Spelmagazijn > Nederlands > Menu > Spellensessies > Phoenix 2004.1

Titel (5K) Spellensessies
Phoenix 2004.1

- Spellensessies van de spelgroep Phoenix uit Leiden, geschreven door Armand -

Spelgroep Phoenix is een los/vaste groep van liefhebbers van spellen (bord- en kaartspellen, roleplaying games), die graag samen spelen en zich inzetten voor de promotie van spellen in een meer algemeen verband. Ze streven ernaar het nieuwste als eerste te brengen onder de spellenliefhebbers in het grotere verband buiten hun eigen spelgroep. Hiertoe heeft Phoenix exclusieve afspraken met spellenfabrikanten waardoor zij verschillende spellen als eerste krijgen en deze promoten op de Ducosim Spellenbeurs, het Spellenspektakel en andere activiteiten in de spellenwereld. Daarnaast worden vanuit Phoenix ook spellen ontworpen en vertaald.

30 maart 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was een wat rustige spelavond met 13 spelers. Dat heeft waarschijnlijk gelegen aan een communicatiefoutje. Na de reminder waarbij werd aangekondigd dat er geroleplayed zou worden, zijn er van meerdere kanten signalen gekomen dat men in de veronderstelling was dat er enkel een role-playing game (RPG) zou worden gedaan. Kennelijk een misverstand, want uiteraard zijn er ook bordspellen gespeeld. Maar bij deze voor een ieder, speel mee met wat je leuk vindt. Er is aanbod voor een ieder en de optie om een keer mee te doen met een RPG is slechts een keuze die je kunt maken. Alles mag, maar niets hoeft. Toch liet ook deze avond een tweetal gezichten zien die nieuw waren bij Phoenix. Joris was helemaal nieuw. Mirjam was bekend uit het Duivelsei. Het verslag is dit keer een compilatie van bijdragen van Tamara, Edwin, Evertjan en mijzelf.

Na het eten werd op zolder door Mirjam, Iris, Klaas, Evert-Jan, Davy en Anita een begin gemaakt met het spel Temptations en in de keuken werd onder leiding van Guido gestart met een RPG. In Temptations is het de bedoeling om rijtjes dobbelstenen op het spelbord vol te krijgen - of juist niet! Sommige rijtjes leveren namelijk pluspunten op voor degene die haar volmaakt, andere leveren juist minpunten op. Als je aan de beurt bent, gooi je met je resterende dobbelstenen.Je bent verplicht om, indien mogelijk, minstens 1 dobbelsteen op het bord te plaatsen. Hierdoor ben je soms gedwongen om een rijtje dat minpunten oplevert vol te maken. Het spel was een luchtig begin van de avond. Voor sommigen was het echter een iets te luchtig begin, getuige kreten als "is er al iemand boven de 400 punten, dan kunnen we iets anders gaan doen". Het spel werd uiteindelijk ex aequo gewonnen door Mirjam en Davy. Klaas had duidelijk meer geluk in de liefde, aangezien hij aan het einde maar net boven het aantal punten uitkwam dan waarmee hij begon. 

In de keuken werd gestart met de RPG met Guido als spelleider. In een RPG zijn de spelers karakters die zich bewegen in een achtergrond verhaal dat door een spelleider wordt opgezet. Guido had gekozen voor de nacht van 5 juni 1944 in Normandië, de nacht voorafgaande aan D-day. Als parachutisten van een speciale eenheid werden we uit een vliegtuig gezet in onbekend gebied, samen met een tweetal containers met materialen. Onze missie: een gebied afbakenen van een vierkante kilometer om een luchtlanding met zweefvliegtuigen mogelijk te maken. Edwin meldt hierover: Sgt. John Smith, aka ikzelf, werd gekozen tot squad leader, Bram werd onze sniper met nachtvisie, Armand nam de rol op zich van hospik met pacifistische neigingen, Joris, ich bin ein soldat, werd een nogal suicidale soldaat en Daan werd onze trigger happy machine gunner. Een fraai stelletje dus... Nadat we spullen hadden ingepakt in onze rugzakken, Daan z’n schone ondergoed in een drop container te hebben ingepakt en het bepalen wat er nog meer mee zou gaan in de container, waren we klaar om gedropt te worden. Bij de landing midden in de nacht bleek dat Sgt Smith in een boom terecht was gekomen, Daan op iets hard en houterigs was geland, en Joris midden in een veld met palen, prikkeldraad en manshoog onkruid terecht was gekomen. De containers waren redelijk in de buurt geland, eentje vlak bij Joris in hetzelfde veld en dankzij de harde wind belande de tweede container in een boom. Vooral de container in het veld zou, ondanks de serieuze toon van het scenario, voor de nodige hilariteit en naar later bleek ook veel knaleffecten zorgen. Nadat Daan was opgestaan zag hij dat het houten ding een bord was met een doodshoofd en (aangezien hij als domme GI geen Duits kende) letters die de woorden 'Achtung: Minen' vormden. Joris, had besloten om naar de container in het veld te lopen, echter na 3 passen hoorde hij een klik onder zich en na wat gegraaf zag hij een fraai rond metalen ding onder zijn voet... Aangezien hij dit ding herkende uit de opleiding als een mijn, probeerde hij zo goed en zo kwaad mogelijk het ding onschadelijk te maken, met een luide knal en de eerste sterfgeval als gevolg. Joris kreeg vervolgens de rol van scout toebedeeld, een Indiaan met een liefde voor Duitse scalpen, die in zijn uitrusting een Tomahawk (de bijl, niet de raket) mee gesmokkeld had. Nadat we de Sgt uit de boom hadden gehaald en de eerst container met een luide dreun op de grond terecht was gekomen, werden we verrast met een 'Was war das Fritz?', oei een patrouille! Onze indiaan werd vooruit gestuurd om te kijken wat er was, terwijl de rest stelling nam om een eventuele aanval af te slaan. Helaas, onze Indiaan bleek een Herder, Max, tegen te zijn gekomen, en het leek hem wel een aardig idee om daar een scalp van te nemen. Op het moment dat hij een voet zette op de weg, werd hij beschoten en geraakt, waarna de hond besloot om het werk af te maken. Onze trigger happy machine gunner, besloot op dat moment het vuur te openen, de hond werd terug geroepen en kon de hospik zijn werk doen om de indiaan op te lappen. Intussen had onze sniper een brandende peuk gezien en een schot later was de ongelukkige roker voorgoed van zijn verslaving af geholpen. De 2e container, in het mijnveld, bleek de meeste spullen te bevatten die we nodig hadden om de landingsbaan aan te geven. Duh! Onze indiaan werd opgelapt en als expert sluiper kreeg hij de opdracht het mijnveld te verkennen om een pad te creëren om bij de container te komen. Halverwege de container bleek dat hij beter was in sluipen, dan mijnen ontdekken en daar eindigde abrupt Joris z'n tweede karakter. Intussen hadden we een geschikt veldje gevonden, een schuur met balen hooi en 7 koeien die in het weiland naast 3 hoge bomen stonden. Onze pacifist kwam op het idee om de koeien te gebruiken om een pad te creëren door het mijnenveld naar de 2e container. Samen met de gunner joeg hij de koeien het mijnenveld in, een knal later sloegen de koeien op hol en kwam ook dit plannetje niet helemaal uit. Toen ook dit plannetje mislukte, werd besloten om de balen hooi uit de schuur te gebruiken om de landingbaan aan te geven, en tot onze grote verbazing kwam uit een sloot nabij het veld een engineer, Joris III, te voorschijn die bij de landing bewusteloos was geraakt. Hij wist met behulp van explosieven de bomen op te blazen, en dankzij zijn handigheid met mijnen wist hij een pad te creëren naar de 2e container. Snel werd besloten, om de lampen uit te zetten aan de rand en te verzamelen bij Bram om vanaf dat punt het veld te beveiligen. We waren nauwelijks klaar, toen er motorgeronk klonk, en daar kwamen de Duitse versterkingen aan, in twee halftracks met infanterie. Sgt Smith bracht de bazooka in stelling, maar de halftracks bleven net buiten het bereik stil staan en begonnen lukraak de bosjes naast de weg in te schieten. Nadat de APC's hun infanterie hadden uitgeladen rukten ze al schietend op, binnen het bereik van de bazooka... Sgt Smith vuurde en wist de zwaarst bewapende van de twee uit te schakelen. De 2e APC gaf gas en probeerde dicht bij onze stelling te komen. Intussen werden we vanaf twee kanten onder vuur genomen en op het moment dat Sgt Smith zich afvroeg of hij zijn handgranaten bij zich had, plofte er iets bij zijn voeten neer. Zonder na te denken pakte hij het ding op en zond 'm retour afzender. De afzender was hier niet blij mee. De Duitsers besloten op dat moment de aanval in te zetten, en met een salvo uit z'n Thompson wist Sgt Smith een aantal uit te schakelen. Na afloop werd hij geciteerd 'I love it when a plan comes together' te hebben gezegd, maar hij beweerde dat dit niet kon aangezien hij net een sigaar had opgestoken. De Duitsers besloten zich terug te trekken. Onze machinegunner, die de flanken afdekte, vond dat het tijd werd voor een Rambo actie en ging al schietend uit de heup voorwaarts. Hij wist met zijn actie de verbaasde Duitse soldaten te verassen en zelfs te raken. Intussen kwamen de eerste zweefvliegtuigen aan en deze werden door de overgebleven APC en de Duitse infanteristen onder vuur genomen. Sgt Smith had inmiddels de bazooka herladen en velde met een schot het lot van de tweede APC. De Duitse infanteristen besloten op dat moment dat elke vervolg actie zinloos was en trokken zich snel terug. (…)” 

Op zolder hielden ondertussen hele andere perikelen de gemoederen bezig. Na Temptation werd de groep opgesplitst. Davy, Evert-Jan, Iris en Klaas gingen Die Haendler von Genua doen en Mirjam, Anita en Tamara gingen met Finstere Flure aan de slag. Finstere Flure is een racespel waarbij je jouw mannetjes van de ene kant van het bord naar de andere kant van het bord wilt laten lopen. Er is echter een spelbreker in de vorm van een monster dat na elke ronde een rondje loopt om te zien of hij nog wat mannetjes kan verschalken. Het monster loopt, afhankelijk van het kaartje dat daarvoor getrokken wordt, een aantal stappen (variërend van 5 tot 11 stappen) of totdat er één of twee doden zijn gevallen. 

Tamara meldt hierover:"Het spel leverde een hoop hilariteit op, zeker wanneer je je veilig waant achter een steen en het monster om de steen heen blijkt te lopen en je mannetje alsnog wordt gedood. Of wanneer het monster moet lopen totdat hij één mannetje heeft gedood en blijkt dat hij uiteindelijk toch dat mannetje dat veilig de overkant leek te halen, uiteindelijk na meer dan 20 stappen toch doodt. [Spelmagazijn: Dat kan niet kloppen, want het monster loopt altijd maar maximaal 20 stappen.] Geen van de spelers is het gelukt om ook maar één mannetje aan de overkant te krijgen. Dit heeft ook te maken met het feit dat we dit spel met slechts 3 spelers speelden. Je bent dan veel vlotter de pisang dan wanneer er met meer spelers wordt gespeeld."

Over Die Haendler von Genua schrijft Evertjan:.”Dit is een spel waar de spelers als handelaren van Genua proberen om zo veel mogelijk geld te verdienen. In een ronde mag elke speler de handelaar 1 maal laten bewegen. Dit bewegen bepaalt welke acties mogelijk zijn. Aangezien elke speler in een beurt maar een actie mag doen, wordt er over de overige acties onderhandeld. Zodra echter iemand biedt op een actie dan moet die actie uitgevoerd worden. Ik wilde het spel vooral spelen omdat ik wel wist hoe het spel ging maar niet of ik het leuk vond of inzicht had in /wat de beste win tactiek was. Het was dan ook een heel verhelderend spel. In de voorgaande spellen die ik gespeeld had werd er vooral zo laag mogelijk geboden en was het dus vooral de zaak om zoveel mogelijk acties te verkopen. In dit spel werd er echter meer dan het laagste mogelijke bod geboden, wat een stuk aardiger is. Wat naar mijn idee echter nog niet erg op gang kwam was het bieden van goederen in plaats van geld. Spelers mogen namelijk niet alleen geld gebruiken bij het bieden maar ook alle andere tastbare onderdelen die ze hebben (en die bij het spel horen). Ook aardig was het om te zien dat alle privileges niet bij een persoon terecht kwamen (privileges zijn kaarten die je kan krijgen als actie. Aan het eind van het spel krijg je geld voor de privileges die je hebt waarbij je meer geld krijgt als ze op elkaar aansluiten). Tenslotte was het wel aardig om te zien dat de drie spelers die het al vaker gedaan hadden qua score erg dicht bij elkaar zaten (verschil van 10 of 20 geldeenheden (waarbij 5 geldeenheden de laagste waarde is die je kan krijgen)), terwijl ze toch heel verschillende tactieken hadden. Een van hen heeft tijdens het spel vaak 2 acties per beurt gespeeld en bood ook vaak erg hoog. Terwijl een ander zorgde dat hij alle claim fiches op het bord had liggen (claim fiches zijn fiches waarmee je een actie claimt. Je krijgt dan geld als een ander hem uitvoert en aan het eind leveren ze ook geld op).Al met al was het een leuk spel en zeker voor herhaling vatbaar.” 

Mirjam, Anita en Tamara speelden vervolgens het spel Montgolfiere. Dit spel over luchtballonnen is een licht kaartspel. De spelers moeten proberen door middel van het uitspelen van kaarten om op het bord met hun luchtballon de maan (het laatste vakje) te bereiken. Tamara schrijft hierover: "Er zijn kaarten met ballastzakjes met verschillende waardes en er zijn speciale kaarten als een storm, een enterhaak, een supermotor en slaapgas. We lieten nog een vierde speler meedoen, een dummy. De kaarten voor de dummy werden random getrokken. De randomstrategie van de dummy bleek uiteindelijk beter te werken dan de keuzes van de 3 overige spelers, want de dummy kwam als eerste bij de maan uit." Het werd tijd voor iets meer hersenactiviteit. Tamara, Mirjam en Anita besloten Rumis uit te proberen. De spelers krijgen een soort Tetrisachtige blokken, die ze op een klein spelbord moeten proberen te plaatsen. Je mag alleen aanleggen aan je eigen kleur en je moet rekening houden met de beperkingen die op het bord staan qua hoogte van het bouwwerk dat op het bord ontstaat. Halverwege het spel leek Anita's positie hopeloos te zijn. Maar door een handige zet en doordat Tamara en Mirjam besloten elkaar dwars te gaan zitten en niet meer op Anita letten, wist Anita zich uit haar vrijwel onmogelijk positie te manoeuvreren en kon ze een behoorlijk deel van het spelbord voor zichzelf claimen. Dit leverde haar uiteindelijk de overwinning op. Een spel dat enigszins in het verlengde ligt van Rumis is Blokus. Na Rumis werd door Mirjam, Anita en Tamara dit spel uit de kast gehaald. Ook bij dit spel krijgen de spelers tetris-achtige figuren, die ze op het spelbord proberen te plaatsen. De figuren van Blokus zijn echter 2-D, terwijl de figuren in Rumis 3-D zijn. Omdat we met zijn drieën speelden, deed er een dummyspeler mee die beurtelings door één van de spelers werd bestuurd. Anita en Tamara hadden de meeste last van de dummy, aangezien zij begonnen in de hoeken naast de hoek van de dummy. Mirjam begon in de hoek tegenover de dummy. Voor Mirjam was het daardoor juist belangrijk om de dummy zoveel mogelijk terrein te laten veroveren (gaat ten koste van Anita en Tamara), voor Anita en Tamara gold uiteraard het tegenovergestelde. Tamara leek al gauw geen kant meer op te kunnen, waardoor Anita en Mirjam elkaar probeerden dwars te zitten. Uiteindelijk kon Tamara toch nog op 2 punten doorbreken. Het was niet voldoende voor de uiteindelijke overwinning, want ook Anita kon een verrassende doorbraak forceren om uiteindelijk het spel te winnen. 

In de keuken werd de RPG na de landing van de zweefvliegtuigen verder voortgezet met een nieuwe wending waarbij we werden verzocht om een brug te gaan beschermen in het fantasie-dorpje Ste. Marie Dupont. Van dit dorpje was een plattegrond beschikbaar, maar niet duidelijk was of er Duitsers zaten. We werden echter wel met een jeep met aanhanger en 800 kg explosieven op pad gestuurd. Met alle risico's van dien. Heel voorzichtig werd de weg naar het dorpje en door de straten van het dorpje afgelegd. De spelleiding gaf aan dat er midden in het dorpje ineens werd geschoten. Ondanks het schieten hoorden we maar geen kogels voorbij komen en dat was aanleiding voor enige verbazing. In het verdere verloop werd duidelijk dat de Duitsers in de veronderstelling waren dat het slechts een oefening betrof en dus werd er geschoten met oefenpatronen. Dat er aan hun kant doden vielen wekte dus enige verbazing. Na nog wat verdere schermutselingen werd de brug in Ste Marie Dupont ingenomen. Hierna werd het verhaal afgesloten en volgde er nog een kleine nabespreking over alle verwachte of onverwachte ontwikkelingen. 

Edwin schrijft over de RPG: “Guido was een meestervolle verhaalverteller, met zeer veel kennis op het gebied van WWII, gaf ons hints en tips waar nodig, maar liet ons lekker aan klooien om onze opdracht uit te voeren. Hij gaf later toe dat de zet om de koeien het mijnveld in te jagen, niet iets was wat hij had voorzien in zijn verhaal. Hij speelde daar wel handig op in en liet zich niet van de wijs brengen.” 

Als afsluiting van de avond werden de spellen Trans America en Clans gespeeld. Trans America, dat gaat over het leggen van spoorwegen tussen verschillende Amerikaanse steden, werd gespeeld door Mirjam, Joris, Daan, Tamara en Armand. Daan won de eerste ronde glansrijk. Hij bezorgde met name Armand veel minpunten, aangezien die zo'n 12 stukken rails van zijn doel vandaan was. De volgende 2 rondes verliepen voor Armand veel gunstiger, doordat hij in beide rondes als eerste alle steden wist te bereiken en zich daardoor kon handhaven op 12 strafpunten, terwijl de rest langzaam naderbij kwam wat strafpunten betreft. Uiteindelijk wonnen drie spelers ex aequo. 

In Clans gaat het om het bezetten van gebiedjes door het verplaatsen van dorpjes van stammen. Evertjan meldt hierover: “In het eerste spel zaten de scores erg dicht bij elkaar, de winnaar was toen met name diegene die de meeste dorpjes bouwde. Bij het tweede spel was er echter een duidelijke winnaar.” 

Bij het afsluiten van de avond wist onze oudste kat Tom nog net te ontsnappen en pogingen om hem te vangen van enkele bezoekers mislukte. Om 1.00 uur was de KK-kat nog niet boven water, wat hem een nachtje buiten verblijven opleverde. 

De volgende spelavond houden we op (woensdag!) 14 april en dan gaan we naar het Denksportcentrum Leiden, Robijnstraat 4. Ook weer om 19.00 uur.

Spelgroep Phoenix overzicht


16 maart 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was weer een drukbezochte avond met 18 spelers. En wat jammer dat vijf mensen op het laatste moment moesten afzeggen na hun eerdere aanmelding. Want anders waren we stevig de twintig voorbij geschoten. Nu was alleen de salontafel in de woonkamer was nog onbezet, maar verder zaten overal mensen te spelen en ik vond het top! Het leukste compliment kwam van Willem, die mij bij binnenkomst liet weten dat hij erg gelukkig was met ons initiatief en dat hij het altijd zo gezellig vond om te komen. Heerlijk om te horen, want daar doen we het allemaal voor. Als iedereen met plezier heeft gespeeld, dan geeft mij dat een heerlijk gevoel. Nieuw deze avond was Martijn, die na de enthousiaste verhalen van Edwin ook maar eens was komen kijken en zich in het strijdgewoel stortte. Ook mochten we Ronald van Spelmagazijn verwelkomen, die zo goed als "spelfamilie" is, maar nog niet op een Phoenix spelavond was geweest en ten slotte was er Carlijn die een enquête kwam houden voor een afstudeeropdracht voor een eventueel in Nederland te introduceren blad over bordspellen. Met zoveel mensen is het ook niet meer mogelijk om te zien waar iedereen mee bezig is geweest. Dus ook deze keer mocht ik terugvallen op enkele mensen die graag iets kwijt wilde over wat er aan hun tafeltje was gebeurd. Het verslag is deze keer dan ook gemaakt in samenwerking met Tamara, Rob, Davy en Guido. Allemaal weer bedankt voor jullie bijdrage. De quote van de avond komt deze keer voor rekening van Evertjan. Tijdens Lucky Loop riep hij: "En nou ga ik even kinky doen!". Geloof mij, sommige dingen wil je liever niet weten. 

De avond begon met pasta van Tamara en aan tafel zat iedereen gezellig op elkaar gedrukt met een groot bord voor zijn neus. Rob was iets vroeger gekomen zodat hij aan de gesprekken van de eettafel kon deelnemen en met veel plezier werden er alle nieuwtjes omtrent Phoenix en de spellenwereld doorgenomen. Er waren enthousiaste reacties omtrent het thema van Harem, het spel dat afgelopen weekend de Hippodice spellenwedstrijd heeft gewonnen en waarbij de spelers oliesjeiks zijn die indruk moeten maken op de dames, zodat ze vrijwillig toetreden tot de harem van een oliesjeik. Verzorgt de sjeik de dames minder goed, dan gaan ze net zo snel weer weg. Het thema sprak enkele dames minder aan, maar er moest toch erkend worden dat één van de twee ontwerpers van Harem een vrouw was. Na de maaltijd werd een begin gemaakt met de spellen. Op zolder werd begonnen met Lucky Loop en met Oh Wah Ree van Alex Randolph. Oh Wah Ree is een mancala-variant, die geschikt is voor 3 en 4 personen. Dit in tegenstelling tot de meeste Mancala-spellen die voor twee sepelers zijn. Mancala spellen zijn herkenbaar aan steentjes, boontjes of kraaltjes die in de kuiltjes worden gezaaid. Rob bericht over Oh Wah Ree: "Na het uitleggen van de spelregels werd vlot gestart. Helaas wisten we niet wat nou goede zetten waren en in het begin bleef het een beetje aftasten naar een goede strategie. Al vlot bleek dat ik, als de meest ervaren mancala speler, het meest onder druk kwam te staan en uiteindelijk werd ik als eerste er uit gespeeld. Johannes had een spelregel gemist en zag zeer gefrustreerd zijn tactiek in rook opgaan. Samen met Bram bleek hij nog het meest in staat Guido te volgen, die bijna de helft van de kuiltjes wist te veroveren. De conclusies waren dat het een lastig spel is om op lange termijn door te rekenen en als er eenmaal een of meer kuiltjes zijn geslagen, is de keus om te spelen steeds beperkter en is het moeilijk om nog terug te komen in het spel." Bij Lucky Loop waren ondertussen Tamara, Iris, Willem en Evert-Jan aangeschoven. Tamara meldt hierover: "Lucky Loop is een dobbelspel, dat gaat over het uitvoeren van een reeks van 3 vluchtelementen met een zweefvliegtuigje. De elementen kunnen bijvoorbeeld loopings of rolls zijn. Ze staan afgebeeld op kaarten. Op deze kaarten staan naast de soort manoeuvre ook de moeilijkheidsgraad (aantal dobbelogen dat je moet gooien om de manoevre te halen) en het aantal punten dat je krijgt voor precies gooien van de moeilijkheidsgraad (veel) of over de moeilijkheidsgraad heengaan (minder). Iedere reeks met succesvol uitgevoerde vluchtelementen levert punten op. Hoe moeilijker de reeks, hoe meer punten. Verder is er de mogelijkheid om de reeks manoeuvres voortijdig af te breken na de tweede succesvolle manoeuvre. Hiervoor krijgt de speler geen punten, maar een bonusfiche. Dit fiche kan later ingezet worden om bijvoorbeeld een aantal dobbelstenen over te mogen gooien. Na 4 reeksen vluchtelementen is het tijd voor de vrije kür. De totale moeilijkheidsgraad van deze kür ligt vast, maar het aantal kaarten waarmee je deze kur wilt halen, bepaal je zelf. Zodra 1 speler de vrije kür heeft afgerond, wordt de ronde afgespeeld. Degene met de meeste punten wint dan het spel. Zoals gezegd, Lucky Loop is een dobbelspel. Er zitten wel wat strategische keuzes in (wanneer bonusfiche inzetten, wanneer na de tweede manoeuvre ophouden en een bonusfiche verdienen), maar de dobbelstenen zorgen wel voor een behoorlijke geluksfactor. Deze geluksfactor zou niet hinderlijk hoeven zijn, indien het spel maximaal een uurtje duurde. Nu zijn we 2 uur bezig geweest met het spel, en dat is voor een dergelijk spel echt te lang." 

In de keuken was men aan de slag gegaan met El Grande. Davy schrijft hierover: "Klaas, Hendrik, Mirjam en Martijn hadden El Grande uitgezocht om te gaan spelen. Daar de spelers eerst nog druk doende waren hun enquête in te vullen kon ik mooi het laatste plaatje aan het speelbord veroveren. In El Grande probeer je door het plaatsen van de caballeros in verschillende provincies in Spanje je invloed te vergroten die dan worden vertaald naar punten die verschillen per provincie. Na een heldere uitleg van Klaas voor de eerstelingen, begonnen de spelers voortvarend invloed op te eisen in de verschillende gebieden in het Spaanse rijk. Hendrik en Mirjam begonnen hun strijd in Galicië die tot het eind van het spel zou gaan duren. Verder werd Klaas door Hendrik uit Sevilla verwijderd. In het begin ging het dan ook met name voor Klaas minder voorspoedig dan gehoopt en ook Martijn had het zwaar te verduren (maar die had dan ook geen vrienden gemaakt door als allereerste actie alle cabelleros van zijn medespelers uit het hof terug naar de provincie te sturen!) Bij de eerste grote telling waren Mirjam, Hendrik en ik dan ook al een behoorlijk stuk uitgelopen. Dit beeld leek zich gedurende de volgende ronde te versterken totdat Martijn en Klaas “het licht zagen” en wel zeer sterk terug kwamen. Hendrik en ik zaten elkaar dwars in Catalonië, waar de scores waren veranderd en een eerste plaats nu 8 punten opleverde. We werden dan ook zeer snel op het scorespoor gepasseerd. Alleen Mirjam die enkele goede acties had ondernomen (en een stimulerend glas appelsap had gedronken!) wist haar voorsprong te behouden en door als laatste speler voor de tweede telling nog wat kleine subtiele wijzigingen aan te brengen, wist ze deze voorsprong nog iets uit te breiden. Voor de laatste telling wisten de heren dus wat hun taak was om nog een kleine kans op de overwinning te maken, maar alle pogingen ten spijt hield Mirjam het hoofd koel en bleef ver voorop en nadat het volgepropte “el Castille” over de provincies was verdeeld bleek bij de laatste telling dan ook dat Mirjam de glorieuze winnaar was geworden op gepaste afstand gevolg door Martijn, Klaas, ik en Hendrik. Opvallend dat de “rookies” Mirjam en Martijn zich op de eerste twee plaatsen hadden weten te nestelen en de “ervaren(!?)” spelers (Klaas en ik) het nakijken hadden gegeven. Na dit spel dat door iedereen zeer gewaardeerd werd en ook zeker een van de topspelen op de markt is, besloten Mirjam, Hendrik en Klaas naar huis te gaan." 

Samen met Marcel (met naar verluid Engelse kleuren in het kapsel ;-) ) had ik mijzelf weer eens gewaagd aan een partij Go, zeg maar het Japans voor "landje pik". De spelers trachten door middel van het afwisselend zetten van zwarte en witte stenen een gebied te claimen. Stenen van de tegenstander die worden omsingeld zijn hun vrijheid kwijt en worden van het bord afgevoerd. Qua spelregels is het spel enorm eenvoudig, maar de uitwerking van die eenvoud in het spel, maakt het spel enorm complex.  

We speelden op een 19x19-bord, waar we allebei begonnen met het plaatsen van wat stenen om een begin te maken met de vorming van een gebied. Ik deed als eerste een poging om een gebied af te bakenen, door een muur te vormen, maar Marcel wist dit goed te blokkeren. Mijn muur werd uiteindelijk afgebogen en ik kwam in een soort cirkelstructuur te zitten midden op het bord. Marcel wist die cirkel echter behoorlijk in toom te houden. Slechts één keer slaagde ik erin om een start te maken met een tweede gebied dat ten koste ging van gebied dat Marcel had geclaimd. In alle overige situaties werden mijn stenen steeds omsingeld en verloren zij hun vrijheid. De conclusie was na een half uur dat Marcel een veel groter gebied had weten te claimen dan ik en we besloten het spel te beëindigen. Aansluitend aan Oh Wah Ree werd op suggestie van Guido Axis and Allies gespeeld. In Axis and Allies staan de vijf grootmachten uit de Tweede Wereldoorlog tegenover elkaar op een wereldkaart. Startpunt is de situatie van de zomer van 1942. De vraag is of de spelers van de AS-mogendheden in staat zijn om de Geallieerden te verslaan of omgekeerd. Je speelt als het ware vanaf een turning point in history een stuk geschiedenis na. Van Axis and Allies is momenteel een 3rd Revised edition op de markt, maar deze is nog niet volop verkrijgbaar. Guido bericht over het spel: "Omdat de revised edition van Axis & Allies nog niet verkrijgbaar is maar ik wel enthousiast geworden was om nog eens een keertje te spelen hebben we het spel Axis & Allies gespeeld. Tot mijn verbazing blijkt dit spel niet de bekendheid te genieten die het wat mij betreft verdient en zo gingen we dus spelen met 3 mensen die het spel nog nooit gespeeld hadden (Rob - Duitsland, Erwin - Sovjetunie en Johannes - Verenigde Staten), 1 waarvoor het 8 jaar geleden was (Bram - Groot Brittannie) en ikzelf (Japan). Na een korte uitleg en een eerste ronde waarin de nieuwelingen nog wat onwennig waren werd de grand strategy van de Axis al gauw duidelijk: een twee-fronten oorlog tegen de Sovjetunie, die al gauw gereduceerd waren tot een klein gebiedje rond Moskou. In grootse stijl mochten voor de Britten eerst al hun bondgenoten dapper sterven en bleven de Russen in de kou staan, zodat de Duitsers Moskou in konden nemen nadat eerst de Russische legers in de Caucasus en in het verre oosten door de Duitsers resp. de Japanners waren "geneutraliseerd". Een laatste dappere poging van de Amerikanen om de Japanse vloot rond Japan tot zinken te brengen werd verijdeld door de kunde en slagvaardigheid van de Keizerlijke Marine, waarop er besloten werd het spel te beëindigen en de Axis tot winnaar uit te roepen." 

In aansluiting op Go gingen Marcel en ik samen met Ronald aan de slag met Spectrangle van Jumbo. Op een driehoekig bordje mogen de spelers om beurten een driehoekige steen neerleggen, welke drie verschillende kleuren kan bevatten. Daarbij is de waardering ondermeer afhankelijk van het aantal vlakken waarmee de driehoek wordt aangesloten aan de rest van het speelveld en van de waarde van de plek op het speelveld. Het handig neerleggen van een steen heeft tot gevolg dat er een mate van vermenigvuldigen plaatsvindt van de waarde van de steen. Qua concept heeft het spel wel wat van Triominos, maar dan binnen de begrenzing van een driehoek. Triominos biedt wat dat aangaat meer mogelijkheden. In het spel gingen Ronald en Marcel flink aan de leiding doordat zij het geluk hadden een aantal stevige bonussen binnen te halen, maar tegen het einde van het spel had ik het voordeel dat ik nog drie stenen kon neerleggen, daar waar zij hun speelstukken niet meer kwijt konden. Dat leverde nog wat extra score op voor mij en enkele strafpunten voor Ronald en Marcel, waardoor Ronald het spel won en ik uiteindelijk tweede werd voor Marcel. 

Vervolgens gingen we met ons drieën Hekla spelen. Dit abstracte spel dat Marcel had meegenomen, vergde erg veel denkwerk en enige eerdere ervaring met het spel was ook wel gewenst. Daar waren met name Marcel en in mindere mate Ronald in het voordeel. Ook speelde mijn vermoeidheid en het feit dat ik na vijf minuten mondelinge speluitleg vaak absoluut niet meer begrijp waarover wordt gepraat mij enige parten. Waar het bij Hekla om gaat is dat je de speelstukken naast elkaar op drie velden weet te krijgen in een horizontale of een verticale lijn. Lukt je dat en de waarde van de speelstukken samen is 8 punten of meer, dan levert dit een score op. Ik vond het een moeilijk te doorgronden spel dat veel meer inzicht vroeg dan ik had gedacht en wat ik zeker nog een tweede en derde keer zou moeten uitproberen om de speeltechniek te doorgronden. Nodeloos om te zeggen dat de uitslag van het spel gerelateerd was aan de ervaring... 

Na beëindiging van El Grande sloten Klaas en Davy zich aan bij Marcel, Ronald en mij aan om nog een spelletje Metro te spelen. In Metro gaat het om het aanleggen van metrolijnen in Parijs en hoe langer de lijn is, hoe meer punten je ervoor krijgt. Alle spelers waren in dit spel zeer ervaren en vanaf het begin was duidelijk dat niemand de ander iets gunde. Het was dus een beetje afhankelijk van het geluk of er een lange metroverbinding tot stand kwam. Veel ruimte was er daarvoor niet, want al heel snel werden metrolijnen afgebogen naar stations, waarna ze gewaardeerd moesten worden. Lijnen die slechts twee of driepunten opleverden voerden de boventoon en ik had de mazzel dat ik op een zeker moment net het centrum van het bord wist te bereiken, waardoor mijn score op de betreffende lijn werd verdubbeld en ik vooraan op de scorelijst kwam te staan. Edwin zat echter qua score niet ver achter mij en hij kreeg het nog net voor elkaar om mij van een paar puntjes extra af te houden door een spoorlijn bijzonder ongunstig voor mij neer te leggen. Uiteindelijk mocht hem dat toch niet baten en kon ik het spel met slechts één punt meer afsluiten. Klaas, Davy, Marcel en Ronald besloten na Metro dat het tijd was om naar huis te gaan en daarop besloot ik maar eens te kijken hoe het op zolder was. Daar waren nog enkele mensen die zich nog aan een nieuw spel wilde wagen. 

Rob stelde voor om een nog naamloze variant van Mancala te spelen, die hij zelf heeft bedacht. Rob bericht hierover: "Al tijdens de uitleg kwam ik er achter dat het spel niet klopte en in plaats van single lap werd besloten relay sowing toe te passen. Dat bleek flink in het voordeel van het spel te werken. Ook hier was het weer aftasten naar een goede strategie. Tot verbazing van mijzelf werd Evert-Jan de winnaar van dit spel. Als één van de ‘vlekjes’ hebben we geconcludeerd dat de kuiltjes in de binnenste ring een beetje ‘buitenspel’ blijven liggen. Dat wordt dus zoeken naar een subtiele oplossing. Voor mij was het een geslaagd experiment: ik heb veel meningen ingewonnen om te verwerken in een artikel over Mancala-varianten in het Abstract games Magazine en ik heb nu al zin om betere varianten te verzinnen … Dank voor iedereen die heeft meegedaan!" Ondertussen liet Edwin zich door Guido instrueren over Battlecry, een tweepersoons wargame of de Amerikaanse burgeroorlog met miniaturen. Er was gekozen voor een eenvoudig scenario, omdat het voor Edwin de eerste kennismaking was. Guido had op basis van ervaring met het spel een behoorlijk tactisch voordeel en kon daardoor Edwin gemakkelijk ontdoen van zijn artillerie en ook met zijn cavalerie wist hij Edwin flink schade toe te brengen. Afijn, ik verwacht dat Edwin op één van de komende spelavonden aangaande dit spel nog wel een keer zijn revanche wil halen op Guido. Aan het einde van de spelavond heb ik nog een aantal mensen met de auto naar het station gebracht, zodat men weer naar Delft, Den Haag en Amsterdam kon reizen. In de auto werden er al weer plannen gesmeed voor de volgende spelavond. Die gepland staat voor 30 maart. Dat is dan waarschijnlijk de laatste spelavond bij ons thuis en daarna volgt de overstap naar het zaaltje. Maar meer informatie daarover volgt nog.

Spelgroep Phoenix overzicht


2 maart 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het verslag is deze keer in een wat andere vorm en daardoor ook iets later dan jullie gewend zijn. Ik was niet in de gelegenheid om de sfeer aan alle tafels te proeven en dus hebben Evertjan en Edwin mij bijgestaan met hun bijdragen. Waarvoor mijn dank! Ze zijn verwerkt in de onderstaande tekst.

Met vijftien personen was het weer gezellig druk deze keer. De twee man meer ten opzichte van vorige keer deden wonderen. Boze tongen ;-) suggereren dat ik deze keer echt niet ontkom aan de quote van de spelavond, doordat ik op Birgit haar mededeling dat ze nog niet wist wat ze moest worden na haar studie reageerde met de mededeling, dat ze dan nog altijd kon overwegen om moeder te worden. Voor mij geen reden om in de quote-lijst te worden opgenomen, maar blijkbaar wordt hier ook wel anders over gedacht. De avond begon wat verlaat doordat Tamara en ik allebei later dan gepland thuis waren van ons werk. Hierdoor gingen de voorbereidingen van de traditionele gezamenlijke maaltijd voorafgaande aan de spelavond wat later dan gepland van start. Met assistentie van Guido (vakkundig op het gebied van komkommers en uien) en Birgit (ervaring opdoende met uien) werden de voorbereidingen getroffen voor de geplande taco's, die omstreeks 18.40 uur toch nog hun weg aanvaarden naar de hongerige magen. Inmiddels was het gezelschap van eters al versterkt met Rob, die kwam voor de spellen. Vlak voor 19.00 uur kwamen Priscilla en Jan binnen wandelen, als nieuwe gasten .

Terwijl de eters de voorbereidingen waren aan het treffen voor het dessert, liep het ineens storm bij de voordeur. De groep die zat te wachten werd daardoor zo groot dat maar werd besloten om vast met een spel van start te gaan, in afwachting van de eters. Ze gingen onder leiding van Rob op zolder van start met Banana Republic van Doris und Frank Spiele. Edwin schrijft hierover: "Na een korte uitleg gingen we aan de slag om te proberen de belangrijke kiesmannen om te kopen voor ons doel, namelijk de meeste stemmen 'behalen' om zo 'el presidente' te worden. Je kan kiesmannen voor je winnen met bananen dollars en the real thing, US dollars, in verschillende coupures. Naast de dollars heb je ook een killer en een bodyguard in je hand, uitleg lijkt me overbodig. Tenslotte heb je een verslaggever kaart. De verslaggever kan omkooppraktijken door buitenlandse mogendheden aan het licht brengen, waardoor de US dollars niets meer waard zijn. Je legt dus je 'bijdrage' gedekt bij een kiesman, je hebt dan vervolgens de mogelijkheid om de kiesman (voor jezelf) te bekijken, of om de kaarten die bij de kiesman liggen te bekijken. Jan probeerde door middel van een raadselachtige tactiek de aandacht van alle spelers bij een kiesman te trekken, en dat lukte hem goed, want naast een hele stapel (bananen en US) dollars, waren er ook 2 killers op af gestuurd, die korte metten maakte met deze kiesman.Uiteindelijk kwam ik als winnaar uit de bus, omdat ik een reporter speelde op een van z'n twee omgekochte kiesmannen. Deze kiesman was met veel US dollars 'gesponsord' door de anderen, waardoor ik 8000 bananen dollars de kiesman in de knip had."

Na beëindiging van de maaltijd waren de anderen ook op zoek gegaan naar een spel. In de keuken gingen we met mijn groep van start met Medina.De tweede zoldergroep had wat moeite met het vinden van een spel. Er werd gedacht aan Die Siedler von Nürnberg, maar niemand wist de regels precies. Na veel gezoek werdt uiteindelijk toch maar gekozen Kolonisten van Catan met de steden en ridders-uitbereiding

In Medina bouw je een woestijnstadje op door er paleizen in te bouwen, binnen bepaalde restricties. Van de vier kleuren paleizen, mag er per kleur tegelijkertijd telkens maar één in aanbouw zijn. Een nieuw paleis in dezelfde kleur mag pas worden gebouwd, als het vorige paleis is afgebouwd en je streeft daarbij naar het grootste paleis. Je bouwt een paleis niet voor jezelf, maar met elkaar en het paleis is van degene die er als eerste een dak op weet te zetten.Tussen de paleizen moet steeds minimaal een straat lopen en daardoor ontstaat er op het speelveld gaandeweg een ruimteprobleem. De straten bieden weer ruimte voor wandelaars en die kunnen maken dat je meer punten krijgt voor een paleis.

Voor Birgit en Anita was Medina nieuw en na de uitleg vroegen zij zich af wat het probleem zou gaan worden in een spel waar je steeds maar twee stukken op het bord mag zetten. Doordat de restricties van het bouwen nog niet konden worden overzien, was de lol van het spel niet helemaal in te schatten. Maar gaandeweg werd duidelijk waar het probleem zat. Waar Anita aanvankelijk zat te mokken dat iedereen paleizen van haar was aan het afpikken, werd ze gaandeweg het spel steeds meer bedreven in het invullen van de beperkte ruimte. En nadat ik voor Birgit een paleis zodanig had ingebouwd dat er nauwelijks meer uitbreidingsmogelijkheden waren, werd haar duidelijk dat die opzet voortgang behoefde, waarna twee paleizen van Tamara en mij op een pijnlijke wijze zodanig werden vastgezet dat er geen enkel vak meer beschikbaar was voor verdere uitbouw. Tamara was enthousiast begonnen met het aanleggen van een wandelroute langs haar paleis en Birgit en Anita sloten daar vlug op aan toen ze doorkregen dat Tamara met de wandelaars haar paleizen wel erg enthousiast was aan het bezoeken. Wat men niet door had gehad, was dat ik gaandeweg het spel telkens als er een paleis was afgebouwd gauw weer met een nieuw paleis in een zelfde kleur was begonnen op een minder geschikte plek op het bord. Hierdoor had ik veel stenen op het bord kunnen plaatsen, die anderen als gevolg van het feit dat ze bepaalde paleizen niet meer mochten bouwen in de doos hadden moeten laten verdwijnen. Resultaat was dat toen Anita, Birgit en Tamara al hun stenen kwijt waren, ik toen nog vijf speelstukken over had, waardoor ik al mijn paleizen nog net even kon laten aansluiten op de stadsmuren, hetgeen veel bonuspunten opleverde en niet geheel ongelukkig was voor het eindresultaat.

Evertjan meldt over het verloop van Catan met steden en ridders: "Terwijl we bezig waren met de voorbereidingen voor het spel schoven Daan en Davy aan. Na een uitleg van het spel werd er gestart. Voor de aankomst van de barbaren deed iedereen wat anders. Opvallend was echter het tekort aan graan. Nadat de barbaren aangekomen waren bleken twee spelers hun steden verloren te hebben. Het spel was wel aardig maar op een gegeven moment hadden een aantal spelers het toch wel gezien. Het spel is in principe gewoon Catan maar het duurt wat langer en je kunt meer dingen bouwen. Toch vond ik het een leuk spel. Ik denk alleen dat je het niet met zes spelers moet spelen. Misschien is vijf ook te veel. Aansluitend gingen Guido en Daan Battle Cry spelen en gingen de overige spelers van start met San Juan."

Inmiddels was Banana Republic verruild voor El Grande, een spel dat zich afspeelt in Spanje en waar de spelers controle over de Spaanse provincies proberen te verwerven. Uit het verslag van Edwin hierover: "Klaas en Rob kenden het spel al wel, en na een korte uitleg begonnen we. Er ontspon zich een strijd op meerdere fronten tussen Klaas en Rob in het midden van het bord, bij oud en nieuw Castilië. Priscilla en Jan vochten het uit in Baskenland en Catalonië, terwijl Edwin z'n thuisprovincie Aragon met hand en tand trachtte te verdedigen en met Klaas in de clinch lag om Valencia. Na de eerste telronde, lag Klaas ver voor op de rest. Tijdens het middenspel, werd duidelijk dat de nieuwkomers geleerd hadden van de fouten in het begin en nu dus ook probeerden op de juiste momenten de beste biedkaarten te spelen om zodoende, in de laatste ronde voor het tellen het bieden te openen en de beste kaart te kunnen pakken. Er ontspon zich een prachtige strijd op alle fronten, waarbij de balans in de provincies na de beurt van een speler kompleet omgegooid kon zijn. Er werd ook goed gebruik gemaakt van El Castille, en deze geheime voorraad caballero's werd dan ook gebruikt voor een aantal verrassingsaanvallen op provincies. 

Na de tweede telronde, was de voorsprong van Klaas inmiddels aardig geslonken, waren Jan, Rob en ik hem redelijk genaderd, alleen Priscilla bleef ver achter op de rest. In ronde 7 kwam de eerste veto kaart uit de machtskaarten tevoorschijn, en deze werd gretig gepakt door Rob. Echter, hij maakte een cruciale fout in ronde 8, toen ik met een bliksemactie de thuisprovincie van Klaas inpikte, daar 4 extra caballero's te plaatsen en vervolgens de actiekaart 'alleen de 1ste plaats per provincie wordt gewaardeerd' te spelen. Door deze actie, had ik de meerderheid weten te verwerven in 4 provinciën en liep ineens ruim 15 punten uit op Klaas. Uiteindelijk werd de veto gebruikt op een actie van Priscilla, echter toen was de schade inmiddels geleden. In de laatste ronde werd nog hard geprobeerd iets aan mijn voorsprong te doen, maar een laatste aanval van Rob op oud Castilië liep vast toen ik 1 caballero meer bleek te hebben in El Castille. Hierdoor had ik net de meerderheid en kon ik de voorsprong op Klaas behouden. Priscilla maakte een geweldige eindspurt, maar kon de achterstand niet meer inhalen." Jan en Priscilla besloten na El Grande naar huis te gaan en gingen naar beneden toe om afscheid te nemen.

De Medina-groep koos als tweede spel voor de Bruggen van Shangrila, dat was meegenomen door Klaas. Tamara en ik hadden het al een keer eerder geprobeerd en waren toen erg onder de indruk geraakt van dit spel van Leo Colovini. In het spel zijn er dorpjes waar tovenaars wonen. Een tovenaar kan een leerling aannemen en op een zeker moment zwermen die leerlingen uit naar een ander dorpje. Lege plekken in een nieuw dorpje worden bezet door de leerlingen, maar over de bezette plekken wordt gesteggeld, op basis van de sterkte van de twee dorpen. En nadat de leerlingen uit een dorp zijn vertrokken, vervalt de brug van het ene naar het andere dorp, zodat de strijd nooit meer op een zelfde wijze kan plaatsvinden. Op een zeker moment raken dorpjes op die manier geïsoleerd en als alle dorpjes geïsoleerd zijn geraakt wordt gekeken wie de meeste tovenaars in de dorpjes heeft. Terwijl Tamara even de spelregels doornam, zetten Birgit, Anita en ik het spel op en na een uitleg van Tamara gingen we van start. Net als de vorige keer bleek het een behoorlijk gepuzzel te zijn om te kijken wat nu de beste opties waren. Het spel kent redelijk veel diepgang en afhankelijk van de sterkte van de dorpjes is het steeds een kwestie van afwegen om bepaalde stappen te maken in de afvalrace van de dorpjes. In wezen zit je al te kijken voordat je een bepaald dorp aanvalt, wat de gevolgen voor je kunnen zijn als daarna het net bezette dorp weer wordt aangevallen en wat je kansen zijn om vanuit een net bezet dorp weer verder te trekken naar een volgend dorp. Veel vooruit denken dus. En dan komen bij sommige mensen hun sterke wiskundige kanten toch aardig naar boven. Met name Birgit en Tamara lieten hun krachten op dit vlak aardig blijken en waren steeds optimalisaties aan het uitwerken, om volgende stappen voor te bereiden. Om het laatste dorpje werd het hardste gevochten, omdat bij voorbaat vaststond dat de persoon die als eerste het dorpje in zou nemen er zeker van kon zijn, dat hij daarna door de anderen weer net zo hard het dorpje uit zou worden geschopt. Anita en Tamara mochten hier het onderspit delven, waarna Birgit het dorpje binnentrok om het spel te beëindigen en daarmee ook nog enkele punten voor mij wist te scoren. Het eindresultaat was dat Birgit er met de meeste punten vandoor ging.

Guido en Daan hadden een kleine tafel in de woonkamer opgezocht om daar Battle Cry te spelen. Voor Daan was dit nieuw, maar Guido wist hem snel de regels van het spel te leren. Bij het opstellen van het spel ontstond er een klein misverstand dat leidde tot enige commotie, omdat Iris even stond te kijken bij Guido en Daan en zich toen wat ongelukkig verslikte in het opschrift van de doos dat zij las als "Battle Gay". Hilariteit alom, en er werd gesuggereerd dat dit spel waarschijnlijk werd uitgevochten met handtasjes. Afijn, misschien een idee voor een groepje met de Scratch Game op 17 april. ;-)

De Shangrila-groep wilde nog wel een spel spelen. Birgit had nog een kwartier voor ze naar haar trein zou vertrekken en besloten werd tot een King Lui, want dat kon nog net binnen dat tijdsbestek. In King Lui gaat erom dat de spelers te gast zijn bij de koning en dat ze met hem eten delen. Je mag eten zoveel als je wilt, maar wie van een product meer eet dan de koning, die krijgt geen punten. Eet je minder dan de koning, dan krijg je punten voor alles wat je hebt opgegeten. Birgit was enthousiast begonnen met het verzamelen van pudding, toen ze zag dat de voorraad pudding die de koning tot zich nam wel aantrekkelijk was om punten mee te scoren. Helaas voor haar had de rest dit door en de andere spelers maakten enthousiast gebruik van Zwelgje, de draak van de koning. Zwelgje werd te pas en te onpas ingezet om het eten van de koning tot zich te nemen. Hierdoor slonk de hoeveelheid pudding die de koning tot zich nam aanzienlijk. Het spel werd onderbroken doordat Jan en Priscilla afscheid kwamen nemen en vervolgens gaf ook Birgit aan dat ze naar huis moest. King Lui kwam zo een beetje abrupt aan een einde. Tamara demonstreerde vervolgens aan Anita wat je vier katten allemaal kunt laten doen als ze een laserlichtje zien en nadat de katten allemaal ruim een meter hadden gesprongen in een poging de laserstraal te vangen, vond ik het tijd worden om eens te kijken wat er op zolder nog werd gespeeld.

Rob, Klaas en Edwin besloten na het vertrek van Jan en Priscilla om Trans America te spelen. Edwin schrijft hierover: "De speler krijgt de opdracht om 5 steden in de VS aan te sluiten door middel van een spoorweg. Deze steden liggen van west tot oost, verspreid in 5 regio's. Je mag per beurt twee spoorstaven neerleggen, behalve nabij een aantal grote steden, maar je mag ook gebruik maken van het spoor die je tegenstanders neerleggen. In dit spel is geluk hebben met de kaarten die je trekt, en dus de steden die je moet aansluiten op jouw spoorweg, wel belangrijk. Liggen je steden in een redelijk vlak traject dan heb je minder beurten nodig om ze te verbinden met elkaar. Maar soms heb je pech dat een stad in het noorden ligt, terwijl de andere 4 zuidelijk gelegen zijn.Het is wel een leuk spel, speelt lekker snel en een goede afsluiter van de avond." De Trans America-groep had er al een ronde op zitten toen ik de zolderkamer binnen kwam na het wat abrupte einde bij King Lui. Klaas vroeg of ik misschien zin had om met hun mee te spelen. Na mijn besluit daartoe werd afgesproken dat mijn treintje zou komen te staan op het gemiddelde aantal strafpunten dat de andere spelers al hadden. Het resultaat was dat we met z'n vieren nog twee rondes kon spelen, eer het eerste treintje de zee inreed. Helaas was dat mijn treintje en hielden de overige spelers het droog.

Als laatste groep was de San Juan-groep nog bezig met de afronding van hun spel. Evertjan meldt over San Juan: "Dit is eigenlijk Puerto Rico maar dan met kaarten om dingen aan te geven als gebouwen, goederen, geld en overwinningspunten. Het was een aardig potje waarin ik in de tweede bouwfase begon met een bibliotheek. Het opbouwen van productie verliep echter minder goed. Op een gegeven moment produceerden mijn beide buren meer dan ik en ze konden ook meer verkopen. Dan helpt een zilvermijn niet veel. De winnaar eindigde met 35 punten en de tweede en derde plaats waren 27 en 26 punten."

Toen was het weer tijd om naar huis te gaan opperde Evertjan nog hoopvol dat hij geen probleem had met nog een spel als het maar een lang spel was. Hij noemde bijvoorbeeld Advanced Civilization, History of the world of Age of renaissance, maar hiertoe is toch maar niet besloten. Wel is besproken dat hier gelegenheid toe zou moeten komen, bijvoorbeeld door een keer in het weekend een spelactiviteit te organiseren. Dit wordt in overweging genomen en misschien is het een suggestie voor de Pinksterspel op 22 mei. Maar daarmee lopen we iets te ver vooruit.

 Voorlopig eerst maar weer de volgende spelavond en die is op 16 maart.

Spelgroep Phoenix overzicht


17 februari 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was wat rustig, volgens enkele bezoekers gisteravond bij Phoenix. Dat gevoel had ik zelf ook, hoewel er met 13 bezoekers maar één persoon minder was dan twee weken geleden. Dus hoe het nu komt dat de afwezigheid van één persoon nou maakt dat het aanvoelt als rustig? Misschien moet ik toch eens nagaan welke druktemaker er niet was. Aan de andere kant waren er drie nieuwe bezoekers. Davy hadden we al leren kennen op Ducosim en was dus eigenlijk al een bekende geworden. Jonathan was met zijn vader meegekomen en Eelke was na ons optreden op Ducosim nieuwsgierig geworden, had zijn vriendin naar tennisles gestuurd en had zelf besloten om te komen spelen. Verstandig besluit, natuurlijk!

En er gebeuren wat wonderlijke dingen op zo'n avond. Zit je rustig bij een spelletje te kijken en dan hoor je ineens achter je een vrouwenstem smachtten tijdens A la carte: "Ja, kom maar, hoor. Kruid mij!!!!". Iedereen op zolder was meteen uit het spelritme, dus ik bedoel maar... Na het eten waren we eerst in de speelkamer op zolder spellen gaan uitzoeken. Op zolder zou een groep beginnen met Alexandros en in de woonkamer werd begonnen met Attika. Terwijl ik bezig was met het uitleggen van Attika aan Jonathan, Hendrik, Mirjam en Evertjan kwamen Klaas, Davy en Edwin binnen wandelen, die zich ook op zolder vervoegden om een spel uit te zoeken. Toen ik klaar was met de uitleg van Attika ben ik ook op zolder gaan kijken, waar net was besloten dat Tamara, Davy en Edwin aan de slag zouden gaan met Drachengold en ik sloot mij bij hen aan. Terwijl ook Iris bij ons aanschoof, gaf Tamara een korte uitleg van het spel, waarna we vlug begonnen. In Drachengold is het idee dat draken dienen te worden verslagen en iedere speler heeft daartoe een magiër, een dief en twee krijgers (m/v) ter beschikking. De draken zijn bewakers van edelmetaal en diamanten en het doel van het spel is om zoveel mogelijk van deze materialen te verzamelen. Nare bijkomstigheid, alle krijgers die betrokken zijn geweest bij het gevecht met de draak dienen in onderling overleg de buit te verdelen, zolang als er zand loopt door de zandloper. Is het zand doorgelopen, dan dienen de edelmetalen en diamanten te zijn verdeeld naar ieders tevredenheid en anders gaan ze het spel uit. Logisch dat je dus snel wilt toewerken naar een oplossing. Helaas verschillen de meningen nog wel eens over een "eerlijke" verdeling, zodat er enige hectische taferelen ontstaan. In het spel zitten verder een aantal leuke kaartjes die een speler kunnen helpen, waarvan het meest aantrekkelijke kaartje is "de onzichtbare hand", die maakt dat één speler onder de neus van zijn medespelers doodleuk edelmetaal en diamanten mag gaan stelen bij de draken. Het succesnummer bij uitstek is om ervoor te zorgen dat terwijl de rest bezig is met de verdeling van de buit, alle edelmetalen en diamanten onder hun neus weg te kapen. Ik werd deze keer verblijd met "de onzichtbare hand", maar mijn kwaliteiten als dief zijn niet van zodanige aard dat ik mij daar mee zou moeten bezig houden. Slechts een goud en een blauw edelsteentje. Nee, dan Davy. Die ontpopte zich als een stille diplomatieke onderhandelaar, die best bereid was om Iris iedere keer wat leuke dingen toe te schuiven en dan genoegen nam met wat kleinigheidjes, zo leek het. Aan het einde van het spel kwamen we er echter achter dat hij zichzelf goed had voorzien. Van de meest zeldzame stenen had hij de meeste, terwijl hij de rest had voorzien van de veel voorkomende stenen. Uiteraard werd hij daarmee winnaar. Overigens had ik mijzelf gedurende het spel van een ruime meerderheid in goud voorzien. Helaas kwam ik aan het einde van het spel tot de ontdekking dat enkel meerderheden in diamanten bonuspunten opleverden. Voor edelmetalen gold dat niet. Kortom, op een verkeerd paard gewed.

Na Drachengold werd besloten om A la carte te gaan spelen en dat kon maar met vier mensen worden gespeeld, waarna ik eens aan de andere tafels ben gaan kijken. De groep die was begonnen met Alexandros had dit spel inmiddels verruild voor de Bruggen van Shangrila, dat Klaas had meegenomen. Voor drie van de vier spelers was dit een eerste kennismaking. Guido gaf aan dat hij nog niet precies wist wat de juiste strategie was en daarom maar wat willekeurige dingen deed, maar hij gaf aan dat er wel vrij veel diepgang zat in het spel. Opmerkelijk vond ik dat hij aangaf het gevoel te hebben dat er wat Mancala-achtige elementen in zaten. Iets wat mij nog niet was opgevallen. 

In de keuken werd nog steeds druk gespeeld met Attika en er werd stevig gestreden om de beste plekjes om zo snel mogelijk een verbinding te leggen tussen twee tempels. Omdat niemand voornemens was om een ander iets cadeau te doen, was het bord echter al zo vol geraakt dat het ernaar uitzag dat niemand de verbindingslijn zou kunnen maken. En terwijl ik mij weer had vervoegd bij De Bruggen van Shangrila om daar even verder te kijken, kwam de Attika-groep melden dat Mirjam had gewonnen, doordat zij als eerste alle speelstukken op het bord had kunnen leggen.

Samen met Evertjan, Jonathan en Hendrik heb ik vervolgens Trans America gespeeld. Evertjan deed de uitleg voor Jonathan en Hendrik die dit spel voor het eerst speelden. In Trans America worden spoorlijnen opgebouwd op het bord om steden die je op je kaartjes hebt staan met elkaar te verbinden. De speler die dit als eerste realiseert, zorgt ervoor dat de andere spelers strafpunten oplopen, waarna hun treintje via de strafpuntenlijn langzaam in de richting van zee rijdt. Zo gauw het eerste treintje de zee inrijdt wordt het spel beëindigd. Jonathan en Evertjan zaten erg gunstig zaten met hun kaartjes en konden hun spoorlijnen met weinig strafpunten konden realiseren.Voor Hendrik en voor mij lag dit anders en Hendrik zijn trein reed als eerste de zee in. De groep die de Bruggen van Shangrila had gespeeld besloot na nog een spelletje Korsar dat het mooi was geweest en ging naar huis. Dat gold ook voor Jonathan en Hendrik, waarna Evertjan en ik nog even gingen kijken wat de overblijvende spelers nog op zolder waren aan het doen. Daar werd fanatiek Bohnanza gespeeld en gezien het tijdstip lag het in de verwachting dat dit het laatste spel zou zijn. Evertjan en ik besloten om even te kijken naar wat korte spelletjes van Gigamic. Allereerst kwam Quoridor op tafel, waarbij de spelers naar de overkant van het speelveld moeten zien te komen. Daarbij hinderen ze elkaar door op de meest onverwachte momenten een klein plankje voor de pion neer te zetten, zodat er gaandeweg een soort doolhof ontstaat. De truc is om dit doolhof zo op te stellen dat je tegenstander meer last heeft van het doolhof dan jijzelf. Deze kunst had Evertjan goed onder de knie en hij bereikte dan ook voor mij de overkant, terwijl ik nog een lange weg had te gaan. Quoridor werd verruild voor Batik. Twee stukjes hout met daartussen plexiglas aan twee kanten en een aantal stukken hout in twee kleuren die doen denken aan Tangram. De "tangram"-onderdelen worden tussen het plexiglas gegooid en wie al eerste boven het plexiglas uitkomt die verliest het spel. Een kort aardigheidje, niet te moeilijk.

En tenslotte kwam er nog een hersenkraker op tafel: Meander van de Speelstijl. Een flexibel bord met vierkante stukken, waar banen uit zijn gefreesd in bochten, kruisingen en iets dat het midden houdt tussen die twee. Iedere speler heeft vijf knikkers en de opzet is om deze knikkers van de ene kant naar de andere andere kant te laten meanderen, nadat je het bord hebt opgebouwd. Normaal speelt één speler van noord naar zuid en de ander van oost naar west. Wij besloten echter van noord naar zuid en van zuid naar noord te spelen, hetgeen het spel een hele andere dimensie geeft. Want om zelf nog een knikker aan de overkant te krijgen, moet je de ander ook iets gunnen. En dat doe je uiteraard niet. In de eerste partij had ik de pech dat Evertjan net als laatste stuk een hele verkeerde bocht aan mijn baan kon breien zonder dat ik daar nog iets aan kon doen, waarna er vijf knikkers buitenspel kwamen te liggen en hij met 2-0 won. De tweede partij verliep voor mij gunstiger en eindigde met 2-2. De strijd bij Bohananza was inmiddels ook beëindigd, waarna de spelavond werd afgesloten. Er werden nog vlug enkele bestellingen doorgegeven voor de gezamenlijke aankoop van spellen die gaat plaatsvinden en vervolgens werd er afscheid genomen.

De volgende bijeenkomst staat gepland voor 2 maart a.s.

 

Spelgroep Phoenix overzicht


3 februari 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. De spelavond begon gisteravond met enkele graag geziene gasten minder als gevolg van de griep, waarvoor beterschap. Desondanks was de opkomst met veertien personen weer goed te noemen. Nieuw was Jacco Schotvanger in zijn hoedanigheid als speler. Want eigenlijk was hij helemaal niet nieuw en kende ik hem nog uit een grijs verleden bij een vorige werkgever. Toen nooit gesproken over spellen en nu ineens een hele avond. Je kent elkaar dus echt nooit helemaal en dat betekent dat er bij anderen nog een hoop dimensies zijn te ontdekken. 

Tot zover de filosofie en dan door naar de harde werkelijkheid. Die ontdek je soms ook rond een spel. Zonder hier namen te durven noemen (uit veiligheidsoverwegingen ;-) ) heb ik tijdens Carcassonne horen zeggen dat iemand enige elementen uit de oosterse vechtkunst wilde toepassen op haar partner indien hij een tegeltje op een voor hem gunstig plekje zou gaan neerleggen. Gelukkig dat ik weet dat ze normaal de vriendelijkheid in persoon is, want je zou van minder kunnen schrikken. :-)))) De mooiste quote komt voor rekening van Birgit. Marcel meldde mij daarover dat Birgit bij Anno 1503 zei: 'Ik heb het gevoel dat ik onderontwikkeld ben!'...commentaar overbodig....

Terwijl Tamara aan het begin van de avond in drie grote pannen met soep stond te roeren, suggereerde ze dat ik alvast het nieuwe Crazy Derby zou uitleggen voor de demonstratie op Ducosim. Crazy Derby is een kort spel voor tussendoor, waarbij dieren meedoen aan een race. Hoe sneller het dier, des te korter de race. Zo is de race van de kameel afgelopen als er die kaarten op tafel liggen. Voor een schildpad zijn echter zeven kaarten nodig. Kamelen leveren per kaart voor een speler drie punten op en schildpadden zeven punten. Dus hebben punten voor schildpadden de voorkeur. Maar om punten te krijgen voor schildpadden heb je hulp van medespelers nodig en die zijn allemaal uit op hun eigen belangen, en zoals altijd zijn die niet gelijk aan je eigen belangen. Gelukkig is het dan soms mogelijk om een dier te promoveren tot een ster, waardoor de set kaarten vlugger compleet is. Helaas zul je echter ook altijd weer medespelers hebben die stellen dat jouw dier een "loser" is en dan is het met die sterrenstatus al gauw gedaan. Het spel heeft de neiging tot een grote spelersinteractie die niet zozeer in het spel zit, maar meer door de spelers wordt veroorzaakt. Er wordt doorgegaan met spelen tot de 100 punten zijn bereikt. Na een eerste potje Crazy Derby, waarbij olifanten weer helemaal top waren, de kippen losers bleken en de honden sterren waren, was voor iedereen duidelijk hoe het werkte. Lekker snel en gegarandeerd veel hilariteit.

Na het eten kwamen er al gauw nieuwe bezoekers binnen wandelen en de groep werd gesplitst. De keukentafel werd het domein voor Torres, terwijl op zolder werd gespeeld met Anno 1503 en "vers van de pers" de eerste Duitse druk van San Juan (het Puerto Rico-kaartspel), die op de spellenbeurs in Neurenberg officieel gelanceerd wordt deze week. Nadat alle spelers van drankjes waren voorzien, kwam Erwin binnen lopen en met hem ben ik begonnen aan Adam en Eva, dat ook op de Ducosim spellenbeurs zal worden gedemonstreerd. In Adam en Eva krijgen de twee spelers ieder zes kaarten. Op de tafel liggen 4 bomen met daarin twee rode, groene, gele en blauwe appels met daarop cijfers variërend in de waarden 1 tot en met 8. Om beurten leggen de spelers een kaart op tafel en de andere speler beslist waar die kaart wordt aangelegd: of aan de eigen kant van de tafel of aan de kant van de tegenstander. Met die kaarten wordt invloed uitgeoefend op een boom (voor de kenners: vergelijkbaar met het Caesar en Cleopatra-systeem). De speler met de meeste invloed aan een boom, krijgt de appel met de hoogste waarde aan punten. Uiteraard ontbreekt ook in dit aardse paradijsje de slang niet en de speler die de slang in handen heeft kan een invloedskaart laten verwijderen aan één van de bomen. Combinaties van waarden, bijvoorbeeld alle appels met de waarde 6, leveren bonuspunten op. Erwin en ik kwamen tot de conclusie dat het scorebordje gespiegeld een overeenkomst vertoonde aan het einde van het spel, in die zin dat bij mij de appels met een hoge waarde lagen en bij hem de appels met een alge waarde. Adam en Eva is een spelletje met veel diepte die je even moet leren doorgronden.

Inmiddels hadden Pieter, Raghenie en Jacco San Juan uitgespeeld en samen met Erwin en ondergetekende zijn we begonnen aan een spel dat Erwin had meegebracht: Ninja Burger. In dit spel van Steve Jackson behoor je tot een groep Ninja's die samen een franchiseketen hebben in hamburgers. De bedoeling is dat je de hamburgers ongezien bezorgd op de gewenste plekken (International Space Station, hoofdkantoor van de CIA). Bij dat ongezien bezorgen word je gehinderd door je medespelers die kinderen op je afsturen die altijd een Ninja herkennen, honden op je loslaten of iets neerleggen waar je over struikelt. Nare omstandigheden, maar gelukkig kom je af en toe een handige gadget tegen die je kunt kopen of met wat geluk zelfs kunt krijgen. 

Deze gadgets maken dat je beter kunt vechten als Ninja tegen onverwachte tegenstanders, dat je vermommingen hun uitwerking niet missen en met een beetje geluk dat je de hamburgers ook nog kunt bezorgen. Helaas is de kans veel groter dat je daalt in eer en verwordt tot een schande van de franchiseketen, waarna je op een zeker moment toch wordt geacht de eer te gaan brengen aan je voorouders. Die eer was mij toegedaan en Erwin moest in de laatste ronde ten faveure van Jacco het onderspit delven, waarna Jacco van de mede-Ninja's een buiging in zijn richting met een big smile aanvaardde. Ninja burger is een aardig spel met een hoog gelukselement en vooral erg leuke sfeerteksten op de kaarten. Tijdens Ninja Burger vond de verloting plaats van een exemplaar van het spel Adam en Eva. Voor alle bezoekers was er een briefje in een pot gedaan en er was één briefje met een kruisje. Arthur mocht zich de gelukkige noemen die in het bezit kwam van dit spel.

De spelers van Anno 1503 waren klaar met hun spel en men was niet helemaal enthousiast. Guido, Birgit en Marcel gaven aan dat het wel aardig was, maar te zeer van geluk afhankelijk en met te weinig spelersinteractie, hetgeen overeenkwam met mijn eigen ervaringen met het spel. Versterkt met Daan ging de Anno 1503-groep vervolgens verder met Family Business, waarna de doden weer met bosjes vielen, vanwege alle aanslagen die op elkaar werden gepleegd. De Torres-groep was na afloop van het spel erg enthousiast en kwam zich op zolder melden om iets nieuws uit te zoeken. Volgens Klaas was Torres een topspel en dat moest hij thuis nu ook maar eens gaan uitproberen, want daar was het nog nooit gespeeld. Tamara gaf aan dat Torres weer eens wat vaker uit de kast moest komen, omdat het toch wel erg goed was. En vervolgens ging men met Crazy Derby aan de slag. Tegelijkertijd werd door de Family Business-groep gekozen voor Trans America. Na de Ninja burgers kwam bij ons Crazy Derby op de tafel. Na een korte uitleg zijn we van start gegaan met dit spel en al snel werden er weer allerlei kreten gelanceerd over de kwaliteit van elkaars dieren. Na drie rondjes kwam de score van alle spelers boven de 100 punten uit: Raghenie 103, Jacco 102, Erwin 110 en ik eindigde op 125. Birgit had even staan te kijken aan onze tafel naar Crazy Derby en toen daar werd besloten om verder te gaan met Carcassonne schoof ze toch nog even aan, ondanks dat ze nog maar een kwartier te gaan had, zodat ze nog op tijd haar trein naar huis zou kunnen halen. Voor Jacco was het spel nieuw en ik heb kort het spel uitgelegd, waarna we vlug van start konden. Raghenie en Birgit begonnen ieder afzonderlijk aan een stad, die eerst voor ieder afzonderlijk omvangrijke vormen begon aan te nemen. Nadat de afzonderlijke steden echter gekoppeld werden ontstond een mega-stad. Na het vertrek van Birgit werd Raghenie alleenheerseres en haar stad werd groter en groter en de verwachting (lees: hoop) leefde dat de stad nooit zou worden afgesloten. Tevergeefs, want Raghenie pakte met een groot gejuich het juiste stuk, waarna de stad op 22 punten werd gewaardeerd. Aan de andere kant had Jacco erg veel geluk met het rapen van kloosters en die wist hij op de juiste plekken te positioneren. Het resulteerde in een nek aan nekrace tussen Raghenie en Jacco, waarbij Jacco Raghenie uiteindelijk met één punt voor wist te blijven.

Tamara, Iris, Arthur en Klaas gingen na hun rondje Crazy Derby samen met Daan aan de slag met Bohnanza. Daar waren alle spelers van mening dat het zaak was om heel snel een derde bonenveldje aan te leggen, zodat de productie flink omhoog ging. Dat lukte bij de meesten ook wel, hoewel Daan een veer moest laten omdat hij zich misrekend had met de rode bonen. Heel lang had hij nog één boon op zijn veldje staan, terwijl men toch vrij zeker wist dat vrijwel alle rode bonen al uit het spel lagen. Het lange wachten bleek echter niet tevergeefs te zijn. Uiteindelijk kwam uit de stapel toch nog een rode boon te voorschijn, omdat iemand een bonenveldje had moeten opdoeken. Aan het einde van de avond waren er nog twee spelletjes Blokus. Voor Erwin, Jacco en Raghenie was het nieuw, maar na een korte uitleg van mij werd in het spel gauw duidelijk wat het probleem was. In het eerste potje kreeg ik nog vrij baan om mijn stenen vrijwel allemaal op het bord te leggen, doordat de andere spelers te compact gingen bouwen. Die les was echter vlug geleerd en in het tweede spel was iedereen meteen vanuit de hoek onderweg naar het midden, waardoor ik als eerste mocht afhaken. Vervolgens werden Erwin en Jacco door de spelers uit de overige spellen die inmiddels bij ons waren komen kijken geholpen om het meest optimale uit het spel te halen. 

De avond werd afgesloten met enkele afspraken over de Ducosimbeurs van aanstaande zaterdag, waarbij verschillende personen alweer hun belangstelling voor een deel van de veilinglijst lieten blijken. Ook werden er afspraken gemaakt voor de volgende spelavond en die staat gepland op 17 februari.

 

Spelgroep Phoenix overzicht


20 januari 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was volle bak bij Spelgroep Phoenix. Met 15 spelers waren er enkele zorgen over de vraag of we iedereen konden herbergen, maar daar had geen van de spelers een probleem mee. Iedereen vond zijn plekje als vanzelf.

Wederom een paar nieuwe bezoekers: Anita Veenstra, Hendrik Arcizewski, Rob Nierse en Willem Stoffers. Ook een paar hele foute quotes. Hendrik beweerde tijdens Amun-Re dat hij het moeilijk had, want hij had enkel groot geld, hetgeen leidde tot een hoop gehoon. En nadat Anita bij Puerto Rico eerst de vraag had opgeworpen hoe lang het spel nog duurde, kwam ze in de kapiteinsfase tot de ontdekking dat een deel van haar koffie over boord ging, hetgeen leidde tot de opmerking: "Nu weet ik waarom ik geen koffie drink. Ik moet die troep de hele tijd in zee gooien!"

De avond was actief van start gegaan. Nog voor het avondeten werd er op voorstel van Johannes al een spel gespeeld en Tamara stelde voor om geheel in stijl voorafgaande aan de maaltijd King Lui (Foodie) te gaan spelen. Terwijl ik actief in de weer was met de pasta in voorbereiding, gingen achter mijn rug de stapels met kaartjes brood, wijn, kaas en taart in stevige pakketten over de tafel. Mirjam die binnen was komen wandelen tijdens het spel liet zich kort informeren door Bram over de spelregels en iedereen had het erg naar de zin. Belangrijk onderwerp van discussie tijdens het spel was dat Birgit hele partijen brood insloeg, hetgeen telkens weer leidde tot hilariteit. Rondes lang bleef de draak van de koning op tafel liggen om vervolgens genadeloos toe te slaan en hele voorraden voedsel op te eten, waardoor verschillende spelers zo onbeleefd waren geweest om meer voedsel tot zich te nemen dan de koning. En daarna  was er pasta...

Na het eten werd de groep gesplitst. Na enig overleg werd er besloten dat een groep op zolder Alexandros zou gaan spelen. Er was enige discussie over Anera's Arena, waarbij met name enkele dames een spel met als doel wat actieve knokpartijen met medespelers niet helemaal zagen zitten. Dat veranderde ogenblikkelijk toen het punt aan de orde kwam dat je kon samenspannen om één iemand het spel uit te werken, met Guido als het geslecteerde doelwit. Na wat schuiven tussen de groepen ging Anera's Arena in de woonkamer van start. Klaas en ik bleven over en wij besloten ons op zolder bezig te houden met Battlecry. Echter nog voor het scenario was opgebouwd kwamen er alweer nieuwe spelers binnen, waarna Battlecry werd verruild voor Amun-Ré.

In Amun-Ré werd pittig gespeeld. Met de bouw van piramides ging het behoorlijk gelijk op en doordat niemand in het spel voornemens was om een behoorlijk offer aan Amun-Ré te brengen, kwam de tempel slechts één keer ternauwernood op het tweede tempelveld te staan. De boeren brachten dan ook nauwelijks iets op en de strijd concentreerde zich volledig op de machtskaarten en de piramides. 

Resultaat: aan het einde van de eerste ronde waren er in alle provincies piramides en in één provincie zelfs twee piramides. Maar de echte bouwstrijd kwam pas op gang toen Edwin in de tweede ronde begon met de bouw van twee piramides in een provincie, naast de twee die daar al stonden. Hendrik volgde enthousiast en deed hetzelfde tot grote verbijstering van Klaas en mijzelf. De machtstrijd tussen Edwin en Hendrik eindigde aan het einde van de tweede ronde met zes piramides en een beetje, waarbij dat beetje in het voordeel was van Hendrik, die daarmee het spel wist te winnen. Klaas wist mij in de laatste ronde nog net een paar punten afhandig te maken door naast een piramide nog gauw een bouwsteentje neer te leggen, hetgeen resulteerde in een laatste plek voor mij op de puntenlijst.

Inmiddels hadden we op zolder over de strijd bij Anera's Arena in de woonkamer vernomen dat de dames daar het heft stevig in handen hadden genomen en waren aan het samenspannen. De ene na de andere kerel werd het spel uitgewerkt. Eerst kwam Johannes kijken of hij ergens mee kon spelen en hij sloot zich aan bij Puerto Rico, waar Anita, Tamara, Willem en Evertjan zich over wilden buigen. Vervolgens vernamen we van Guido, die Battlecry kwam halen dat hijzelf, Bram en Rob het spel waren uitgewerkt en later zat hij beneden in de woonkamer samen met Rob diepgebogen over het slagveld uit de Amerikaanse Burgeroorlog. Daarna kwam Iris zich boven melden om te kijken of ze bij ons mee kon doen met Metro. Mirjam en Birgit hadden de beslissende eindstrijd in de Arena voor zichzelf gehouden en het treurige voor Mirjam was dat dat zij met meer dan 15 levenspunten haar pilaar in de lava zag verdwijnen vanwege pech met de dobbelstenen, terwijl Birgit zich met twee levenspunten op niveau 7 wist te handhaven.

Bij Metro werd er stevig gepuzzeld om de langste metrolijn door Parijs aan te leggen. Klaas wist hier al vrij vroeg in het spel een zodanige lijn aan te leggen dat er voor de andere spelers weinig hoop meer was. Edwin liet zich daar echter niet door overbluffen en werkte in samenwerking met mij Hendrik en Iris stukje bij beetje het spel uit, zodat we uiteindelijk het rijk voor ons tweeën over hadden. Ik had echter niet veel geluk met de kaartjes en de lijnen werden daardoor korter als verwacht. Edwin zag op een zeker moment zijn kan schoon en sloot mijn laatste lijn aan, waardoor hij de ruimte kreeg om met de laatste twee kaartjes nog flink wat punten te scoren, zodat hij Klaas toch nog voorbij kon komen.

Kort voor middernacht gingen de laatste spelers huiswaarts en omstreeks 0.30uur zijn Tamara en ik in bed gekropen. Het was een hele fijne avond. En voor de volgende spelavond op 3 februari zijn de vooruitzichten goed, want er hebben zich inmiddels al heel wat mensen voor die datum aangemeld. Misschien moeten we toch maar eens gaan denken aan een zaaltje...

Spelgroep Phoenix overzicht


6 januari 2004

Locatie: bij Armand en Tamara in Leiden. Het was met zeven spelers weer een klein feestje. Als nieuwkomers waren er Marcel Volker en Edwin Wijer die meteen allebei voor de kreten van de avond zorgden. Edwin stapte de zolderkamer binnen en riep: "Jeetje! Het lijkt wel of ik hier bij The Joker terecht ben gekomen" en Marcel liet Guido als koploper bij Formula Dé weten: "Wacht maar, jouw pech komt nog wel!".  

Direct na het eten waren we met vijf mensen begonnen met San Juan (het Puerto Rico-kaartspel). Nadat Tamara Marcel kort had bijgepraat over de spelregels, bleek dat Guido er duidelijk zin in had. Binnen no time had hij een omvangrijke collectie gebouwen voor zijn neus liggen. Tamara ging heftig tekeer met haar Armenhuis en zat consequent te klagen als ze nog maar 0 of 1 kaart over had dat ze zielig was... Marcel liet zich niet onbetuigd en bouwde productiegebouwen dat het een lieve lust was, een voor ons nieuwe strategie die hem duidelijk geen windeieren legde. Bram en ik leken aanvankelijk in het hoekje te zitten waar de klappen vielen, maar door de bouw van een paar grote gebouwen konden we ons goed revancheren. Met name de combinatie van de triomfboog en de drie monumenten zorgde bij mij voor 20 van de 36 punten die uiteindelijk leidden tot de eindoverwinning. Het paleis zorgde vervolgens nog voor vijf punten extra. Leve de monumentenzorg.

Met Edwin en Iris werd vervolgens de speelse strijd voortgezet rond het spel Formula Dé. Het korte circuit van Brazilië vormde de basis voor een rit over twee rondes, die af en toe zorgde voor spetterende taferelen.  

Guido ging van start op de pole position, maar werd bij de eerste bocht al stevig dwars gezeten door Tamara. Marcel, Edwin en ik moesten genoegen nemen met het middenveld en de rode lantaarn was voor Ilse en Bram. Bram bleek vervolgens over ongelooflijk veel geluk te beschikken bij het dobbelen en te beschikken over bijzondere stuurmanskunsten die maakten dat hij Guido aardig naar de kroon begon te steken en bij een schakelfoutje van Guido nam Bram ineens de leiding. Ook Edwin zorgde voor een stevige kamikaze-actie door ineens in de zesde versnelling over een stukje baan te scheuren waar de anderen zich hooguit in de vierde of vijfde versnelling hadden gewaagd. Hij kreeg bewondering alom. Iris had enorme pech met de dobbelstenen die maakte dat ze steeds vrij ongelukkig voor de bocht terecht kwam en daardoor veel moest schakelen met de versnellingen. Desondanks gaf ze de moed absoluut niet op en stortte zich af en toe met een dusdanige snelheid in een bocht dat menige coureur de haren overeind gingen staan. Uiteindelijk ging het voor Bram allemaal mis in de laatste bocht, waar hij het laatste rubber van zijn banden afschuurde en vlammend achterstevoren op het wegdek bleef staan. Eer zijn auto weer in een rechte posittie stond waren Guido en ik hem al gepasseerd en schoot Guido met een ijltempo door naar de finishlijn, waar de champagne wachtte (nou ja, de jus d'orange dan...).    

Vanwege het tijdstip werd toen besloten dat het een mooi moment was om te stoppen met spelen, maar  niet voor er uitgebreid plannen werden besproken voor de volgende spelavond. Deze wordt trouwens gehouden op 20 januari 2004.

Spelgroep Phoenix overzicht
Naar boven / Naar menu

Spelmagazijnby Ronald Hoekstra - 2004