meest geciteerde quote die avond: "Ik onthoud mij van stemming".

Mirjam en Armand hadden op zolder zich samen met Rogier zich vastgebeten in diens spelontwerp onder de naam ‘Black Matters’. Een hele toepasselijke naam, omdat de zwarte speelstukken geen deel uit maken van het spel, maar wel heel erg relevant zijn voor de score. Omdat het een eerste playtest betrof is het spel nadien geëvalueerd en er zijn verschillende suggesties gedaan voor verdere verbetering. 

De avond werd op zolder besloten met een potje Family Business, waarbij de doden onder de Maffiafamilies weer met bosjes vielen.

En de volgende spelavond staat gepland voor 18 augustus om 19.00 uur aan de Lauwerbes 13 te Leiden. 

Spelgroep Phoenix overzicht


21 juli 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. 14 personen kwamen deze avond, 21 juli aan de Lauwerbes, voor een avond spelen. Vanwege de vakantie en het warme weer, wie wil er dan achter een PC-tje zitten typen terwijl je lekker buiten in de tuin/ op het balkon kan loungen ;), heb ik twee spelverslagen ontvangen, hoe ironisch, van het spel waar ik ook bij zat: Sternenfahrer von Catan met dank aan Joris en Evertjan. Gelukkig heeft Tamara ook van de activiteiten elders een verslag gemaakt. Bedankt weer voor jullie bijdragen.

Met 6 personen, Armand, Davy, Evertjan, Peter, Edwin en Joris, gingen we het spel spelen. Terwijl Evertjan aan een korte opfriscursus spelregels ging, zochten de andere spelers de spelstukken bijeen uit de doos en verdeelden ze over de aanwezige spelers. De roemringen, vrachtringen, aandrijvingen en wapens werden weer terug in de doos gedaan, en nadat iedereen een raket voor zijn neus kreeg kon het spel 'anfangen'. Het spelsysteem lijkt sterk op Catan in al zijn varianten, ik zal hier niet teveel over uitwijden. 

Evertjan schrijft: "Deze dag heb ik met 6 anderen Sternenfarher von Catan gespeeld. Dit is de ruimtevaart versie van catan. In dit spel zijn er een aantal dingen anders. Ten eerste grenzen de kolonies maar aan twee grondstoffen, verder zijn er geen steden en geen wegen. Nieuwe kolonies worden gemaakt door kolonieschepen naar de juiste plaats te bewegen. Nieuw zijn de handelsschepen die je handelsposten kunnen opleveren. Handelsposten leveren je speciale eigenschappen op (bijvoorbeeld goederen 2 op 1 ruilen). Ook leveren ze je extra punten op. Het doel van het spel is punten en wie als eerste 15 punten heeft heeft gewonnen. Aangezien kolonies maar 1 punt opleveren zijn de handelsmeerderheden erg belangrijk. Aan het begin zijn kolonies echter belangrijker. Het is een leuk spel waar het meer om het bewegen draait dan om handel of opbouwen. Zoals verwacht leek het spel heel langzaam op gang te komen. Toen echter iedereen rond de 12 punten zat ging het ineens heel snel." Joris schrijft over Sternenfahrerer: Het doel van het spel is om 15 punten te scoren. Je verovert een stuk ruimte door ruimtekolonies en handelsstations te bouwen. Af en toe kom je een handelaar, een ruimtepiraat tegen (vechten) of een anomalie tegen. Een kolonie levert bijvoorbeeld 1 punt op. Het spel is in het Duits, dus we moesten het ook nog steeds vertalen. Het kan zijn dat ik her en der de verkeerde begrippen gebruik, gaarne uw begrip hiervoor. Nadat het spel volgens de regels met uitbreidingsset en volkomen willekeurig was opgezet, wat wel even duurde, begon de eerste ronde. Edwin begon. Het plaatsen in het begin is ook een kunst. Graan is niet zo handig en ik had daar natuurlijk een zes op. Erts of handelsgrondstof is handig in het begin. Alles is handig en door te handelen met medespelers lukt het uiteindelijk wel om te bouwen. Edwin gooide en de grondstoffen werden verdeeld. Niemand had nog veel grondstoffen dus er werd niets gebouwd. Daarna was het mijn beurt. Ik bouwde ook niets, kwam daarna direct al een handelaar tegen, die me om grondstoffen vroeg. Geen idee met wat ik moest doen, gaf ik er twee, wat me een RR opleverde. Drie had nog beter geweest. Evertjan ging als eerste een handelsschip bouwen en wist daarmee uiteindelijk als eerste een handelsstation te bouwen. De rest vloog 'boldly' door naar het einde van de map, waar alle andere planeten en handelsplekken waren. Met variërend succes. Er werden veel kolonieschepen gebouwd en iedereen zat flink in de aandrijving en handelsringen te investeren, behalve ik. Ik deed voornamelijk wapens bij gebrek aan grondstoffen voor andere dingen. Waardoor ik uiteindelijk geen enkel handelsstation bouwde. En zonder aandrijving gaat het reizen ook langzaam, warp 0.1. De NS reist nog sneller in een stoptrein. Wapens werken wel, maar dan moet je wel piraten tegenkomen. In het begin gooide ik nog vaak zwart (N.B.: om het aantal plaatsen dat je mag verschuiven met je schepen te bepalen, schud je met je raket zodat er twee gekleurde balletjes aan de onderzijde van de raket zichtbaar worden. Er zijn vijf kleuren, 4 betekenen voortstuwing, zwart = 'kans'kaart trekken), waardoor ik veel met piraten vocht en roemringen veroverde. Het mooiste gevecht, was tegen Davy. Hij gooide een vijf het hoogste, ik... ook een vijf waardoor mijn extra wapen de doorslag gaf." 

Edwin: Mijn taktiek, als je al zo zou kunnen noemen, was in gillende looppas ( 'Warp Factor 9 Mr.Scot') naar de andere kant van het bord te gaan om daar kolonieën en een nieuw startpunt, d.m.v. een ruimtering om een kolonie, voor mijn ruimtereizen te starten. Hoewel ik dik investeerde in voorstuwing, liepen mijn ruimteschepen regelmatig tegen piraten aan. Omdat ik weinig wapens had, konden deze piraten zonder al te veel moeite mijn schepen aanhouden en overvallen, waardoor regelmatig een bewegingsbeurt aan mijn eerste schip voorbij ging. Hierdoor verspeelde dit schip de voorsprong die het had al snel en met de snelheid van een aanstormend (ruimte) schildpad vervolgde het zijn reis. Doordat de anderen vlak bij het startpunt nieuwe kolonieën gingen stichten begon ik achter te lopen qua grondstoffen vanwege bovengenoemde tactiek. Echter mijn pech sloeg om toen ik een handelsstation kon bouwen en daar een zeer sterke technologisch voorsprong (lees kaartje) kreeg van een bevriend buitenaards ras. Dit kaartje hield in dat ik elke beurt dat ik geen grondstof kreeg van de dobbelsteenworp, ik een grondstof naar keuze mocht pakken. Hierdoor was ik al snel in staat om mijn achterstand op de rest om te zetten. Joris vervolgt: "Halverwege kon het nog alle kanten op. Edwin wist vlak voor mij nog een kolonie te stichten, terwijl mijn schip al in orbit was. Hoe onbeleefd! Ook had hij een kaartje dat als de worp met de dobbelstenen geen grondstoffen opleverde, hij er 1 mocht uitkiezen. Die was erg handig, waardoor hij zijn lichte achterstand op Everjan en Armand goed kon inlopen. Vooral in die fase is het handig om te kunnen kiezen, omdat je te springen zit om een grondstof die je juist de hele tijd niet krijgt. Er was een graanoverschot en een gebrek aan brandstof en handelsgrondstof. Door een ruimtesprong wist Evertjan ook nog een handelsplek vlak voor Peter het zou pakken in te pikken. Armand had zijn kolonie aan het einde van het Universum uitgebreid met een restaurant, correctie ruimte poort, zodat zijn handelsschepen ook daar van konden vertrekken. Daardoor kon hij makkelijk een overwicht creëren op een handelspost in de buurt. Ook moest Peter nog een wedstrijdje snel vliegen doen tegen Evertjan, om te ontsnappen aan een zwart gat. Evertjan had echter maximale aandrijving, acht, dus dat werd dik verloren, wat Peter een uitbreiding op zijn schip koste." 

Edwin: Zeker in de latere fases is het aantal schepen op het bord aanzienlijk, waardoor het moeilijk wordt om tactisch te spelen. Want heb je net een schip in een baan om een ster gebracht, om de volgende beurt een kolonie te stichten, zoeft er vanuit hyperspace een tegenstander voor je neus op de kolonieplaats en pikt deze je plekje in. (In de regels staat dat je niet bewust een kolonieplek mag bezetten, een aantal spelers was tijdens de bewegingsfase de grenzen van deze regel duidelijk aan het opzoeken. Dit leidde slechts eenmaal tot een algeheel protest toen Evertjan zijn schip vanaf een kolonieplek, met een fraai stukje manoeuvreren weer terug wist te krijgen op dezelfde plek). Ook ontstond er in de eindfase een gevecht om de handelsstations bij de space port van een buitenaards ras, want een meerderheid aan stations levert ook weer bonus punten op. Joris, over het eindspel: "Met zes personen duurt het spel lang, op het einde ging het wel heel snel. Armands ruimteschip was erg krakkemikkig, geen wapens, een paar aandrijvingen, maar wel veel handelsringen. Uiteindelijk won Armand door veel punten te scoren met handelsstations. Ook Evertjan en Edwin hadden die ronde 15 punten kunnen halen." 

Edwin: Het spel kwam vrij langzaam op gang, met 6 spelers heb je maar twee ruimte kolonieën om mee te beginnen, bij 4 spelers start je met drie kolonieën. Verder was er weinig interactie tussen de spelers onderling, ondanks dat er regelmatig geruild werd. Tijdens de acties van de kanskaarten kwam er meer interactie, doordat bijvoorbeeld de raket van een medespeler dan diende als piraat (wapens). Vooral in het begin waren er (door gebrek aan grondstoffen) voor de spelers die niet aan de beurt waren, lange periodes van niets doen. Later loste dit probleem zichzelf weer op doordat je tijdens de beurt van een ander ook zelf kunt bouwen. Al met al een leuk spel, door de onbekendheid met de regels en spel duurde het uiteindelijk bijna vier uur voordat we uitgespeeld waren. 

Naast de groep die bezig was met Sternenfahrer was er ook een groep begonnen met Carcassonne Tamara en Guido bleven over en hebben na wat wikken en wegen Odin's Raben uit de kast gehaald. Tamara schrijft hierover: “De spelers spelen de raven van Odin en proberen zo gauw mogelijk over het landschap te vliegen dat op tafel wordt uitgebeeld dmv landschapskaarten. Het spel wordt gespeeld in net zoveel rondes totdat één van de spelers 12 punten heeft gescoord. Punten kun je scoren door als eerste de race over de verschillende landschapskaarten te winnen en door de meeste kaarten neer te leggen bij de magische weg. Guido had het spel nog nooit gespeeld en na een korte uitleg gingen we van start. Guido won de eerste race met 2 kaarten verschil met Tamara. Tamara had echter meer kaarten aan de magische weg liggen en kreeg 3 bonuspunten. Stand na de eerste ronde: 3-2 voor Tamara. Al snel werd het Guido duidelijk dat de extra stapel die gevormd kan worden tijdens het verloop van een ronde erg interessant kan zijn als je in één keer een flinke sprong vooruit wilt maken. Helaas kreeg hij een Odinsteen voor zijn neus waardoor hij een aantal beurten weinig kon uitrichten en won Tamara deze ronde met een voorsprong van 3. Bij de magische weg lagen evenveel kaarten van Tamara als van Guido, dus geen extra punten dit keer. Stand na 2 rondes: 5-2 voor Tamara. De derde ronde verliep voor Guido voorspoediger. Hij won zowel de ronde als de slag om de magische weg en nam de koppositie over: 7-5 voor Guido. Aan het einde van de vierde ronde kon Tamara profiteren van een Odinkaart die haar in de gelegenheid stelde om een kaart op de weg om te draaien. Hierdoor kwamen 3 sneeuwlandschappen naast elkaar te liggen. Met 1 sneeuwkaart, 1 bergkaart en 1 extra kaart bij de magische weg won Tamara de vierde ronde met 7 punten. Eindstand 12-7 voor Tamara.” 

Inmiddels hadden Machiel en Mirjam zich gevoegd bij Guido en Tamara. Mirjam wilde het Puerto Rico kaartspel wel eens proberen, dus dat werd uit de kast gehaald. Na een korte uitleg gingen we vlot van start. Tamara schrijft over het Puerto Rico-kaartspel: Machiel ronde bouwde elke ronde wel een gebouw. Hij koos regelmatig zelf de bouwmeester. Dit gegeven in combinatie met de bibliotheek zorgde dat hij weinig kaarten nodig had om nieuwe gebouwen te bouwen. Mirjam had al vroeg een prefectuur te pakken en scoorde elke keer dat de raadsheer langskwam 2 kaarten in plaats van één. Bovendien had Mirjam al vroeg in het spel een kapel. Vrijwel elke ronde begon voor haar met het schuiven van een kaart onder de kapel. Dit leverde aan het einde van het spel een hoop punten op. Helaas betekende het wel dat ze vaak net één kaart tekort kwam om een bepaald gebouw te bouwen. Guido had al vrij vroeg een tabaksfabriek en halverwege het spel kwam daar zelfs een tweede tabaksfabriek bij. Guido’s productie liep goed en dankzij een aantal goede paarse gebouwen begon hij aan een soort inhaalrace. Tamara leek gedurende het spel zeer goed te gaan. Dankzij haar handelsstation en haar aquaduct produceerde ze een extra goed en kon ze een extra goed verkopen. Tevens had ze al gauw een zilvermijn te pakken. Toen ze aan het einde van het spel ook nog haar tweede grote gebouw bouwde, leek het spel beslist te zijn. Tot verrassing van iedereen had echter Guido zo overtuigend de eindsprint ingezet dat hij met een aantal punten verschil het spel won.” 

Tamara vervolgt: “Met zijn vieren speelden we vervolgens het spel Meine Schafe deine Schafe. Het doel van het spel is een zo groot mogelijk wei met schapen van jouw kleur te scoren. Bonuspunten kunnen worden gehaald door voortijdig het spel uit te stappen. Degene die dat als eerste doet, krijgt de meeste bonuspunten. Al vroeg in het spel werd de aanzet gegeven voor een grote zwarte wei en een grote blauwe wei. Ook rood leek goede kansen te hebben. Een gele wei die groot leek te worden, werd vrij snel dichtgebouwd. Vervolgens besloot Tamara (eigenaar van de gele wei) om uit het spel te stappen en 6 bonuspunten te incasseren. De gele wei had 12 schapen, dus voor de andere spelers werd het doel om meer dan 18 punten te scoren. Guido, Mirjam en Machiel liepen vervolgens allemaal tegen het probleem aan dat ze hun weides niet meer afgesloten kregen. Machiel (rood) besloot uit het spel te stappen en incasseerde 3 bonuspunten. Samen met de rode wei die wel af was leverde dat minder dan 18 punten op; aan de andere kant scoorde hij meer punten dan dat Guido en Mirjam op dat moment leken te kunnen scoren. Guido stapte vlak hierna het spel uit. Mirjam (blauw) mocht vervolgens de kaartjes die ze nog had, aanleggen aan een kleinere blauwe wei. Uiteindelijk legde dat haar geen windeieren en bereikte ze toch nog een tweede plaats. 

Na de schapen werd het tijd voor kippen: Nobody but us chickens werd uit de kast gehaald. Het inschatten wat de medespelers gaan spelen bleek Tamara niet goed af te gaan: na 4 rondes bleef ze steken op slechts 12 punten. Vooral de derde ronde was bedroevend met –1 punt. Machiel scoorde verreweg het beste met meer dan 50 punten. De avond werd beëindigd met The Real Estate Game. In dit blufspel zijn de spelers makelaars, die een dobbelbeker met 5 dobbelstenen met onroerend goed objecten aan elkaar moeten doorverkopen voor een steeds hogere prijs. De verschillende objecten hebben een prijs van 175.000 pond (caravan) tot 1 miljoen pond (eiland). Het aanbod dat je doet aan de volgende speler mag overeenstemmen met datgene wat je hebt gegooid aan dobbelstenen, maar het hoeft niet: je kan dus bluffen. Het doorverkopen gaat door totdat iemand niet meer gelooft dat er echt voor zoveel geld aan dobbelstenen onder de beker ligt. Machiel geloofde op een zeker moment niet dat er echt 2 huizen en 2 eilandjes gegooid waren. Helaas voor hem had Tamara deze wel gegooid. Dat kostte Machiel 3.750.000 en bracht hem aan de rand van de afgrond. Uiteindelijk raakte Machiel al zijn geld kwijt aan Tamara en ging de strijd nog tussen haar en Mirjam. Besloten werd om nog 10 minuten door te spelen, aangezien Mirjam bijtijds thuis wilde zijn. Mirjam had wat pech met de dobbelstenen en eindigde uiteindelijk met ruim 13 miljoen pond achter Tamara die ruim 19 miljoen pond had verzameld.” 

Tot slot de quote van de avond die werd gemaakt tijdens de Sternenfahrer van Catan: Joris, werkzaam als Linux guru bij Estec: 'NASA heeft ooit eens een raket verloren, doordat men de bouten die de raket aan het transportplatform moest verbinden, was vergeten aan te draaien! Tijdens het transport viel de raket om, waardoor een satelliet van zo'n miljard dollar in een klap verloren ging!' 

De volgende spelavond staat gepland op 4 augustus om 19.00 uur aan de Lauwerbes 13 te Leiden. 

Edwin

Spelgroep Phoenix overzicht


7  juli 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. 17(!) mensen kwamen opdagen aan de Lauwerbes 13 om te spelen. Kennelijk werkt zo'n diner voor het spelen dusdanig goed, dat er een voorstel is gedaan om Tamara als chef-kok te gaan inhuren op de speelavonden in het Denksportcentrum. Ik moet ook nog een foutje van het vorige verslag herstellen, zodat Peter weer binnen mag slapen van zijn vrouw ;) . Ik had gezegd dat Johannes Pueblo had gewonnen, echter het was Peter die met een fraai stukje tactiek en bouwkunst Pueblo had gewonnen. Bij deze Peter :) 

Verder bracht Richard van Vugt van Gamepack het prototype van 'The Scottisch Highland Whisky Race Game' mee, het nieuw uit te brengen spel van Andreas Steding, de maker van Kogge. Gamepack is gevraagd om dit te testspelen en wilde de gelegenheid benutten om dit te delen met Spelgroep Phoenix. Omdat het een prototype betreft verraden we hier geen details, behalve dat het erg leuk is. 

Edwin en Guido hadden voorafgaand aan de avond besloten om Armand's nieuwste aanwinst, de ASL starterkit, in te wijden. Edwin had reeds thuis de regels doorgelezen en een beurt van scenario 1 gespeeld, om vertrouwd te raken met de regels. Echter zelfs met het boekje erbij was het lastig om exact te begrijpen wat er bedoeld werd, hoewel de opbouw van het boekje logisch is, zijn er veel afkortingen zodat je vaak heen en weer bladert van de regels naar de afkortingen index. Na wat counters te hebben uitgedrukt, begonnen Guido en ik aan het eerste scenario. Al gauw bleek dat we regelmatig de regels erbij moesten pakken, want ASL beschikt over een diepgaand detail niveau. Guido, startte met een ongunstige situatie waarbij zijn enige eenheid in een dorp verspreid is, terwijl vanuit het westen en oosten twee volledige Duitse eenheden aan hun opmars naar het dorp beginnen. Guido besloot dat een twee fronten oorlog niet verstandig was en vuurde continue op de zwakkere van 'mijn' twee eenheden en dat leidde ertoe dat twee squads 'ge-pinned' waren en niet meer mochten bewegen, en zelfs de leider onder vuur bezweek aan de druk en 'broken' moest wachten op de volgende beurt om zijn peloton weer op oorlogssterkte te brengen. Guido dacht hier anders over en stuurde zijn eenheid vervolgens op mijn gebroken eenheid af en met een fraai stukje close combat wist hij twee squads en de leider te elimineren! Een goed begin dus... Gaandeweg het spel komen er voor beide zijden versterkingen, maar qua aantallen en kracht is de Amerikaanse speler duidelijk in het voordeel. Ik had twee eenheden uiteindelijk in het midden van het dorp weten te krijgen en dankzij een kleine tactische misser van Guido, wist ik een sterke eenheid van hem vast te zetten in een 'melee' een huis voor het huis waarmee de Duitser de victory zou kunnen claimen. Hoewel Guido hier een vergissing maakte, waren mijn blunders eveneens van een fraai niveau. Dit ontlokte bij Guido de uitspraak: "ik vraag mij af of in een real life situatie jouw eenheden zich net zo makkelijk naar de slachtbank laten sturen". Maar goed, de close combat werd van beide zijden 'gevoed' door verse eenheden en hierdoor kon Guido mijn eenheden in een 'victory' huis niet weg krijgen. Uiteindelijk, door de close combat waren we de tel kwijt geraakt, in beurt 6 (terwijl het scenario eigenlijk tot 5 gaat) ging Guido over tot een alles of niets aanval op mijn twee 'victory' huizen. Mijn enige eenheid overgebleven van de oostelijke opmars vuurde een salvo op twee van Guido's eenheden en wist deze te breken, zodat ze niet in de uiteindelijke aanval op mijn positie gebruikt konden worden! Hierdoor wist een enkele sergeant de enig overgebleven victory positie voor mij bezet te houden en won ik het scenario! 

Evertjan schrijft: “Rond 19:00 zijn we begonnen met spellen spelen. Guido is ASL gaan spelen, ik ben met Iris, Bram en een aantal andere mensen ‘Fürsten von Florenz’ gaan spelen. Fürsten von Florenz was weer een leuk spel, waarbij de spelers werken uit moeten voeren. Het spel bestaat uit twee delen, een bied ronde en een actie ronde. Ik ging de eerste ronde goed van start door de architect te krijgen voor 900 dukaten. Dat bleek niet zo'n goede zet, aangezien ik hem de eerste en tweede ronde niet gebruikt heb. Vervolgens kochten andere spelers hem voor minder geld, 600, 400 en zelfs 200!. Andere spelers gingen aan het begin veel sneller dan ik (omdat zij wel werken vervulden). In een spel met 5 spelers zijn er een aantal opvallende dingen (zeker als je het met 3 man vergelijkt). Iedereen krijgt maar 1 extra persoon en na de eerste 2 of 3 zijn er geen 5 meer over. Een ander gevolg is dat alle personen wel gespeeld worden en het dus heel nuttig kan zijn om de laatste ronde laatste te zijn. (Bij 5 man wil je dus dat je tweede rechter buurman startspeler moet zijn) Deze dingen merkte je ook bij het spel dat wij gespeeld hebben. Ik had eigenlijk het hele spel het idee dat het niet zo goed ging met mij maar wist de laatste twee beurten toch nog een hoop punten te scoren. Waardoor ik uiteindelijk eerste was met 3 punten voorsprong op Bram.” 

Tamara: “Armand, Joris en ik begonnen de avond met een spelletje Finstere Flure. Na een korte uitleg gingen we van start. Al na de eerste ronde richtte het monster een ware massaslachting aan. Het monster werd namelijk geteleporteerd naar een vakje dichtbij het beginvak. Van daaruit had het monster zijn slachtoffers voor het uitzoeken. Dit kostte iedereen minstens 1 poppetje. Van de schrik bekomen vervolgden we in de tweede ronde onze weg. Het monster liep al snel "van het bord af", waarna hij terug kwam op een voor de spelers veiligere plaats. Er werd gedurende het spel heftig gebruik gemaakt van de bordelementen als de plas bloed, de teleporter en de stenen. Meestal ging dat goed, maar soms pakte het ook wat minder goed uit. Op een zeker moment dacht Armand namelijk veilig te zijn door zich te verstoppen achter een steen. Helaas duwde Tamara de steen 1 vooruit, zodat Armand door de steen gesplut werd tegen de rand van het bord [dit mag toch alleen het monster doen ? -red.]. Dit uiteraard tot grote hilariteit van Joris en Tamara. Uiteindelijk won Tamara het spel nog voordat de tweede ronde inging. Duidelijk is overigens dat Finstere Flure (veel) leuker is met meer personen dan de 3 die er dit keer aan meededen.” 

Evertjan vervolgt: “Hierna ging Bram naar huis en hebben we met zijn vieren nog een spel Anno 1503 gespeeld, het bordspel dan. Dit is een spel dat wel wat heeft van het computerspel en ook van Catan-varianten. In je beurt gooi je met een dobbelsteen om de goederen te bepalen die iedereen krijgt. Vervolgens kun je deze goederen gebruiken om dingen te bouwen (hout en gereedschap levert je een extra kolonist op). Je kunt ze ook aan je kolonisten verkopen. Elke kolonist koopt maar een goed, namelijk dat wat er op zijn kaartje staat. Het levert ook meer op als je kolonist een hoger ontwikkelingsniveau heeft. Je kunt ook goederen kopen (voor 6 goud). Vervolgens kan jij je schip verplaatsen. Hiermee kun je nieuwe kolonies, handelsverdragen en schatten ontdekken. Kolonies leveren nieuwe productieplaatsen op, handelsverdragen betekenen dat je minder voor goederen betaald en schatten leveren je een opgehoogde kolonist of goud op. Bij elke 4e, 5e, 6e en 7e kolonist krijg je een gebouw naar keuze. De keuze is hier een gebouw, waarbij het verkopen van goederen je meer geld oplevert, een gebouw dat je schepen 2x zo snel laat bewegen en gebouwen die tegen rampen beschermen. 

Doel van het spel is in drie van de 5 categorieën te scoren. Deze categorieën zijn: 30 goud, 4 plantages, 3 handelsverdragen, 4 gebouwen, 3 kooplieden. Ik zelf bouwde zo snel mogelijk kolonisten zodat ik snel het aantal actiepunten van mijn schip kon verdubbelen. Doel was dat ik dan een hoop schepen kon bouwen en daarmee de schatten en andere dingen kon wegkapen voor de neus van een ander. Daarna bouwde ik een beschermer tegen ‘de brand’ (raak je goud of gebouw kwijt) en ‘de piraat’ (raak je goud of plantage/verdrag kwijt). Vervolgens had ik het probleem dat alle gebouwen die meer geld bij de verkoop opleverden al weg waren. Ik ging dus maar voor het gebouw wat je uit andermans hand laat stelen. Aan het eind van het spel won ik (alleen had ik niet het meeste geld of 3 kooplieden) maar er waren twee spelers die er ook dicht bij zaten (bijvoorbeeld Iris had de volgende ronde ook wel gewonnen)”. 

Tamara vervolgt: “Vervolgens werd het tijd om met Birgit, Armand, Rob, Joris en Tamara een spelletje ‘Nothing but us chickens’ te spelen. Doel van het spel is om punten te scoren door kippen te veroveren in een kippenren. Aan het begin van een spelronde heeft iedere speler een aantal kippen (prijskippen, vette kippen en zieke kippen), 1 vos, 1 hond en 1 rat. Tegelijkertijd spelen de spelers een kaart uit hun hand op tafel. Speel je een kip, dan wordt deze toegevoegd aan de kippenren (= de "pot" midden op de tafel). Speel je een vos, dan mag je de pot verdelen met de anderen die in die beurt een vos hebben gespeeld; TENZIJ 1 of meer spelers een hond hebben gespeeld. De honden verjagen dan de vossen en verdelen de buit onderling. Speel je een rat, dan mag je 1 kip van de tafel pakken, TENZIJ 1 of meer spelers een hond hebben uitgespeeld. In dat geval delen de honden de complete kippenbuit. Kortom, een heel aardig prisoner's dilemma spel: ik denk dat iedereen een kip gaat spelen dus speel ik een vos, maar dat valt te veel op en er is vast nog wel een vos of een rat in het spel dus speel ik maar een hond,..... enzovoorts. Het spel wordt gespeeld in zoveel rondes als er spelers zijn. Wie uiteindelijk de meeste punten heeft gescoord, wint het spel. Joris scoorde de eerste ronde veruit de meeste punten en leek voor de rest van het spel niet meer in te halen te zijn. Uiteindelijk viel hij de rondes erna wat terug en wist Rob stevig terug te komen. Uiteindelijk won Rob het spel met een klein verschil op Joris.” 

Intussen waren Guido en Edwin na de ASL battle nog niet klaar met de 2e wereldoorlog en besloten het spel Memoir ’44 te gaan spelen. Battle Cry, maar dan in de 2e wereldoorlog. Guido has de regels doorgelezen thuis en had besloten een eenvoudige scenario als eerste te spelen. Edwin speelde wederom de Duitse strijdkrachten, terwijl Guido de 82ste luchtlandingbrigade speelde in de landing nabij St. Maire Eglise. De VS speler heeft een klein overwicht qua manschappen, de Duitser heeft twee groepen infanterie en een peloton tanks, maar de tanks staan ingebouwd aan de rand van het bord tussen bossages en een groep infanterie (en je mag niet met je tanks over je infanterie heen rijden). Wat bij Battlecry, maar ook bij dit spel wel het geval is, is dat je wat geluk/ pech kan hebben met de actiekaarten die je trekt. Maar misschien is het ook wel onbekendheid met de kaarten en aantallen van elke soort dat ik dit opmerk. Je wint het spel door verslagen eenheden op je ‘medaille counter’ te zetten, bij dit scenario was 4 voldoende voor de winst. In ieder geval, mijn eerste taak was de tanks te bevrijden uit hun isolement en er voor te zorgen dat deze de Amerikaanse infanterie van grote afstand op de korrel kon nemen. Vervolgens ervoor zorgen dat de rechter flank niet aan gort werd geschoten door de ingegraven Amerikaanse eenheden, en tegelijkertijd proberen het dorp te verdedigen. Genoeg te doen, maar dan moet je wel de kaarten hebben... Guido begon meteen met het dorp aanvallen en hij wist deze dankzij een gecoördineerde aanval deze al snel in te nemen. De linker flank van Edwin, inclusief tanks, kwam al snel in beweging en startte de tegenaanval op het dorp, waarbij de tanks de infanterie eenheden van Guido in het platteland in de verdediging drong en hiermee tijdelijk wist te voorkomen dat deze het dorp konden helpen verdedigen. Een paar goede kaarten op het juiste moment zorgden ervoor dat de Amerikaanse eenheden al snel het dorp uitgegooid werden, maar intussen was Guido begonnen mijn rechter flank aan te vallen. Het ging hem dusdanig voor de wind, dat hij al snel vier eenheden had verslagen en de winst naar zich toe kon trekken. Het regelboekje bevat zeer veel scenario’s, waarbij het zelfs mogelijk is om met twee (of meer) Memoir '44 (spellen), kaarten aaneen te leggen voor mega scenario’s. Er worden ook suggesties gedaan om een commando structuur op te bouwen voor deze mega scenario’s, zodat je bijvoorbeeld met 2 of 3 spelers samen de Amerikanse of Duitse eenheden bestuurt. Ik denk dat dit spel leuker gaat worden als je het vaker speelt, aangezien je dan de actiekaarten beter kent en je dus min of meer kan inschatten wanneer bepaalde kaarten worden getrokken. Dus, Memoir '44 is zeker voor herhaling vatbaar!” 

Tamara sluit het verslag af: “Intussen had Mirjam zich bij de groep gevoegd. Birgit gaf aan niet zoveel tijd meer te hebben. Vlot speelden Mirjam, Birgit, Rob, Joris en ik nog een spelletje King Lui. In de eerste rondes werd het voor de koning afzien: hij kreeg ronden lang niets te eten. Totdat iedereen inzag dat de koning wel moet eten om de rest te laten scoren. Al snel had de koning daarna een berg van 4 pudding. Degenen die veel pudding op handen hadden, rekenden zich al rijk. Helaas kwam Zwelgje nog even langs om de helft van de koning z’n pudding op te smullen. Uiteindelijk bleek Mirjam het spel te hebben gewonnen. Met maar liefst 4 voedingsmiddelen haalde ze net zoveel als de koning (en dus de maximale score). Birgit en Joris vertrokken; Mirjam, Rob en ik besloten dat het tijd was om eens wat egeltjes te gaan pesten in Igel ärgern. Een eenvoudig dobbelspel waarop heel veel varianten mogelijk zijn. We speelden met het bord met 6 banen volgens de meest standaardspelregels. De dobbelstenen bleken Tamara het meest gunstig gezind: zij won uiteindelijk het spel met een nipte voorsprong op Mirjam en Rob.” 

De quote van de avond… Eigenlijk een korte anekdote: Joris, kattenliefhebber, krijgt aan het begin van de avond een van de katten van Armand en Tamara op schoot. Beide roepen: zet hem maar van je schoot af, maar Joris aait hem, vervolgens zet de kat z’n nagels in Joris z’n been. Joris zet de kat van zijn been af en vraagt: “mijn kat komt niet door mijn spijkerbroek, vijlen jullie die nagels soms bij?” 

En de volgende spelavond staat gepland voor 21 juli om 19.00 uur aan de Lauwerbes 13 te Leiden. 

Edwin Wijers

 

Spelgroep Phoenix overzicht
Naar boven / Naar menu

Spelmagazijnby Ronald Hoekstra - 2004