Spelmagazijn > Nederlands > Menu > Spellensessies > Phoenix 2004.2

Titel (5K) Spellensessies
Phoenix 2004.2

- Spellensessies van de spelgroep Phoenix uit Leiden, geschreven door Armand en anderen -

Spelgroep Phoenix is een los/vaste groep van liefhebbers van spellen (bord- en kaartspellen, roleplaying games), die graag samen spelen en zich inzetten voor de promotie van spellen in een meer algemeen verband. Ze streven ernaar het nieuwste als eerste te brengen onder de spellenliefhebbers in het grotere verband buiten hun eigen spelgroep. Hiertoe heeft Phoenix exclusieve afspraken met spellenfabrikanten waardoor zij verschillende spellen als eerste krijgen en deze promoten op de Ducosim Spellenbeurs, het Spellenspektakel en andere activiteiten in de spellenwereld. Daarnaast worden vanuit Phoenix ook spellen ontworpen en vertaald.

23 juni 2004

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. Statistisch gezien zou je kunnen zeggen dat de 8 personen die zich verzamelden voor een spelavond in het Denksportcentrum op de avond dat 11 miljoen mensen naar Nederland – Letland keken, daadwerkelijk de enigen waren die vrijwillig het voetbal aan zich voorbij lieten gaan. Van de resterende (ongeveer ) 5 miljoen zou je dit kunnen splitsen in mensen die, die avond moesten werken (de barman van het Centrum bijvoorbeeld), dan wel te jong waren om op te blijven om te kijken (een substantieel aantal!) of die te ziek waren (hè Joris ;) ) om te komen. Om een lang verhaal kort te maken, een opkomst van acht mensen, inclusief twee nieuwe mensen, Richard en Machiel, was dus zeer groot in vergelijking met wat verwacht werd. 

Peter en Edwin begonnen de avond met het spel Babel. Peter had deze meegenomen omdat hij en zijn zoon het een leuk vinden om te spelen. De bedoeling is met een vijftal volkeren in oud Mesopotamische tijden hoge torens te bouwen op vijf verschillende bouwlocaties. Elke locatie wordt vertegenwoordigd door een ander volk, ieder met z’n eigen unieke eigenschappen, waaronder het stelen van een verdieping van de tegenstanders toren tot het kunnen laten instorten van de toren van de tegenstander. Beide spelers gingen voortvarend te werk en begonnen spoedig te bouwen, waarbij Edwin een licht voordeel leek te hebben, maar Peter counterde dit perfect en wist bijna te winnen. Echter door het inzetten van Edwin’s vernielzuchtige Assyrers wist Edwin het aantal overwinningspunten van Peter in een klap te halveren door het laten instorten van zijn hoogste toren en wist Edwin te winnen. Babel is een leuk spel waar je door middel van de juiste beslissingen te nemen een uitzichtloze positie kunt omzetten naar een overwinning. 

Evertjan schrijft: “Toen ik er kwam was er bijna niemand, gelukkig zijn er nog een aantal mensen gekomen, waaronder Guido, Iris en Johannes. We, Guido, Iris en Evertjan, zijn begonnen met een spel Puerto Rico (het bordspel) samen met Richard en Machiel. Het was een leuk spel waar ik geheel vergat dat bij 5 mensen de kolonisten een stuk sneller gaan. Ik ging meteen op weg naar tabak productie met daarna de hoop op een fabriek (en de bijbehorende productie van alle goederen). Een aantal mensen hadden wel wat pech. Iris produceerde zowel koffie als tabak maar wist toch niet veel te bouwen/te verschepen. Zij zat blijkbaar steeds achter andere spelers en het net te vissen. Verder was het wel een voorspelbaar spel. Ik had zelf waarschijnlijk voor de werf of de haven moeten gaan in plaats van de fabriek, een van de beide opties had me waarschijnlijk meer punten opgeleverd. Nu heb ik de fabriek geloof ik maar 2 keer gebruikt… Tegen het eind ging het behoorlijk snel met de kolonisten en de punten. in de laatste ronde werd de burgemeester door de laatste speler gekozen en eindigde het spel. Uiteindelijk had Guido 2 punten meer dan ik had. Hij was dan ook de winnaar.” 

Peter, Edwin en Johannes ( die later binnen was gekomen) gingen vervolgens Pueblo spelen, op voorstel van Johannes met de uitgebreide regels. Johannes probeerde zijn blokken in het centrum te concentreren, dit werd gezien door Peter, die dit zeer goed blokkeerde. Edwin dacht zijn blokken goed afgedekt te hebben zowel door zijn eigen kleurloze blokken, alsmede die van de tegenstander… Nadruk is op dacht. Peter dankzij zijn blokkade actie op Johannes, wist zijn laatste blokken op zeer goede wijze weg te werken, ondanks dat er een aantal toch gezien werden door de Indiaan. Echter de tactiek van Johannes, blokken concentreren en dan maar wat punten weggeven op lagere niveau’s, bleek het beste te werken en kon de waardering van de Indiaan duidelijk wel doorstaan. Hij wist maar een paar strafpunten minder te ontvangen dan Peter, terwijl Edwin bijna het puntenbord rond was… Evertjan vervolgt: “Daarna hebben we heel lang zitten na denken over het vervolgens te spelen spel (niemand had spellen mee genomen van huis). 

Uiteindelijk hebben we nog een spel Adel Verplicht gespeeld. Ook een aardig spel waar ik 2 keer een dief uitspeelde (zonder dat de detective viel) terwijl er twee tentoonstellingen waren, kassa! Aangezien ik in het begin ook een voorsprong van 6 vakjes wist op te bouwen en op het vakje 2/1 eindigde had ik een goede uitgangspositie. Vervolgens gingen we als groep een aantal maal naar de veiling waarbij we een keer alle 4 de dief uit speelden. We hadden ook twee keer de situatie dat een speler twee dieven in de gevangenis had. Uiteindelijk ben ik maar weer tentoonstellingen gaan houden, ik had toen zoveel stukken (11) dat ik een aantal malen achter elkaar gewoon een tentoonstelling kon houden zonder op de gevolgen te letten. Dat betekende dat ik aan het eind van het spel ongeveer 0 vakjes voor stond. Toen besloot ik om het maar af te maken. Ik won dat spel.” 

Peter, Johannes en Edwin speelden vervolgens het spel ‘Betoverde doolhof’. Het spel speelt zich af in een betoverde doolhof (op een bord willekeurig neergelegde doolhofkaarten) die de spelers door middel van het extra doolhofkaartje elke beurt kunnen laten veranderen. In het doolhof zijn een aantal doelen getekend, en aan het begin van het spel krijg je een stapel kaarten met jouw doelen gedekt voor je. Je dient de doelen stuk voor stuk af te lopen. Hoewel het op eerste gezicht er nogal simpel uitziet, is het een hele toer om jouw doelen in het doolhof te bezoeken door de route in het doolhof in jouw voordeel te veranderen zonder dat een ander er voordeel van heeft. Er werd soms enkele minuten over een zet gedacht. Johannes had wat geluk dat het initiële doolhof een aantal gangen had die in verbinding stonden, zijn startpositie was in het midden van een van deze gangen en een aantal van zijn eerste doelen zich ook in de gangen bevond. Peter echter bevond zich in een rampzalige startpositie en was aan het eind van het spel nog niet eens halverwege zijn stapel doelen. Doordat Johannes in korte tijd een redelijke voorsprong had opgebouwd was zijn laatste doel al in zicht terwijl Edwin en Peter aan het ploeteren waren. Beiden hielden Johannes nog redelijk lange tijd van de overwinning, zonder daarbij hun doelen uit het oog te verliezen, echter het onvermijdelijke moment kwam dat Johannes de overwinning kon opeisen door zijn pion op zijn startpositie terug te zetten. Eveneens een leuk spel om te spelen, zeker voor herhaling vatbaar. 

Evertjan schrijft tenslotte: “We er zijn nog drie andere spellen gespeeld, waaronder het betoverde doolhof en ‘Caesar en Cleopatra’. Ondanks de lage opkomst toch een leuke dag, mede doordat er twee nieuwe mensen waren.” 

Last but not least: de Quote van de avond. Er waren twee potentiele kandidaten, Iris had tijdens Puerto Rico een goede kandidaat voor deze onderscheiding, echter winnaar wordt Guido die tijdens het spel Puerto Rico riep: “Suiker is voor mietjes”. Gefeliciteerd!

Edwin Wijers

PS van Armand: Ondanks onze vakantie konden Tamara en ik de spelavond niet aan ons voorbij laten gaan. Dus die avond hebben we in Essen na een eerder bezorek die dag aan All Games 4 You spelletjes zitten spelen.......alvorens ons te storten op een zekere voetbalwedstrijd. Heel rare situatie om in Duitsland mee te maken hoe een zeker elftal het toernooi daarna mocht verlaten ;-)

De volgende avond is 7 juli vanaf 19.00u. Let op: in juli en augustus worden de avonden niet in het Denksportcentrum gehouden, maar op Lauwerbes 13 in Leiden.

Spelgroep Phoenix overzicht


26 mei 2004

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. Het was deze avond erg rustig. Zelfs een aantal die-hards was niet gekomen omdat het zaterdag er voor Pinksterspel was geweest, terwijl de zaterdag erop Ducosim wachtte. Desondanks werd er alweer volop gespeeld toen ik de zaal binnen kwam.

Armand kwam vertellen dat de Belgische ontwerpers van Harem een beta-versie van het spel hadden achter gelaten bij Phoenix. Tamara was samen met Rob, Davy, Guido en Joris begonnen met een spel Harem, Tamara schrijft hierover: “Dit spel heeft de Hippodice van dit jaar gewonnen. Spelers zijn oliesjeiks die proberen vrouwen in hun harem te lokken. Van tevoren krijgen de sjeiks een opdracht, die bestaat uit ofwel zoveel mogelijk vrouwen veroveren, ofwel vrouwen met bepaalde eigenschappen veroveren. De dames hebben echter hun voorkeuren. Sommige vrouwen vallen op een man met een goed uiterlijk, anderen vallen op status, op geld of op een groot paleis. De vrouwen bieden allemaal iets speciaals: er zijn vrouwen die goed kunnen koken of goed zijn in het huishouden. Andere vrouwen hebben een hoog libido of hebben een interessant beroep. Zo levert bijvoorbeeld de architect korting op de bouw van een paleis. Na een korte uitleg kon het spel beginnen. Tijdens de uitleg waren de verwachtingen al hoog gespannen. Zo werd er bijvoorbeeld al opgemerkt dat een vrouw met een hoog libido altijd interessant was, zelfs al zou je haar niet nodig hebben om aan je opdracht te voldoen. Ook het gegeven dat je voor de vrouwen iedere ronde geld moet betalen om ze te onderhouden, leverde veel hilariteit op. In het begin moesten de spelers het spel eerst wat aftasten. Het bleek belangrijk te zijn om in het begin al wat oliebronnen te hebben, anders heb je voortdurend last van geldproblemen. Davy stortte zich al gauw op het uiterlijk vertoon. Hij had in het begin al het voordeeltje dat hij al met 1 ‘appearance’ begon en dat bouwde hij snel uit. Tamara probeerde hem in te halen. Aan het einde van het spel lukte dat, maar de prijs was hoog. Ze moest maar liefst 161.000 dollar betalen om als eerste de appearance te pakken, zodat ze Davy kon aftroeven. De strijd om de statuspunten ging steeds meer tussen Guido en Rob. Ook hier werden op het laatst enorme bedragen geboden om maar als eerste voor extra statuspunten te kunnen gaan. Op het moment dat Davy 5 vrouwen had, had hij de pech dat de lesbiënne langskwam. Deze steelt een vrouw bij de grootste harem. Zo werd Davy's harem gereduceerd tot 4. Uiteindelijk kon hij de schade inhalen en won hij met 6 vrouwen het spel.” 

Evertjan schrijft: “Ik ben deze avond samen met Armand, Klaas en nog iemand begonnen met het spel De Bruggen Van Shangrila (BVSL), dit in het kader van de Nederlandse bordspellen kampioenschappen waar Klaas en ik beide aan mee doen (echter in verschillende teams). BVSL is een leuk en simpel spel (dat laatste dan qua regels) waarbij de spelers proberen zo veel mogelijk eigen wijzen op het bord te krijgen. Het spel dat we speelden was best wel aardig. We zijn begonnen met de 4 speler startopstelling. Opvallende hoogtepunten uit het spel waren: - Armand die er in slaagde om twee keer een grote aanvalmacht op te bouwen waarbij hij de eerste keer door een ander de verkeerde kant op werd gestuurd (terug naar zichzelf) en de tweede keer iemand zorgde dat hij met die grote macht niet meer kon aanvallen. Hij had ook het probleem dat hij op een gegeven moment eenheden van een meester op het bord wilde zetten maar die niet meer had. - Zelf wist ik ook een grote aanvalgroep op te bouwen en kwam in een deadlock te staan met Klaas. Klaas viel echter op een gegeven moment niet aan, wat in mijn voordeel was. Ook aan het eind van het spel wist ik slechts te winnen (dankzij Klaas) doordat deze niet zijn kant op ging. Uiteindelijk resultaat was dat ik eerste werd, Klaas tweede, Judith derde en Armand vierde” 

Ik ben samen met Michèl Richelieu gaan spelen. Een leuk tweespeler spel waarbij je veel moet puzzelen om de juiste combinatie kaarten van tafel te krijgen. In eerste instantie worden alle kaarten, van diverse streken in Frankrijk, in 4 rijen van twaalf gelegd, waarna je de streken per twee, vanaf de buitenste rand van de kaarten, van de tafel moet zien te pakken. Het is vaak puzzelen omdat de twee streken niet altijd netjes aan de buitenkant liggen. Verder kan je kaarten claimen om de tactiek van de tegenstander te dwarsbomen. Een leuk spel, waarbij je goed moet nadenken over de kaarten die je pakt. Uiteindelijk wist ik bij de telling aan het eind met een nipte voorsprong te eindigen. 

Vervolgens zijn we samen met Armand Andromeda gaan spelen. Het werd een nogal rommelig spelletje omdat na een ronde Godewijn als 4e speler mee ging spelen, om vervolgens twee beurten later weer te vertrekken. In Andromeda is het de bedoeling dat je ruimtekoloniën sticht op planeten in de ver gelegen sterrenstelsel Andromeda. Door middel van een biedsysteem moet je proberen voldoende kaarten in handen te krijgen om de mogelijkheid te creëren handelsstations te kunnen bouwen op de satellieten. Na een rommelig begin was Michèl duidelijk bezig op de planeten met de satellieten die de meeste punten voor een handelsstation gaven te bieden en zijn tactiek werkte net iets te goed. Uiteindelijk wist hij met een ruime voorsprong op Armand te winnen. Andromeda is een aardig spel, misschien komt het meer tot z’n recht met 4 spelers die allen vanaf het begin tot het eind blijven spelen ;o) 

Tamara schrijft vervolgens: “Rob, Davy en ik vervolgden de avond met Fifth Avenue. In dit nieuwe Alea-spel bouwen de spelers kantoorgebouwen en winkels in New York. Iedere beurt beslist een speler of hij kantoorgebouwen aan zijn voorraad toevoegt, een winkel plaatst, een waardering van een stadswijk doorvoert of een jokerkaart pakt en de commissiesteen verzet (met het verzetten van een commissiesteen komt het moment waarop spelers kantoorgebouwen kunnen plaatsen dichterbij). Tamara had het spel al eens gespeeld en legde het spel uit. Ze waarschuwde de medespelers alvast om ervoor te zorgen altijd voldoende kantoorgebouwen in de eigen voorraad te hebben. Het moment waarop door middel van een veiling het recht verworven kan worden om kantoorgebouwen te bouwen, komt namelijk vaak sneller dan je denkt. Davy ging zeer voortvarend van start. Al vroeg in het spel had hij op de middelste wijk een heleboel flatgebouwen. Vervolgens omringde hij zijn flatgebouwen met zo veel mogelijk winkels waarna hij een aantal keren in zijn beurt ervoor koos om de middelste wijk te waarderen. Dit leverde steeds enorm veel punten op, terwijl Rob en ik het nakijken hadden. Ik moest zelfs uitkijken dat ik op de juiste momenten in voldoende wijken aanwezig was, om te voorkomen dat mijn medespelers wel bonuspunten kregen voor de aanwezigheid in verschillende wijken en ik niet. Toch ging ook Davy een keer de fout in: er werd een belangrijke veilingronde afgewerkt terwijl Davy geen flatgebouwen meer in voorraad had. Dit uiteraard tot grote hilariteit van Tamara en Rob. Maar zelfs dit foutje kon hem niet van de overwinning afhouden. Davy won met een straatlengte verschil, Tamara en Rob eindigden ex aequo op de laatste plaats.” ( NB: tijdens Ducosim ontdekten we dat het waarderen van een wijk alleen kan als de commissiesteen op de betreffende wijk staat! Davy had waarschijnlijk wel gewonnen met zijn wijk, maar dit werpt een ander licht op zijn magistrale overwinning… :o) ). 

Evertjan vervolgt: “ Het volgende spel was Adel Verplicht (gespeeld met Klaas, Iris en nog twee anderen) wat ook gespeeld werd als voorbereiding op het NK. Eerst wilden we kijken hoe het zou zijn met 6 personen maar Armand besloot om toch een ander spel te doen. Het probleem met dit spel was een beetje dat iedereen naar het veilinghuis ging en te weinig naar het slot. We hadden dus niet vaak de situatie met 5 man in het slot. Het spel was aardig waarbij er een speler was die mijn tactiek toepaste (door een fout van mij) en op de 2/1 score plaats kwam waar ze als enige 2 beurten voor stond. Ondertussen werd er flink gevochten om de veilingstukken. Aan het einde van het spel was voor mij wel spannend. Ik stond gelijk met een ander terwijl eerder genoemde medespeler ongeveer 7 plaatsen voor me stond. Vervolgens ging ik twee maal naar het kasteel en wist zo 10 plaatsen vooruit te gaan. Ik stond toen in het rode 8/4 vak en er zou nog een tentoonstelling volgen. Ik had al eerder gezien dat ik te weinig stukken had (6 of 7) en verwachte het alsnog te verliezen maar dat bleek niet zo te zijn. Uiteindelijk was ik de grote winnaar.” 

Tenslotte Evertjan: “Het derde spel was Amun Re (de Duitse versie dus), dit met dezelfde groep mensen. Het was erg aardig vooral aangezien ik het nog nooit met 5 man gespeeld had. Ik zag meteen aan het begin dat als er zoveel mensen mee spelen de kans groot is dat de tempel ook hoog komt te staan (een hoge tempel betekent veel inkomsten voor de boeren en niets voor mensen die een dromedaris op hun grond hebben staan). Het enige wat tegen viel was dat er de eerste ronde wel plaatsen waren met veel boeren, maar daar kon je geen kaarten kopen (de twee bovenste Nijl provincies). De eerste ronde gingen de meeste provincies ook weg voor 3 goud, dit bleek de standaard prijs voor de rest van het spel. De eerste ronde kwamen we ook meteen bij de tempel waarde 3 en ik dacht dat we daar het hele spel wel op of boven gezeten hebben. Een plezierige bijkomstigheid van het hebben van veel boeren is dat je veel biedt op de tempel, zeker als er veel mensen mee spelen en zeker als er drie spelers veel boeren hebben. Door een hoop te bieden krijg je dan 1, 2 of 3 vrije objecten en dit mogen ook kaarten zijn (onafhankelijk van of je ze mag hebben). Alle drie de ronden was ik eerste. De eerste ronde nam ik drie kaarten (hadden misschien boeren moeten zijn). Het grote voordeel van winnen in de derde ronde is dat je dan drie stenen kan nemen (= 1 piramide) en daarmee aan een kant van de Nijl meestal de meerderheid kan krijgen. Dit laatste levert 5 extra punten op. Wat ook nog opvallend was aan het spel was dat we zo snel door de kaarten heen waren, dit is logisch aangezien je met 5 man speelt maar het heeft wel een tactisch gevolg: als je geen "doel"-kaarten krijgt kan je zwaar de l... , euh, … pineut zijn zullen we maar zeggen. Dit laatste overkwam mij, achteraf gezien valt dit misschien wel mee, zeker als je na de scoringsronde de kaarten opnieuw schudt (in de scoringsronde worden er een aantal uitgespeeld). We hebben het spel niet afgemaakt, aangezien ik toch op tijd naar huis wou (het was na de eerste ronde al 23:00 uur). Aan het eind van het spel stond ik vooraan samen met een medespeler. Echter doordat we het geld mee lieten tellen (en ook het geld dat je krijgt door de kaarten om te ruilen voor geld) had zij meer en won ze. 

Tenslotte is een deel van onze groep nog Trans-America gaan spelen. Ik heb een stukje mee gespeeld maar ben toen weg gegaan aangezien ik een lift naar het station kon krijgen.” Na het opruimen van de spullen, betalen van de drank, gingen we huiswaarts. 

De volgende spelavond is 9 juni om 19.00 uur in het Denksportcentrum Leiden

Edwin Wijers

Spelgroep Phoenix overzicht


22 mei 2004 (Pinksterspel)

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. Om 11.30u waren we bij deze zaal aanwezig met twee auto’s tot aan de nok toe volgeladen met spellen. Nadat we de tafels hadden gerangschikt en de spellen hadden uitgestald, was het tijd om even met een bakkie koffie de laatste afspraken door te nemen voor de dag. Tegen 12-en, besloot ik met drie anderen te beginnen met een spel Fifth Avenue. Het nieuwe Alea spel, uitgebracht door Ravensburger, dat wij ook zouden gaan demonstreren op Ducosim (een week later). Omdat we het nog niet hadden gespeeld, duurde het eventjes voordat we goed in het spel kwamen, maar al gaande weg het spel werd er vol op geboden om de beste bouwplaatsen. Intussen was de zaal langzaam aan het vollopen en werd er op diverse tafels gespeeld. 

De Belgische auteurs van het spel Harem, Hippodice award winnaar 2004, hadden twee tafels voorzien van het spel, en al snel vlogen de kamelen, vrouwen en oliebronnen over de tafel. Er schijnt vanuit de VS al redelijk wat stampij te zijn ontstaan over 1 spel dat zowel vrouwen als Arabieren denigrerend zou behandelen. Ik heb het spel zelf nog niet gespeeld, maar ik bespeur bij diverse mensen dat dit spel een rasechte parodie is op ‘the real world’, en dat er zoals gewoonlijk mensen zijn die kennelijk niet in staat zijn parodie en satire te herkennen al zouden ze er met 120 km/u recht op in rijden. 

Evertjan schrijft: “Toen ik omstreeks 12:15 uur binnen kwam waren er al een aantal groepjes bezig. Na wat gezoek naar een spel (met Iris het Puerto Rico-kaartspel of toch maar Harem?), besloot ik uiteindelijk om Finstere Flure te doen. Een spel wat wel wat lijkt op Roborally of Rasende Roboter. Iedereen bestuurt drie poppetjes die je over een veld stuurt. Over twee beurten zet je samen 7 stappen. Elke beurt echter loopt er een spook over het veld dat altijd naar het poppetje gaat, dat het dichtste bij staat. Hiervoor kijkt hij eerst links of rechts. Als beide (links en rechts) even ver zijn gaat hij recht door. Dit spook heeft opdrachten zoals bijvoorbeeld “loop 7 vakjes” of “dood twee poppetjes”. Naarmate een ronde vordert zie je steeds meer wat het spook gaat doen. Het was een leuk spel waar de eerste drie spelers toch een zeker voordeel hebben aangezien die drie van hun poppetjes op het bord konden krijgen. Toch verliep het spel aardig, mede door de bloedige weergave. Leukste was dat de jongste speler uiteindelijk won (was als tweede begonnen). Vervolgens heb ik met een groep mensen Adel Verplicht gespeeld.” 

Intussen was de notaris binnen gekomen en tegen 14:30u werden Armand (voorzitter), Guido (penningmeester) en Edwin (secretaris) naar voren geroepen om de officiële oprichting van Spelgroep Phoenix te verrichten. De notaris las de verkorte versie van de stukken door, en na drie handtekeningen was de oprichting een feit. Erno Eekelschot van The Joker hield vervolgens een kort praatje, tenslotte deden Armand en Tamara een grote schenking aan Phoenix in de vorm van een grote stapel spellen. Na alle officiële plichtplegingen werd tenslotte een grote taart binnen gedragen en kregen alle aanwezigen een stukje taart aangeboden namens Vendetta. Nadat de taart was opgegeten, werd er weer voluit gespeeld. Volgens telling waren er op dat moment 62 mensen in de zaal en iedereen was gebogen over een spel. Ik was vlak voor de officiële opening voor het eerst het Puerto Rico bordspel gaan spelen, maar aangezien het mijn beurt was om de ingang te bemannen en Marieke af te lossen, loste Marieke mij af. Helaas liet ik haar in een zeer slechte positie achter, uiteindelijk wist zij toch 3e te worden van de 6 [Puerto Rico met 6 spelers ? - red.]. Een hele prestatie ondanks mijn voorwerk ;).

Evertjan vervolgt: “Tijdens het spel (Adel Verplicht) werd de Stichting Spelgroep Phoenix opgericht. Er was vervolgens een cadeau voor Armand, vanwege alle inspanningen die hij daarvoor gedaan had, een DVD en iets van Oil & Vinigar winkel. Tenslotte was er taart. Vervolgens ben ik met Sandra, Iris en Michiel Nautilus gaan doen. Het aardige aan dit spel is dat de uiteindelijke punten zijn opgebouwd uit twee delen die met elkaar vermenigvuldigd worden. Als één van twee dus laag is zijn je eindpunten ook laag. Het eerste deel slaat op het bouwen van laboratoria en het hebben van monopolies (meeste labs bezetten/aanwezig zijn). Het tweede deel richt zich op het vinden van schatten op de zeebodem. Groot probleem bij het spel is dat je met een hoeveelheid geld begint die naarmate het spel vordert alleen maar minder wordt. Het was erg leuk. Ik was helaas startspeler maar had wel het geluk/de noodzaak dat ik als eerste bouwde. Dit betekende dat ik ook als eerste mannen verzette en ook als eerste onderzeeboten bouwde. Ik bouwde er meteen twee. Dit was waarschijnlijk één van de redenen waardoor ik won. Opvallend was dat Iris bijna het gehele spel niks bouwde (met de gedachte dat het ging om hoeveel mannen er in een lab staan?) en ineens bouwde ze de diepte in tot het diepste stuk. [Je mag niet onbeperkt gebouwen opsparen zonder te bouwen. -red.] 

Om echter alle labs te bezetten heb je tijd nodig. Het gevolg was dus ook dat de andere hier meer voordeel van hadden (vooral Sandra en ik). Ik wist vervolgens in een beurt er voor te zorgen dat ik als laatste het diepste gebied in kon. Ik kreeg dus ook een extra beurt in het diepe, daarna eindigde het spel echter snel, Dit was maar goed ook want ik dreigde steeds meer meerderheden in labs te verliezen. Een beurt langer had mij waarschijnlijk de overwinning gekost. Het blijft echter een leuk spel dat draait om bouwen en ontdekken. Tijdens het spel was het ook tijd voor eten. Er is toen Chinees gehaald voor iedereen.”

Na het eten schoven Davy, Jeremy, Johannes en Edwin aan bij een RPG die Guido had voorbereid. Het scenario was WWII, vlak voor de Ardennen offensief. Voor diegene die de film hebben gezien (hoewel de film ‘nogal’ afwijkt van wat er gebeurde tijdens dit offensief) de Duitsers hadden achter de geallieerde frontlinies groepen elite eenheden gedropt die de Amerikaanse troepen in die sector in verwarring moesten brengen door als MP verkleed de Amerikaanse troepen de verkeerde kant uit te sturen. Deze Duitse troepen hadden Amerikaanse uniformen en wapens, en waren Duitse immigranten uit de VS, dus zij spraken accentloos Engels. Onze missie: als Duitse elite troepen achter de vijandelijke linies verwarring te schoppen en om een brug te beveiligen voor de ‘big push’ die de volgende dag zou beginnen. Jeremy wilde graag sergeant zijn, maar naar later bleek had hij een schriftelijke cursus gevolgd bij de voorloper van de LOI. Zijn leiderschap leidde tot diverse hilarische situaties, met als hoogtepunt dat de groep een tank wist te stelen en bij de eerste de beste wegversperring werd tegengehouden. Nadat de MP aldaar vroeg wat ons doel was, vertelde Sgt Falgar dat wij met onze tank op verlof waren… Uiteindelijk sneuvelde Sgt Falgar en werd Corporaal M. Busch groepscommandant. Na een aantal gevechten met Amerikaanse troepen en tanks, werden we bijtijds ontzet door de verkenningselementen van de Duitse aanval. Hoewel dit een erg korte samenvatting was van wat er allemaal gebeurde, duurde de RPG van na het eten tot 20 minuten voor het einde van Pinksterspel, ruim 3 uur. Wederom deed Guido het zeer goed als verhalenverteller en spelleider. Helaas was de schriftelijk cursus van Sgt Falgar niet erg goed geweest, dus moest Guido het een en ander improviseren ;o) 

Evert-Jan: “Tenslotte heb ik een groepje mensen meer verteld over Spelgroep Phoenix, Dit waren mensen die wel Catan (in al zijn vormen) en Carcasonne speelden maar verder nog niets. We begonnen met het Puerto Rico-kaartspel. Ik was laatste (wat bij dit spel altijd een slechte start is), maar had het geluk dat de enige interessante kaart een tabak productieplaats was. Die heb ik direct gebouwd waardoor ik de eerste ronde nog het voordeel van een privilege had. Naarmate het spel vorderde zag ik andere allemaal gebouwen krijgen die ik ook wel wilde. Dingen als Kapel, Prefectuur en Bibliotheek. Zelf had ik de handelaar voordeelkaarten (1 meer verkopen en 1 extra bij verkopen) en nog een Zilvermijn. Tevens alle monumenten en het paleis. Uiteindelijk werd ik tweede. Ik sloot de dag af met een potje Transamerica. Hiervoor schaamde ik me heel diep. De eerste ronde verliep zoals je kon verwachten. Een persoon wint, en de andere hadden nog 2, 3 of 4 te gaan. Bij het tweede spel zat iedereen vrij dicht op elkaar behalve één van de spelers die helemaal in Californië begon. Hier zaten 3 van zijn steden dicht bij elkaar. Die wist hij te verbinden en vervolgens was alle spoor in het westen al gelegd en kon hij na het aansluiten op de rest vrij snel alles aansluiten. Eindresultaat was dan ook dat op de betreffende speler na, alle spelers van de scoretrack af reden. Al met al een zeer geslaagde Pinksterspel (mede door de grote opkomst). Alleen jammer dat er geen tijd was voor een lang spel van meerdere uren.” 

Vooraf hadden een aantal mensen aangegeven een spel Civilisation te willen, maar dat was er dus niet meer van gekomen. Desondanks, was het een geslaagde Pinksterspel. De auteurs van Harem zijn met een aantal suggesties naar huis gegaan om het spel aan te passen, hoewel het spel op zich erg leuk was, gezien de reacties van mensen. Zo rond 23.30 was de zaal weer aan kant, waren de spellen opgeborgen en vertrokken de laatste mensen weer richting huis. Het was een vermoeiende dag, maar zeker voor herhaling vatbaar. Er gaan al stemmen op om een zaterdag als deze meerdere keren per jaar te organiseren… 

Tenslotte: op 9 juni is de volgende spelavond van Spelgroep Phoenix in het Denksportcentrum aan de Robijnstraat te Leiden. Vanaf 19:00 gaan de deuren open voor belangstellenden. 

Edwin Wijers

Spelgroep Phoenix overzicht


12 mei 2004

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. Aan het begin van de avond, tegen 19:30, kwam ik een volle zaal binnenlopen waar op vier tafels de hersens volop aan het kraken werden gezet. 19 spelers waren komen spelen deze avond en hoewel de zaal vol oogde, is er zeker nog ruimte in voor meer mensen. Ook weer nieuwe gezichten: Arie, Vincent, Monique en Jeroen. De groep belangstellenden voor Phoenix blijft groeien. Inmiddels staan er al bijna 80 mensen op de maillijst. Vlak na mijn binnenkomst werden we verrast door een fotograaf van het Leidsch Dagblad. Armand ging hem wat uitleggen over Phoenix, Pinksterspel (22 mei v.a. 12.00 tot 23.00) en Vendetta. Ik kreeg Armands plek toegewezen aan een van de twee Puerto Rico-kaartspel tafels, alwaar ik mij boog over één Indigo veld, een tweetal paarse structuren (waaronder een kapel) en maar liefst 1 handkaart. Mijn eerste taak: productie uitbreiden en meer kaarten in hand zien te krijgen om gebouwen te bouwen. Dat lukte mij aardig, maar Vincent, Monique ( beiden waren uit Beverwijk gekomen om te spelen) en Arie hadden inmiddels een veel betere uitgangspositie weten te bereiken op het moment dat Armand hen verliet. Monique had als eerste 12 gebouwen op tafel, waaronder monumenten en een 'monumentpunten verdubbelaar', zij had tevens de meeste punten en werd tot winnaar uitgeroepen. 

Op een andere tafel waren Johannes, Peter, Jeroen en Bram begonnen aan het nieuwe Ravensburger/ Alea spel 5th Avenue. Omdat het een nieuw spel betrof, vers van de pers, nog nadampend en nat van de inkt, was men bij mijn binnenkomst al ruim een half uur met de regels bezig voordat het spel kon beginnen. Ik heb hiervan geen verslag ontvangen, maar de eerste indrukken waren positief. Meer informatie over dit spel na Pinksterspel ( 22 mei) en Ducosim ( 29 mei), waar het uitgebreid gedemonstreerd zal worden. Evert-Jan, Klaas, Henryk en Jonathan waren ook begonnen met het Puerto Rico kaartspel. Evert-Jan schrijft hierover: "Het was een aardig spel, waarbij Klaas en ik in de eerste ronde als laatste aan de beurt waren. Ik had het zelf al bijna opgegeven aangezien ik geen leuke gebouwen had om te bouwen. Laatste zijn in de eerste ronde betekent tevens dat er geen enkele leuke rol meer over is (bouwmeester, goudzoeker en raadsheer vallen meestal eerst en iedereen begint met dezelfde plantage, iedereen heeft er een). Tijdens het spel ging het echter beter met me dan ik dacht. Opvallend was dat Klaas en ik qua punten vrij gelijk opliepen. Ook qua gebouwen hadden we veel hetzelfde. Hij ging duidelijk voor de 3, 4 en 5 punten gebouwen met bijbehorende 6-gebouw. We hadden beide de gildehal (2 punten meer voor de productie gebouwen) en ik had het paleis (eindscore verhoogd met 25%). Uiteindelijk bleek aan het eind dat we evenveel punten hadden, Ik won doordat ik twee kaarten meer in mijn hand had." 

Toen de fotograaf van het Leidsch Dagblad een aantal plaatjes ging schieten voor zijn stuk, speelden Davy en Armand het spel Yinsh (uit de Gipf reeks). Het grote bloed, zweet en tranen festijn werd aan de Bao/ Mancala tafel uitgevochten waar Rob, Guido, Joris en Birgit gebogen over twee borden probeerden elkaar af te troeven in dit oeroud en hersenkrakend spel. Rob schrijft hierover: "Aan het begin van de avond begon ik met wat spelregeluitleg van het Bao spel uit Zanzibar. Bao is een zogenaamd Mancala spel en Bao is van alle versies die bestaan de meest complexe en uitdagende om te spelen. Qua denkdiepte is het vergelijkbaar met schaken. Kijk voor spelregels op Gamecabinet , of schiet mij aan de eerstvolgende keer dat ik er weer ben. Gaandeweg kwamen er meer mensen binnen en deelden de toehoorders zich op in groepen om andere spellen te spelen. De echte die-hards die volhielden en het spel wilden spelen waren Joris, Birgit en Guido. Guido speelde tegen mij op het grote kampioenschapbord en Joris speelde tegen Birgit op het bord dat Armand op de kop had getikt tijdens koninginnedag. Al vrij snel waren de regels onder de knie en er werd heftig nagedacht over handige tactieken en uitgekiende strategieën. Er werd zo lang nagedacht, dat de bij de spelregeluitleg beloofde speelduur van 30 en 40 minuten makkelijk twee of drie keer langer werd per potje. Uiteindelijk wist ik Guido te verslaan en na verloop van tijd waren ook Joris en Birgit uitgespeeld. Ze hadden echter zo de smaak te pakken dat ze nog een potje gingen spelen, maar dan nu op het kampioenschapbord. Guido ging een ander spel spelen en ik blijf bij Joris en Birgit om er op toe te zien dat alle regels op de juiste wijze worden uitgevoerd, en om her en der ongevraagd advies te geven. Helaas ging het bij het adviesgedeelte niet altijd even goed, en bij Birgit's spel had dat een rampzalig gevolg: ze verloor er uiteindelijk door. Dat was op zich jammer, omdat het een spannend potje was: de kansen lagen eerst bij Joris, toen bij Birgit en uiteindelijk lukte het Joris om zijn zorgvuldig opgebouwde Nyumba (letterlijk 'Huis'= bak met heel veel speelstukken erin) te verspreiden. Na een aantal vernietigende blikken en opmerkingen wist ik mijn plaats weer en gingen we door met andere spellen."

Armand, Iris, Davy en Edwin gingen het spel Chicago spelen. Het spelthema gaat over de gangster periode in Chicago, waar jij als Al Capone wanabee een aantal doelen moet proberen te verwezenlijken in jouw wijk en de wijken van je tegenstanders. Met het beschikbare geld aan het begin koop je ringen voor je gangsters en kan je ze promoveren/ trainen tot bad boys. Hoe meer ringen een gangster heeft, hoe sterker hij is. Al snel gingen Edwin en Armand elkaar te lijf aan de linkerkant van het bord, Iris besloot tot een meer sneaky tactiek met een aantal speldenprikken richting Armand's en Davy's wijk. Davy, tenslotte, besloot met een sterke gangster gebied in te pikken, terwijl de rest van zijn mannen zijn eigen wijk consolideerde. Bij de eerste waardering bleek Edwin een misrekening te hebben gemaakt waardoor zijn eigen thuisbasis was ingenomen door Armand, hierdoor kon hij geen nieuwe gangsters kopen en in het spel brengen. Davy en Iris hadden beide veel geld verdiend en vooral bij Davy leidde dit tot een explosie aan nieuwe gangsters. Hoewel Armand, Iris en Edwin tot de conclusie kwamen dat Davy wel erg gevaarlijk werd, gingen Armand en Edwin vrolijk door elkaar het leven zuur te maken, totdat Davy besloot zich in de strijd te mengen en daarbij vakkundig Armand's laatste mannen insloot en koelbloedig van het bord kreeg. Armand ging rondlopen en een ander spel opzoeken. Edwin had inmiddels zijn eigen basis weer terug weten te veroveren, hij had twee zeer sterke gangsters maar verder niets. Veel kwaliteit, te weinig kwantiteit. Iris had bijna, het spel gewonnen toen zij drie casino's ingenomen had. Davy voorkwam een voortijdig einde van het spel door zijn eigen casino weer terug te veroveren voor de eerste waardering een feit was. Iris's taktiek bleek niet helemaal te werken zoals verwacht. Zij had gehoopt dat geweldige werpkunsten met de dobbelsteen de doorslag zouden hebben kunnen geven. Iets wat tijdens de opoffering van een zwakke gangster aan Davy, door Edwin geopperd werd als 'gratis upgrade'. Helemaal gratis waren de upgrades niet, aangezien Iris toch een aantal keer goede worpen wist te gooien. Uiteindelijk won Davy vlak voor de 2e waardering door een tactische fout van Edwin en doordat Iris erop gokte een sterke gangster van Davy van het bord te kunnen verwijderen. Dit mislukte jammerlijk, waardoor de weg vrij lag voor Davy om eenvoudig het spel te beëindigen. 

Aan het begin van de avond was ook Marieke binnengekomen en zij was samen met Guido en twee anderen Samurai gaan spelen. Na San Juan ging de tafel van Evert-Jan, Klaas, Henryk en Jonathan verder met Kolonisten van Catan: Steden en Ridders. Evert-Jan schrijft hierover: "Vervolgens zijn we met dezelfde groep als bij het Puerto Rico-kaatspel de Catan uitbereiding steden en ridders gaan spelen. Een erg aardig spel, het lijkt op Catan maar er zijn een aantal dingen anders. Tijdens het gehele spel had ik het idee dat Klaas en ik achter liepen. Wij hadden eerst een echte wedloop om een bepaalde weg. Hij wist daar eerst een ridder te plaatsen maar we wisten niet of die dan het wegen bouwen blokkeerde. we besloten van niet. Vervolgens bouwde ik als eerste een weg, maar Klaas had een kaart waarmee hij mijn weg weghaalde en een weg van zichzelf kon plaatsen. Wat dat betreft won hij dus. Een van de andere spelers slaagde erin nog om tot 3 maal de invasiemacht te verslaan. Uiteindelijk wisten Klaas en ik toch weer wat bij te trekken zodat we in de laatste ronde beiden 11 punten hadden (spel gaat tot 12 punten). Vervolgens was het mijn beurt en trek ik een punt kaart, ik won het spel dus. Was dat niet gebeurd dan was er een goede kans dat ik toch genoeg punten had gehad." 

Iris en Rob gingen vervolgens een spel Tamsk uit de Gipf-reeks spelen. Armand, Davy, Johannes en Edwin sloten de avond af met het spel Claim. In het vorige verslag is uitgebreid verteld over dit spel, maar nadat we alle stukken op het bord hadden gezet bleek dat de vier speler variant niet individueel gespeeld moest worden, maar als twee tegen twee. Het mocht de pret verder niet drukken. Johannes en Armand bleken gaandeweg het spel een aanzienlijk betere taktiek te hebben uitgedacht dan Davy en Edwin, en beiden waren in een nek aan nek race bezig om drie gebieden te claimen. Uiteindelijk wist Armand met een fraai blok op het bord twee gebieden te claimen, maar stond Johannes in een dusdanig goede positie dat hij op twee manieren het spel uit kon maken. En dat gebeurde dus ook. Na afloop van Bao en Samurai gingen Birgit en Guido een potje Sumo worstelen. Ongeveer tegelijkertijd eindigden op de meeste tafels het spel, waarna rond half 12 door de laatsten werd besloten om huiswaarts te keren. 

Uiteraard kan de Quote van de dag niet ontbreken. Wederom twee kandidaten: Iris en Joris streden om de eer. Het werd Joris met zijn opmerking tijdens het spel Mancala: "Mike Tyson zit in het huis! En hij wil eruit!" Gefeliciteerd! - Edwin Wijers

Spelgroep Phoenix overzicht


28 april 2004

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. De avond begint met een vreselijke stortbui tussen 7 en 8, dusdanig dat Guido, die op hooguit 10 minuten fietsen afstand woont van het Denksportcentrum, als een verzopen kat de zaal binnen komt. Intussen waren de meeste anderen m.b.v openbaar vervoer + paraplu, dan wel in blikken regenpak op 4 wielen gearriveerd en kon begonnen worden met spelen. Ondanks, of misschien juist dankzij, het slechte weer, waren er 14 mensen komen spelen. Daan, als introducé van Rob, was nieuw deze avond. Verder was Ronald (L), mr. Diplomacy.nl himself, uit Gouda komen rijden om deze avond mee te spelen. Ik bedank Armand, Rob en Tamara voor hun bijdrage aan dit verslag. 

Armand schrijft: “Met het overlijden van Alex Randolph, de nestor van de spellenauteurs, vond ik het nodig om zijn nalatenschap extra in het zonnetje te zetten. Ik had daarom enkele van zijn spellen meegenomen. Guido, Klaas en ik besloten Claim te proberen, dat we geen van allen eerder hadden gespeeld. Claim heeft een flexibel spelbord waarop op een aantal stukken een landschap staat afgebeeld met daarop een raster. De spelers mogen om beurten achttien speelstukken op het bord zetten, waarna de spelers ieder vier stukken van de tegenstanders mogen verwijderen. Er blijven echter minimaal 14 stukken van elke kleur op het speelbord staan. Op het speelbord zijn een aantal gebieden gemarkeerd, die je kunt claimen als er enkel stukken van jezelf staan. Je plaatst dan een toren in het betreffende gebied. Je kunt stukken van de tegenstander slaan door ze klem te zetten tussen twee van je eigen stukken, tussen twee stukken van verschillende spelers of tussen een stuk en de rand van het bord. Het is een erg tactisch spel, waar elementen van Go en Halma in zijn te herkennen. Bij aanvang van het spel waren we allemaal een beetje aan het aftasten wat de mogelijkheden waren, maar gaandeweg het spel ging het steeds beter en begonnen we steeds meer details te ontdekken. Guido bleek zijn stukken heel sterk te hebben neergezet, door ze als vierkant op te stellen. Klaas en ik hadden meer open opstellingen en dat bleek in de loop van het spel niet gunstig te zijn. Guido en ik wisten ten nadele van Klaas vrij vlot twee gebieden te claimen. Bij het claimen van het tweede gebied had ik mijn toren aan de rand van het speelbord geplaatst, ver van Guido en Klaas af. Wat ik mij echter niet had gerealiseerd was dat er slechts 1 pion nodig was om mijn toren tussen een stuk van de tegenstander en de rand klem te zetten. Klaas en Guido hadden dit wel gezien en terwijl Guido bezig was om mijn toren te bereiken, sprong Klaas vlug over zijn stukken heen en plaatste zijn stuk naast mijn toren, waardoor die klem stond en mocht worden afgevoerd. Klaas kreeg hierdoor een tweede toren op het bord, ten koste van mij. Vervolgens wist Guido vervolgens Klaas nog een loer te draaien, door hem een gebied uit te werken, waarna hij dat gebied voor zichzelf claimde en daarmee wist hij zijn derde toren te realiseren. Daarmee eindigde het spel. Klaas concludeerde dat het toch mooi was om niet laatste te worden... Claim is ons erg goed bevallen. Het is een erg sterk spel dat veel in zich heeft: tactiek, landje-pik en elkaar dwars zitten op het bord. Daarnaast weinig regels en een knap spelsysteem. Kortom, zeer de moeite waard.” 

Aan een andere tafel waren Rob, Ronald, Joris, Daan, Iris en Edwin begonnen met het spel KREMLIN. Rob schrijft hierover: “We begonnen met een voltallig bezetting van zes personen aan dit spel dat de politieke intriges van het Politbureau van de oude Sovjetunie simuleert. Doel van het spel is om invloed uit te spelen op de verschillende politici in het spel, en dan het liefst op de Partijleider. Je wint het spel zodra je hem drie keer aan het zwaaien hebt gekregen tijdens de 1 Mei Parade van het Rode Leger terwijl hij onder jouw invloedssfeer staat. Er zijn verschillende regels om die invloed te krijgen en te houden, om politici te verdenken en naar Siberië te sturen en om ‘kameraden’ te promoveren óf te demoveren in het Politbureau. En het duurde eventjes voordat ik die regels na tien jaar weer onder de knie en uitgelegd had. Sterker nog, halverwege de uitleg stelde Joris maar voor om gewoon maar te starten, want qua uitleg bleef er toch weinig meer hangen. Als eerste viel op dat Nestor Aparatchik het heel lang vol hield, ondanks hoge leeftijd en zeer slechte gezondheid. Niemand durfde het nog aan om een rechtszaak tegen hem te beginnen, want ja, hij kon toch al elk moment kassie wijlen gaan, dus waarom die moeite doen? Maar helaas, pas in jaar vijf legde hij definitief het loodje. Z’n opvolger Krakemded had beter begrepen hoe het moest. Hij ging snel dood en de machtsstrijd brandde los. Oleg Satin, beïnvloed door Edwin, toen nog minister van Buitenlandse Zaken, sloeg wild om zich heen, niet gehinderd door enige tegenstand omdat de rest van het politbureau in het sanatorium vertoefde om bij te komen van alle stress die bij zo’n machtsstrijd komt kijken. Maar liefst de helft van het Politbureau werd verbannen. Een enkeling kwam ook niet meer terug. Op een gegeven moment stoot de jonge en nog onbeïnvloede Palavrian door en onverwacht komt hij op het pluche van de stoel van de Partijleider terecht. Ik ruik mijn kans en speel mijn maximum van tien invloedspunten op hem uit. De rest staat even verbaasd en voordat ze bekomen zijn van de schrik, is het alweer 1 mei en zwaait hij vrolijk voor de eerste keer. De tweede keer vergde al meer hielenlikken, dreigen en onderhandelen maar een derde keer zwaaien kwam er niet meer van. Treurig reisde hij af naar het koude Siberië.” Edwin schrijft over dit stuk: “Hoewel er in het begin weinig interactie was tussen de spelers, voornamelijk omdat we de regels niet door hadden, barste in deze periode van spelen het onderhandelen los. Het onderhandelen was van groot belang tijdens de door de Minister van Binnenlandse Zaken gestarte onderzoeken naar de achtergrond van de diverse leden van het Politbureau. Bij twee ‘onschuldig’ stemmen kon een onderzoek gestopt worden. Omdat af en toe de helft van het Politbureau in het sanatorium aan het bijkomen was, en dus niet konden stemmen, had vrijwel niemand twee leden onder zijn invloed die onschuldig konden stemmen. Er werd dus heel wat onderhandeld om die tweede onschuldig stem te krijgen, dan wel om te voorkomen dat die tweede stem er zou komen. Achteraf bleek bij nalezen van de regels, dat het afwikkelen van de onderzoeken pas plaats vinden tijdens de volgende spelronde, terwijl wij deze direct na verdachtmaking door de minister uitvoerden. Dit bracht wel snelheid in het spel, maar er ontstonden hierdoor wel wat rare situaties, zoals de actie van Satin.” Rob vervolgt: “Er volgen nog wat opvolgingen en ik ga maar wat drinken halen om mijn verdriet om de gemiste winstkans te verdringen/verdrinken. Maar dan: ik kom terug van drinken halen en ineens heeft Iris met haar Marxisten alle macht naar zich toegetrokken. Het hoofd van de KGB, de Partijleider, de Minister van Buitenlandse Zaken, allemaal vallen ze onder de invloed van de Rechtlijnige Marxisten. Schrik alom: is Iris, die de hele partij tot nu toe muisstil was, nog af te stoppen? Al analyserend komen we er achter dat de zeer jonge en nog kerngezonde Partijleider Eatstumuch de weg naar de overwinning zonder een strobreed in de weg voor zich heeft liggen. Hij had al twee keer gezwaaid toen Iris voor z’n gezondheid mocht dobbelen. Zou ze slagen, dan zou de derde keer zwaaien geen probleem zijn en zou ze het spel gewonnen hebben. Zou. De enige voorwaarde was, dat ze geen 1 mocht gooien op de d20. En raad eens: ze gooide een 1. Eatstumuch werd afgevoerd naar het kerkhof nog voordat hij Iris de overwinning kon schenken. De hele tafel veerde op: dit spel leek afgelopen en nu lag alles weer open! Werkelijk alle registers werden daarna opengetrokken om het maximale rendement te behalen: politici werden uit sanatoria getrokken (genezen of niet, dat maakte niet uit: stemmen moesten ze!), naar Siberië gestuurd en even hard weer teruggeroepen naar Moskou, het aantal rechtszaken om subversieve activiteiten van tegenstanders bloot te leggen was niet meer bij te houden. De Stress Punten vlogen een ieder om de oren. In één beurt tien jaar ouder worden was geen uitzondering.” Edwin: “ In ronde 9 kwam door een fraai staaltje onderhandelen en een hoog “ Et tu Brutus!” gehalte, Joris met zijn kandidaat Viktor Wasolin aan de macht. Joris had 3 politbureau leden onder zijn controle, hiermee kon hij elke poging om een andere kandidaat door te schuiven naar de positie van partijleider blokkeren. Wasolin werd, na een mislukte poging van Ronald om een van zijn mensen naar de functie van partijleider door te schuiven, geïnstalleerd als hoogste baas in het Kremlin. In ronde 10 moest Joris met Ronald onderhandelen om een gestarte onderzoek te stoppen, waarbij Joris Ronald beloofde dat hij Ronald’s kandidaat zou doorschuiven naar de positie van KGB hoofd. Echter na het stemmen, bleek Joris geenszins van plan te zijn deze belofte na te komen, en schoof hijzelf iemand anders in de positie van KGB hoofd. Uiteraard maakte hij zich hiermee niet populair, maar zijn kandidaat Wasolin had nog maar een beurt nodig om als winnaar uit de bus te komen. Aan het eind van ronde 10, was er nog een laatste mogelijkheid dat de KGB hoofd, onder controle van Daan, een van de Politbureau leden uit zijn functie kon laten zetten, de minister van Buitenlandse Zaken (onder controle van Joris), om zodoende alsnog een onderzoek door de Minister van Binnenlandse Zaken (beïnvloed door Iris) naar de partijleider kans van slagen te geven. Echter Joris doorzag deze mogelijkheid, ‘promoveerde’ het KGB hoofd naar de post van BuZa, en wist zijn man naar de plek van KGB hoofd te krijgen.” Rob: “Toen de rook was opgetrokken bleek dat Joris zijn man Viktor Wasolin (de Benjamin van het hele stal) redelijk stevig in het zadel had. Omdat niemand een Partijleider drie keer aan het zwaaien had gekregen, moest een elfde beurt gespeeld worden als tie-break. Er werd nog flink getrokken, gemorreld en gezaagd aan de poten van Wasolin, maar hij bleef in functie en zo won Joris dit enerverende en bizarre spel.” 

Intussen waren Evertjan, Bram, Birgit en Tamara begonnen met een spelletje Tongiaki. Tamara schrijft: “Het doel van het spel is om tijdens de ontdekkingsreis die gedurende het spel plaatsvindt, zo veel mogelijk ontdekte steden te bezetten. Elke speler bestuurt een aantal bootjes, die aan de aanlegsteigers van de steden liggen. Zodra een aanlegsteiger vol is, wordt er een nieuwe zeshoekige speltegel opengedraaid. Indien er niet minder verschillende bootjes liggen dan het getal op de net omgedraaide zeshoekige tegel, varen de bootjes uit en kunnen ze eventueel nieuw land ontdekken. Al gauw ontstond een tweedeling in het spel: Bram en Birgit zaten elkaar dwars aan de linkerkant van het spelbord; Evertjan en ik zaten elkaar dwars aan de rechterkant van het spelbord. Birgit heeft nog wel een poging gedaan om uit te breken naar de andere kant, maar dit kostte haar zoveel beurten dat het nauwelijks de moeite loonde. Uiteindelijk won Evertjan het spel met een paar punten voorsprong op Tamara. Het spel viel niet helemaal goed, met name door de tweedeling die al vroeg in het spel ontstond. Evertjan, Bram, Birgit en ik gingen verder met een spelletje Bruggen van Shangrila. Evertjan wilde dit spel nog een keer oefenen voor het NK bordspellen. De spelers besturen tovenaars. Ze kunnen per beurt een nieuwe tovenaar inzetten op een lege plaats op het bord (in een dorp waar ze al aanwezig zijn), of 2 leerlingtovenaars maken (worden op bestaande tovenaars gelegd), of een dorp een ander dorp laten binnenvallen. In het laatste geval volgt er een volksverhuizing van leerlingtovenaars van het ene dorp naar het andere dorp en, afhankelijk van welk dorp het sterkst is, kunnen er tovenaars of leerlingen van het spelbord worden gehaald. Nadat een dorp een ander dorp heeft aangevallen, wordt de brug tussen de 2 dorpen weggehaald. Dit als teken dat tussen deze 2 dorpen geen aanval meer plaats mag vinden. Doel van de Bruggen van Shangrila is om aan het einde van het spel zoveel mogelijk vakjes in de dorpen te bezetten. Ik probeerde een strategie uit waarbij ze zoveel mogelijk leerlingtovenaars inzette. Het inzetten van leerlingtovenaars is efficiënt: in plaats van 1 tovenaar mag je 2 leerlingtovenaars inzetten. Het binnenvallen van dorpen liet ik zoveel mogelijk aan anderen over. Deze strategie werkt redelijk, alleen viste ik een aantal keren achter het net toen het ging om het veroveren van andere dorpen. Spelers maakten andere keuzes dan ik verwachtte en uiteindelijk eindigde ik als laatste.” 

Armand vervolgt: “Aansluitend aan Claim speelden Klaas, Guido en ik Family Business. In dit kaartspel hebben een aantal maffia-families het op elkaar voorzien. Klaas en ik hadden iets goed te maken met Guido gezien zijn winst bij Claim. Binnen no time werd zijn maffia-familie gereduceerd van 9 leden tot nog maar 1 gangster. Die hebben we vervolgens nog even aan het lijntje gehouden en daarna gezellig geliquideerd. Daarna gingen Klaas en ik met elkaars families aan de slag. Dat kostte nogal wat tijd, maar enkele contracten en prioriteits-contracten verder lagen er toch heel wat mensen op de hit-list voor een "ongelukje". De maffia-oorlog nam een wat scherper tandje aan toen Klaas door een aantal slim gespeelde kaarten een aantal van mijn mensen wist af te voeren. Helaas voor Klaas had ik echter nog net een kaartje om wat mensen van de hit-list te verwijderen en vervolgens kwamen een aantal van zijn gangsters in de ongelukkige situatie terecht dat ze mochten worden afgevoerd. Het eindresultaat was dat er nog vier van mijn criminelen over waren, toen Klaas zijn laatste gangster werd geliquideerd. Samen met Birgit en Guido speelde ik Rumis. Rumis is een kruising van Blokus en Pueblo, in die zin dat je Blokus speelt met blokjes die uit Pueblo lijken te zijn weggenomen. Rumis wordt gespeeld op speelborden waar bepaalde begrenzingen voor gelden ten aanzien van de maximale bouwhoogte. Uit eerdere spelletjes was mij duidelijk geworden dat het bij Rumis niet altijd het handigste is om in het platte vlak te bouwen. Het is verstandig om vlug de hoogte in te gaan, zodat anderen je niet kunnen klem zetten, door je in te bouwen. Daarnaast had Birgit het, als altijd, voorzien op Guido en was druk bezig zijn bouwactiviteiten te stoppen. Afijn, waar twee honden vechten... Ik kon dus leuk doorbouwen. En op een zeker moment had ik het voor elkaar dat de velden waar zeven en acht lagen hoog mocht worden gebouwd eigenlijk vrij lagen voor mij. Guido kon door de activiteiten van Birgit eigenlijk geen kant meer op en Birgit kwam door de maximale hoogtes links en rechts in de knoop te zitten. Alles leek er dus op te wijzen dat dit spelletje voor mij zou gaan worden. Maar ja, toen die ene steen... Birgit riep enthousiast: Dat is aardig! en vervolgens kon Guido ook weer verder bouwen. Mijn actie had ervoor gezorgd dat beiden een brug konden slaan. Eindresultaat was dat Guido en Birgit mij totaal wisten te blokkeren en vervolgens wist Guido ook nog al zijn stenen kwijt te raken. Tsja, zo gewonnen... Birgit, Guido en ik besloten San Marco op de tafel te zetten. Een spel dat speelt op de kaart van Venetië, waarbij de spelers macht proberen uit oefenen op bepaalde eilanden van de stad. Dit levert punten op. Terwijl ik het spel was aan het uitleggen, besloot Bram ook nog aan te schuiven, zodat we voltallig konden spelen. De uitleg verliep wat met horten en stoten, door enige onrust aan de speeltafel. Toen we goed en wel waren begonnen bleek dat ik enkele dingen nog moest uitleggen gaandeweg het spel, die in de onrust waren verloren gegaan. Maar uiteindelijk liep alles naar wens. Guido constateerde dat het niet helemaal zijn spel was, omdat hij te weinig invloed had op het geheel. Birgit dacht daar heel anders en deed er alles aan om Guido zoveel mogelijk van het speelbord te verdrijven. Het was een wat onrustig partijtje.” 

Tamara vervolgt: “Na de bruggen van Shangrila sloot Birgit zich aan bij een ander groepje. Klaas, Evertjan en ik waagden ons met zijn drieën aan een spelletje Adel Verplicht. De spelers spelen edelen, die graag elkaar aftroeven met hun kunstverzamelingen. Elke beurt moeten ze beslissen of zij naar het veilinghuis gaan of naar het kasteel. In het veilinghuis kunnen ze bieden op nieuwe kunstwerken, maar ze kunnen ook een dief uitspelen om het geboden geld te stelen. In het kasteel kunnen ze een tentoonstelling houden (om aan aanzien te winnen), een dief uitspelen (om voorwerpen uit de uitgestalde tentoonstellingen te stelen) of een detective uitspelen (als deze een dief grijpt, levert dat de speler aanzien op). De crux van Adel verplicht is dat je moet proberen te voorspellen wat een ander gaat doen en daarop zelf goed in te spelen. Het spel blijkt het beste te werken met minstens 4 personen. Met 3 personen gebeurt het vrijwel altijd dat 1 persoon de vrije hand heeft in het kasteel of in het veilinghuis. Met 4 of meer spelers is er doorgaans meer concurrentie, hetgeen het spel alleen maar ten goede komt. Evertjan had een aardige strategie bedacht: in het begin van het spel zoveel mogelijk naar het kasteel gaan om door middel van tentoonstellingen veel aanzien (punten op het scorespoor) te scoren. Het aantal punten dat je scoort is afhankelijk van het aantal punten dat aangegeven staat op het vakje van degene die vooraan staat op het scorespoor. In het begin loopt dit aantal punten flink op, iets later in het spel loopt dit aantal punten iets af. Evertjan kreeg het hiermee voor elkaar om met een gering aantal tentoonstellingen veel punten te scoren. Vervolgens bleef hij, als voorste speler, een hele tijd staan. De rest kon hierdoor maar weinig vooruit komen bij het showen van tentoonstellingen. Ondertussen had Evertjan de tijd om zijn collectie uit te breiden door middel van een aantal bezoekjes aan het veilinghuis. Evertjan won het spel dan ook met een flinke voorsprong.” 

Edwin: “Ronald, Rob, Daan, Joris, Klaas, Tamara en Edwin bouwden de racebaan op voor een rondje Carabande. Een mix tussen knikkeren en Formule 1 racen, is het een kwestie van goed mikken en beheerst je schijf naar over de baan loodsen. Vliegt namelijk jouw schijf van de baan dan moet deze weer terug op de uitgangspositie, omgekeerd op de baan. Het kost je dan een beurt om je wagen weer om te draaien, en pas de volgende beurt mag je weer ‘rijden’. Na een kleine verbouwing aan de baan, ons opgelegd door F1 boss Armand Ecclestone, gingen we van start. Tijdens de opwarmronde voor de ‘echte’ wedstrijd bleek dat het beheersen van de vingers nogal wat moeite kostte, vandaar dat de schijf van Daan nog bij de start stond, toen Klaas al in de laatste bocht voor de finish zat. De echte wedstrijd over twee ronden werd gewonnen door Rob, die Klaas en Tamara ver achter zich wist te laten.” 

Armand: “Birgit, Guido, Bram, Iris, Evertjan en ik speelden nog een partijtje Family Business als afsluiting van de avond. Voor Iris was dit spel nieuw en het kostte enige moeite om in het spel te komen. Gevolg was wel dat iedereen elkaar gezellig was aan het uitmoorden en toen kwamen we tot de conclusie dat Iris nog haar hele familie intact had. Guido mocht voor de tweede keer deze avond als eerste het veld ruimen. Zijn geluk was dat Birgit haar trein moest halen, waarna Guido de familie van Birgit over mocht nemen en daardoor nog zijn gram op een aantal mensen kon halen.” 

De avond werd tegen 23.30u afgesloten, waarna iedereen huiswaarts keerde. Tenslotte, de quote van de avond. Er was een nek aan nek race tussen Birgit en Rob m.b.t deze eervolle vermelding. Rob is de uiteindelijke winnaar door tijdens het spelletje Kremlin. Toen zijn partijleider voor de tweede beurt achter elkaar de 1 mei parade mocht afnemen, riep hij: “Ik mag voor de tweede keer zwaaien, da’s klaar komen!” Ehhh… Rob, gefeliciteerd met je “Quote van de Avond” award!

Spelgroep Phoenix overzicht


14 april 2004

Locatie: het Denksportcentrum in Leiden. De eerste keer op de nieuwe locatie in het Denksportcentrum aan de Robijnstraat 4 te Leiden. Het was even wennen voor de meeste mensen en een aantal bezoekers liepen spontaan de zalen in waar bridge en schaak werd gespeeld. Heel goed voor de onderlinge contacten. ;-) Er waren 12 bezoekers, waarvan één nieuwe: Peter Tengeler. De avond was begonnen met het inladen van de spellenkarretjes thuis, zodat er in ieder geval voldoende spellen aanwezig zouden zijn in het Denksportcentrum. De route ging via Edwin die na een klein ongelukje tijdens het volleybal nu enige tijd met een kruk mag lopen. Nadat Edwin was ingeladen, zijn we gezamenlijk naar het Denksportcentrum gereden, waar Joris al kennis was aan het maken met de koffie aan de bar. Ik was de spellen aan het uitpakken toen de eerste mensen van de bridgeclub binnen kwamen, die allemaal veel belangstelling hadden voor ons nieuwkomers of eigenlijk voor onze stapel spellen. Gaandeweg de avond zijn er veel contacten over en weer geweest, waarbij ook al eens voorzichtig werd gepeild of de bridgers in een verloren half uurtje misschien bij ons een klein spelletje mee mochten komen spelen, want het zag er allemaal erg verleidelijk uit. Ik verwacht dat hier wel enige kruisbestuiving gaat plaatsvinden. In ieder geval gaan er de volgende keer wat flyers mee. 

Evertjan wilde van start met het Puerto Rico kaartspel dat vers was binnen gekomen, ter voorbereiding op het NK. Samen met Edwin, Joris en Iris ging hij aan de slag. Bram en ik besloten om samen Yinsh te spelen. Guido ging voortvarend aan de slag in zijn nieuwe rol als penningmeester met de verkoop van donatiekaarten aan bezoekers. In Yinsh zetten twee spelers ieder vijf ringen op een raster op het speelbord. Vervolgens mogen ze de ringen verplaatsen, nadat ze een speelstuk van de eigen kleur in de ring hebben gezet. De ring mag onbeperkt ver over het bord bewegen. Er zijn twee begrenzingen aan die beweging: je mag niet over een andere ring springen en je moet de ring neerzetten op het bord nadat je over een rij stenen bent gesprongen. En ben je eenmaal over een rij gesprongen, dan veranderen de stenen van de rij waarover je sprong van kleur: zwart wordt wit en wit wordt zwart. Wanneer je vijf stenen op een rij weet te krijgen, dan gaat de rij samen met een ring van de betreffende kleur van het bord. In het begin van het spel was ik in het voordeel en wist twee rijen van vijf stenen te versieren. Gevolg was wel dat ik twee ringen kwijt was en daardoor werd het moeilijker manoeuvreren op het bord. Bram had zijn vijf ringen nog en wist dit voordeel goed uit te buiten, waardoor de stand uiteindelijk op 2-2 kwam. Het zou dus gaan om de derde ring. Afwisselend hadden Bram en ik mogelijkheden om het geheel af te maken, maar steeds wist de andere partij dit te voorkomen. En toen een cruciale fout: ik keek even niet goed bij de beweging en verwisselde per ongeluk van lijn. Bram corrigeerde dit terecht en toen bleek dat ik vijf stenen op een rij van kleur had laten verwisselen, maar wel naar de kleur van Bram. Een naar foutje, met fatale gevolgen. Bram en ik zaten beide even verbaasd naar het bord te kijken, toen naar elkaar, waarna Bram in bulderend gelach uitbarstte. Niet geheel onbegrijpelijk... 

Guido verzorgde na het innen van de pecunia voor Henryk, Jonathan, Peter en Rob de uitleg van Puerto Rico. Rob schrijft hierover: “Het was even aftasten in het begin: een nieuwe locatie en ik zag ook een aantal nieuwe gezichten. Eén daarvan was Peter, die Phoenix had leren kennen van de Ducosim conventie. Samen met Henryk en Jonathan besloten we om Puerto Rico te spelen. Alleen Peter had hier al wat ervaring in, en de rest was erg nieuwsgierig als gevolg van de vele goede recensies die we gelezen hadden. Na de speluitleg van Guido gingen we van start, zoekend naar een goede strategie. Dat Peter een voorsprong had, bleek al na korte tijd. Toen Peter drinken ging halen, hebben we met z'n drieën geconstateerd dat de snelheid waarmee Peter kolonisten en gebouwen naar z'n spelbordje trok, cumulatief ging toenemen. Gaandeweg kregen we een steeds beter idee van de mogelijkheden van verschillende strategieën en probeerden we onze achterstand op Peter in te lopen. Bij de laatste beurt moest ik een hoop denkwerk verrichten om Peter weinig en mezelf veel overwinningspunten te bezorgen. Een misrekening zorgde er toch nog voor dat er een gat van tien punten tussen ons zat. Verrassend dat we zo dicht bij elkaar lagen bij het vaststellen van de eindzege. Jonathan zat met zo'n vijf punten kort achter mij, en Henryk sloot de rij. Het spel voelde een beetje aan als een potje El Grande: het consequent volhouden van een langtermijnstrategie is moeilijk danwel onwenselijk, en bij elke beurt is er wel hoop keuzemogelijkheden.” 

Aansluitende aan Yinsh besloten Bram en ik om samen met Davy Rumis op de tafel te zetten. Rumis werkt als Blokus, maar dan in 3D en in plaats van 1 hoekje, dient er nu minstens één vlak aan te sluiten. Ook zijn er verschillende borden, waarbij er on enkele punten maximale bouwhoogtes zijn aangegeven. Davy koos het eerste bord uit en we besloten met drie kleuren te spelen. Bram legde zijn eerste stuk midden op het bord en ik dacht vervolgens voorzichtig aan de zijkant te beginnen. Dat pakte wat minder voordelig uit voor mij, want drie beurten later hadden Bram en Davy mij volledig klem gezet in de hoek, zodat ik nergens meer kon aansluiten. Zelf konden de heren al hun stenen kwijt. Tijdens een tweede spelletje werd het concept “laten we Armand met z’n tweeën vast zetten” verder uitgewerkt en binnen dit en no time stond ik weer buiten spel. Tijdens een derde spelletje werd besloten met vier kleuren te spelen en om de beurt werd er een steen op het bord gezet. Hierdoor ging de tactiek van het vastzetten van één speler niet meer op en daardoor werd er een meer evenwichtig spel gespeeld. Ik vind Rumis qua opzet zeker zo goed als Blokus en de verschillende borden, maken dat er veel mogelijkheden zijn. 

Guido schoof bij Bram, Davy en mij aan voor een spelletje Family Business. In dit kaartspel gaan een aantal maffia-families elkaar te lijf door contracten op elkaar uit te spelen, waardoor spelers op een hit-list worden geplaatst. Met 6 spelers op de hit-list begint de gang-war en dan wordt de een na de ander geliquideerd. Dit kan ook wel eens versneld gebeuren als een kaart als de St. Valentine’s day masacre of de Vendetta worden gespeeld. Davy ging wat gezellig van start, door iedereen meteen voor een flink aantal kaarten op de hit-list te plaatsen. Dat werd met veel dank aanvaard en hij kreeg vervolgens dan ook een behoorlijk aantal kaarten op hem terug gespeeld. Guido had veel mazzel met de kaarten en hij wist bij menigeen het aantal kaarten dat op handen was flink terug te brengen. Zelf hield zijn familie behoorlijk stand, totdat duidelijk werd dat we op deze wijze allemaal het onderspit zouden delven. In een gezamenlijke actie werd Guido’s familie uitgedund. Helaas moesten Bram en ik daarbij het leven laten. Het eindspel ging dan ook tussen Guido en Davy en daarbij ging het net even verkeerd voor Guido, zodat Davy nog net met twee familieleden over bleef. 

Aansluitend ging Guido met Joris, Davy en Edwin het spel Axis and Allies 3rd Edition spelen. Guido had dit meegebracht. Davy bericht hierover: “We werden door Guido kort ingeleid in de regels van het spel. In Axis and Allies krijgen de spelers de controle over een van de vijf grootmachten tijdens WOII die zijn verdeeld in 2 kampen: de “Axis” met Japan (Joris) en Duitsland (Moi) en de “Allies” met Rusland (Edwin) en Engeland en de VS (beide gespeeld door Guido). In deze nieuwe editie is de kaart onderverdeeld in meer gebieden en zijn er gelijk verdeeld over de Axis en de Allies 12 veroveringssteden. Besloten werd om voor de minor victory te spelen waarbij de winnaar diegene is die als eerste 8 steden weet te bezetten op het bord (dus 2 extra steden weet te veroveren). Rusland opende het spel en besloot zich gelijk op het front met de Duitsers te richten en met succes....maar Duitsland sloeg echter hard terug en veroverde daarop gelijk Leningrad (een van de Russische overwinningsteden). Toen Japan kort daarop India aanviel leek de strijd snel beslecht maar Engeland weerde zich dapper en sloeg Japan terug. De aanval op Pearl Harbour van Japan was wederom een succes maar de daarop geplande invasie strandde jammerlijk. Ondanks een hoopvolle start voor de Axis begonnen de Allies (met name Engeland en de VS) aan de opbouw van een sterke zeemacht die al snel controle kreeg in de wateren rond Europa (ondanks de speldenprikjes van de Duitse U-boten) en na een geslaagde invasie van de VS in Afrika was de rol van Duitsland op het Afrikaanse continent snel beslecht. Ook in de Stille Oceaan kreeg Japan het steeds moeilijker en ze probeerden zich op het vasteland van Azië te herstellen ten koste van Rusland. Rusland wist ondertussen m.b.v. een Engelse invasievloot Leningrad te veroveren waardoor beide kampen weer gelijk stonden en aangezien een groeiende invasie macht zich ondertussen verzamelde in Engeland leek het tij zich definitief in het voordeel van de Allies te keren. Desondanks wisten de Duitsers zich weer Leningrad in te vechten, maar het werd ondertussen ook al laat en besloten werd om de invasie in West-Europa tot slot te spelen.....en ondanks dappere pogingen van Duitsland wisten de Allies voet aan land te zetten. Ondanks de gelijke stand in overwinningssteden waren de Allies nu wel duidelijk op de winnnende hand. Mijn eerste indrukken van dit spel zijn zeer positief en ik wil het zeker nog wel een paar keer spelen. Volgens Guido (de ervaren A&A man) is het spel nu ook beter uitgebalanceerd dan de eerdere editie. Enkel punten van kritiek zijn de wel erg kleine gebiedsvelden (spelbord had wat groter uitgevoerd mogen worden) waardoor de zwaarste klappen vielen als je probeerde eenheden op het bord te (ver)plaatsen. Maar al met al mag Guido dit spel zeker vaker meenemen.” 

Tijdens de vakantie in Napels enkele dagen voor deze spelavond hadden Tamara en ik een aantal keren Titus gespeeld van Uwe Rosenberg. Dat was ons goed bevallen. Aangezien Iris, Evertjan, Bram het spel niet kenden, werd besloten om dit uit te proberen. In Titus zijn er kaarten met munten aan de voorzijde en achterzijde van de kaart. Doel is dat de spelers een oplopend rijtje van vier kaarten zien te verzamelen, waarvoor ze punten krijgen. Hiertoe kunnen ze kaarten van een trekstapel nemen of kaarten van een ander wegpakken. Als je een kaart van een ander wegneemt, dan moet de kaart worden omgedraaid, zodat de waarde van de achterkant van de kaart boven komt te liggen. De waarde van de achterzijde van de kaart kan echter tot +2 of –2 verschillen ten opzichte van de waarde aan de voorkant van de kaart. Ik verzorgde de uitleg en slaagde er niet helemaal in om het concept helemaal goed over te brengen. Dat was ook niet helemaal vreemd, want Tamara en ik waren ook drie keer bezig geweest met het spel eer dat we het helemaal begrepen. Dus gaandeweg het spel werd er nog het één en ander nader verklaard, hetgeen enige hilarische opmerkingen over het aanpassen van de spelregels gedurende het spel tot gevolg had. Aan het einde van het spel was het concept van Titus voor iedereen duidelijk en besloten werd om het nog een keer te spelen. Er werd nu heet gewogen gespeeld en alle opties werden uitgeprobeerd. Door pech met de kaarten verliep het spel voor mij niet zo gunstig. Bram en Evertjan zaten meer in de mazzelhoek en haalden vrij veel punten binnen. Na afloop werd Titus beoordeeld als een interessant spelletje met vrij veel mogelijkheden. 

Titus en Puerto Rico waren vrijwel gelijktijdig klaar en Iris, Peter, Rob, Evertjan, Bram en ik besloten om de racebaan van Carabande uit te zetten. Henryk en Jonathan besloten naar huis te gaan, hoewel Jonathan nog wel even had willen blijven voor Carabande. In Carabande is er een racebaan van hout, met enkele schijven die raceauto’s voorstellen. De spelers racen over het parcours door de schijven vooruit te schieten met hun vingers. Dit heeft nogal eens tot gevolg dat auto’s naast de baan komen te liggen of op hun kop terecht komen, hetgeen dan leidt tot een rondje wachten. Iris had eerder niet zulke goede ervaringen met Carabande, maar het feit dat ze mocht beginnen en daarna meteen de leiding in het spel nam maakte veel goed. Peter ging meteen fel van start en schoot de steen vijf baandelen verder. Daarna kwam hij echter in een positie terecht waardoor hij veel achterstand opliep en binnen no time lag hij achter aan het veld. Na de eerste ronde kwamen de auto’s in het bochtige deel van het circuit weer aardig bij elkaar te liggen en na enige duw- en trekwerk ontpopte Iris zich als de koningin van het circuit en de rest volgde in haar uitlaatgassen. Samen met Iris, Peter en Bram werd besloten ter afsluiting van de avond nog Metro te spelen. In Metro gaat het om het aanleggen van metrolijnen in Parijs en hoe langer de lijn is, hoe meer punten je ervoor krijgt. Na een korte uitleg van mijn kant gingen we van start met het aanleggen van de eerste spoorlijntjes. Doordat we met een kleine groep spelers waren konden een aantal lijnen al in het begin van het spel redelijk lang worden. Nadat Peter werd halverwege het spel door zijn vrouw opgehaald, werd het spel door ons drieën voortgezet. De lange banen namen toen ongekende vormen aan en 17 punten voor een baan waren geen uitzondering. Uiteindelijk streden Bram en Iris om de eerste plaats. 

Helaas moest Axis and Allies nog tijdens het lopende spel worden beëindigd, omdat het al na middernacht was en de meeste spelers toch weer moesten werken op donderdag. Verschillende mensen gaven nog aan zaterdag naar Scratch Game te komen en vervolgens heb ik nog een aantal mensen naar huis gebracht, alvorens om 0.45uur zelf in mijn koffertje te kruipen. De volgende spelavond in het Denksportcentrum (Robijnstraat 4, Leiden) staat gepland voor 28 april

Spelgroep Phoenix overzicht
Naar boven / Naar menu

Spelmagazijnby Ronald Hoekstra - 2004